ΟΙ ΚΑΥΤΕΣ ΠΑΤΑΤΕΣ ΚΑΙ ΕΓΩ άλλη μια ερωτική αποτυχημένη ιστορία.

Ωραία ωραία…

45 μέρες να τελειώσει η πρώτη σαιζόν που εργάζομαι ως ξενοδοχοϋπάλληλος.  Τον φάγαμε τον γάιδαρο και η ουρά είναι λίγο ζόρικη..

Σε αυτό το σημείο, αισθάνθηκα ότι ήρθε η ώρα να γράψω δυό αράδες για την εμπειρία μου, μια που ορθοπόδησε ο ερμής και μπορώ να βγάλω νόημα και εγώ με αυτά που γράφω.

Για να είμαστε ειλικρινείς, αυτή είναι μια ιστορία περιπέτειας και έρωτα, άλλου ένα έρωτα που έμεινε ωμός!!!

Καταρχάς, ο άντρας έχει φύγει εδώ και κάτι μήνες, αυτό είναι το μόνο σίγουρο.  Εχουμε συμφωνήσει ότι είμαστε σε διάσταση, αν και αυτό είναι κάτι που δυστυχώς έχω αποδεκτεί μόνο εγώ, καθώς, όπως διαλαλεί, έχει καταλάβει τα λάθη του και θέλει να κάνουμε μια καινούρια αρχή, και να προσφέρει όλα αυτά που χρόνια τώρα μουρμούριζα και στεναχωριόμουν.  Δεν έχω συμφωνήσει σε τίποτα.

Κατά δεύτερον, είμαι heartbroken, πράγμα πολύ φυσικό, καθώς, τελειώνει η σαιζόν, έχω ένα άγχος για το αν θα δουλεύω του χρόνου, πως θα την βγάλω το χειμώνα και όλα αυτά που με αγχώνουν και με στεναχωρούν, αλλά κυρίως γιατί, έπειτα από πάρα πολλά χρόνια, ξαναενθουσιάστηκα με έναν άνθρωπο, και η καρδούλα μου έκανε πήδους ολημερίς και ολονυχτίς, αλλά όπως ήταν απόλυτα φυσιολογικό για την γκαντεμοσαυρίτιδα που με δέρνει, την έφαγα την χυλόπιτα και ήταν και κρύα!!!   (‘αντε πές, επιτέλους μας έσκασες!!!)

Την δεύτερη εβδομάδα, της εργασίας μου, οι συνάδελφοί μου είχαν τόσο ενθουσιαστεί με την πάρτη μου, που αισθανόμουν όπως εκείνες τις μέρες στην Ρώμη που είχα πάει ταξιδάκι, και όλοι οι ιταλοί μου κάνανε καμάκι, σαν να ήμουν η μόνη γυναικάρα στον κόσμο!!!  Τώρα βλέπω βέβαια, ότι αυτό με το οποίο είχαν ενθουσιαστεί ήταν το γεγονός ότι το iq μου ήταν κάτι δεκάδες παραπάνω από το δικό τους και αυτό τους εξίταρε όλους, αρσενικούς θηλυκούς!!  Μου έκανε εντύπωση ότι δεν γνώριζαν απλές έννοιες όπως, τι σημαίνει στόκ (!) και αυτοκυριαρχία (!), για να μην πάω στα πιο σύνθετα, με τα οποία πάθαιναν υπερφόρτωση…

Τα τηλέφωνα έπεφταν βροχή, και όπως λέει η Μελινάρα η Ασλανίδου, «αν με τα τηλέφωνα που πήρα έφτιαχνα χαρταετό, τώρα θα πετούσα να ησυχάσω…», οι φίλοι στο φέσιμπούκ κάνανε ουρά να συνδεθούμε και τα χαμόγελα ενδιαφέροντος, οι αγκαλιές και τα φιλιά δίνανε και παίρνανε.

Κάθε μέρα, έπαιρνα τα πάνω μου όλο και περισσότερο, άρχισα να προσέχω τον εαυτό μου, και τα κιλά πέφτανε με ταχύτητα φωτός.

Ενας από τους μαγείρους Α΄, μου έκανε κλίκ, μου χαμογελούσε κάθε μέρα, μου μιλούσε γλυκά, μετά πήγαμε στα μηνύματα μέσω φέσιμπούκ, μηνύματα που έσταζαν μέλι, που γίνονταν όλο και πιο ιδιαίτερα και που έφτασαν στο διαταύτα, όταν έμαθε ότι είμαστε σε διάσταση με τον άντρα.  Από τις πρώτες συζητήσεις μας, του είχα ξεκαθαρίσει ότι θα ήθελα απόλυτη εχεμύθεια, γιατί δεν μου αρέσει να με συζητάνε στο ξενοδοχείο και γιατί δεν έχω πάρει το διαζύγιο μου ακόμη, πράγμα που μου υποσχέθηκε ότι θα τηρήσει με ευλάβεια  χριστιανική και ότι αν τον ρωτήσουν οτιδήποτε θα το διαψέυσει, (κράτα το αυτό γιατί θα μας χρειαστεί στην πορεία της ιστορίας) και πόσο τον εξιτάρω και θέλει τον απόλυτο έρωτα μαζί μου!!!

Τι «θα έρθω να σε βρώ, να σκαρφαλώσω στο παραθύρι σου», τι «θέλω να σε πιώ και να με πάρει ο μορφέας αγκαλιά σου», και όλα αυτά που με άφηναν ξάγρυπνη τις νύχτες.

Μια ημέρα, με κάλεσε σε δείπνο σε ένα πολύ ωραίο εστιατόριο, ως πρώτο ραντεβού.

Ηταν η πιο όμορφη έξοδος που είχα να ζήσω για πάρα πολλά χρόνια!!! Ο τρόπος που μιλούσαμε για τα πάντα, η άνεση που αισθανόμουν μαζί του, τα χαμόγελα όλο νόημα και τα φιλιά στο τέλος της βραδιάς…  Τότε κατάλαβα, πόσα είχα στερηθεί όλα αυτά τα χρόνια, περιμένοντας τον άντρα να το παίξει σύντροφος, πόσο είχα ανάγκη αυτήν την αγκαλιά το χάδι και το φιλί του πάθους.

Σαφώς, όπως ορίζει η καλή συμπεριφορά των καθώς πρέπει κοριτσιών, η νύχτα εκείνη έληξε με ένα φιλί και πολλά μηνύματα αργότερα μέσω φέσιμπούκ, για την πολλά υποσχόμενη επόμενη έξοδο, σε παραλία, όπως έλεγε, με ωραία μουσική και θέα το φεγγάρι να αντικατοπτρίζεται στην θάλασσα, πιασμένοι αγκαλιά και άλλα τέτοια γλυκανάλατα..

Μέσα σε μια βδομάδα έχασα 5 κιλά!!!  Είχα ερωτευτεί και το στομάχι μου είχε δεθεί γόρδιος δεσμός!!! Από την μία να έχω την κλάψα του άντρα που κατάλαβε ότι τόσα χρόνια με είχε γραμμένη και πολύ σωστά θα έκανα να αποκτούσα γκόμενο και από την άλλη να έχω τον μάγειρα Α’ να με ανεβάζει στα ουράνια με την ρομαντική συμπεριφορά του, να μου υπόσχεται υπέροχες στιγμές στην καρδιά του χειμώνα στο σπίτι του στο χωριό του, παρέα με το τζάκι και ένα μπουκάλι κρασί, να ζούμε τον έρωτα μας αγκαλιά πάνω στην βελέντζα.

Και φτάνει η στιγμή να βρεθούμε για το δεύτερο ραντεβού…  Εε εκεί άρχισε να στραβώνει το πράγμα..

Την ημέρα που είχαμε κανονίσει να βρεθούμε για μια ρομαντική βραδιά σε μια απόμερη παραλία, ήρθανε οι ρώσοι ( έτσι μου είπε καθώς τον ενημέρωσα) και το ραντεβού μας αναβλήθηκε, με τα μηνύματα να συνεχίζονται μεταξύ μας για το πόσο περιμένει να φύγουν οι ρώσοι για να μου δείξει τον έρωτά του.

Εε, οι ρώσοι έφυγαν και την ημέρα που έκαναν τσέκ άουτ, στέλνω το πρώτο μήνυμα για να κανονίσουμε πότε να βρεθούμε.  Παρόλα αυτά βλεπόμασταν κάθε μέρα στη δουλειά, γελάκια χαμόγελα και βλέμματα όλο νόημα.

Το πρώτο μήνυμα αγνοήθηκε, όπως και η παρουσία μου στη δουλειά… Το δεύτερο μήνυμα την επόμενη μέρα, επίσης γράφτηκε στα παπαράκια του τα όμορφα,  όπως και η πρόταση να βρεθούμε σε ένα λάιβ ρόκ βραδιάς στην οποία θα τραγουδούσα με μια φίλη μου.  Στο τρίτο αγνοημένο μήνυμα, τον ρώτησα στη δουλειά αν έχει κάποιο πρόβλημα το τηλέφωνό του και δεν λαβαίνει τα μηνύματα (τόσο μαλάκας είμαι αγαθιάρα και βλαμμένη), και με μια απάθεια και φοβερή αγένεια μου είπε » έχει παιχτεί επανασύνδεση με μια πρώην γκόμενα, έχεις δίκιο που με λές αγενή, έπρεπε να στο έχω πεί..»

Επεσα ανάμεσα στα ντουλάπια και έκλαιγα σαν σκολαριόπαιδο..

Για μερικές μέρες, δεν μιλούσαμε κάν, καθώς, αισθανόμουν μεγάλη κοροιδία και προδοσία, καθώς μου είχε υποσχεθεί όλα αυτά τα λάβ στόρι και τρού ρομάνς ενώ ταυτόχρονα έπαιζε με την πρώην γκόμενα.  Κατόπιν, άρχισε να μου χαμογελά πάλι, να μου κάνει λάικ στο φέσιμπούκ και γενικά έδειχνε ενδιαφέρον και πάλι.  Ήρθαν τα γενέθλιά μου, και τον κάλεσα μαζί με κάποιους άλλους συναδέλφους σε τραπέζι σε ένα μαγαζί, το οποίο ανυπομονούσε πώς και πώς!! Μου άφηνε μηνύματα στα μενού του φαγητού και μου χαμογελούσε συνέχεια. Ακόμα και ο σέφ είχε καταλάβει ότι κάτι παιζόταν μεταξύ μας και έκανε κάτι κινήσεις για να μας τα φτιάξει.

Στην βραδιά του γενέθλιου τραπεζιού μου, φαινόμασταν λες και είμασταν ζευγάρι, μου έκανε δώρο και ένα σταυρουδάκι για το λαιμό (που το φορούσα μέχρι σήμερα), ήπιαμε, γελάσαμε, και όταν γυρίσαμε σπίτι του ο καθένας, με πήρε τηλέφωνο στις 4 τα ξημερώματα, να βρεθούμε πρίν αρχίσει η δουλειά και να δούμε την ανατολή μαζί αγκαλιασμένοι!!!

Τελικά, η συνάντηση δεν έγινε, καθώς τον πήρε ο ύπνος, με την μετέπειτα ιστορία να συνεχίζεται με κάποια μηνύματα.  Σε κάποιο από αυτά μου είπε ότι τον κάνω να νοιώθει τύψεις και όταν ρώτησα γιατί μου είπε λόγω της σχέσης του.  Για άλλη μια φορά, αντί να τον βρίσω όπως θα έπρεπε σε τομάρια σα και του λόγου του, πολύ ευγενικά και κόσμια του είπα ότι θεώρησα την συμπεριφορά του ως αέρα που μου έδωσε επειδή θα τελείωσε η φάση με την πρώην νύν πρώην γκόμενα του και του εξήγησα ότι ορθά νοιώθει τύψεις, γιατί μου δίνει θάρρος.

Τις επόμενες μέρες, αγνοούσαμε ο ένας τον άλλον σταθερά, μου έλεγε καμιά φορά ότι η γκόμενά του του κάνει νερά και ψυχοφθόρα (ψυχοφόρα έλεγε και τον διόρθωσα) μου έλεγε καμιά φορά να βρεθούμε, ότι με πάει και με συμπαθεί πάρα πολύ, αλλά να μην τον ζορίζω, με γουστάρει και τέτοια και να του δώσω μερικές μέρες να κανονίσει τα δικά του και θα βρεθούμε..

Μια μέρα είχαμε πάει σε ένα μπίτσ μπάρ παρέα με άλλα παιδιά του ξενοδοχείου και φεύγοντας μου έριξε κάτι φιλιά μαζί με την υπόσχεση ότι σε μερικές μέρες θα τα πούμε, θα βρεθούμε και τέτοια.

Η ημέρα αυτή δεν ήρθε ποτέ… Μέχρι προχθές που ανακάλυψα ότι με διέγραψε και από το φέσιμπούκ ο Θεός ξέρει από πότε, δεν το είχα πάρει χαμπάρι, παράλληλα με κάποια περίεργα περιστατικά με μια γκομενίτσα μαθητευόμενη μαγείρισσα ο Θεός να την κάνει και με την αποκάλυψη ενός παιδιού από τη δουλειά για κάποιες αλήθειες που σήμερα μου αποκαλύφθηκαν.

Γιατί ως γνωστόν αγαπά ο Θεός τον κλέφτη αλλά αγαπά και τον νοικοκύρη και σήμερα βγήκε για άλλη μια φορά αληθινή  η παροιμία.  Ο φίλος μας μάγειρας Α΄, έχει πεί στην παρέα του παιδιά του ξενοδοχείου, ότι εγώ του τα έριξα, καθώς είναι και γαμώ τους γκόμενους και συνάμα, μια μέρα με κοροϊδεύανε στο γραφείο του σέφ ότι τον έχω καλέσει στο σπίτι μου, και ότι αν πάει, επειδή έχω καιρό να πηδήξω θα τον αφήσω ανάπηρο και κακακα τα γέλια, και ότι φεύγοντας θα του λέω, εε ξέχασες το πουλί σου εδώ και κακακα τα γέλια…. Αυτό το είχε πεί εκεί στο τέλος του Ιουλίου, ίσως και τον Αύγουστο, ενώ ταυτοχρόνως έκανε φάση με την μαθητευόμενη μαγείρισσα , ο Θεός να την κάνει, που είναι και από την γειτονική Αλβανία, οπότε γύρευε τι μπορεί να της έχει πεί εκείνης.  Σου ανέφερα επίσης ότι η μαθητευόμενη μαγείρισσα είναι κατά 20 χρόνια μικρότερή του;;;

Σήμερα λοιπόν, ρώτησα τον μάγειρα Α΄ για ποιο λόγο με διέγραψε από το φέσιμπουκ (ναι ναι είμαι τόσο μαλάκας) και μου είπε «καταλάθος το έκανε, πήγε να διαγράψει συνομιλία και καταλάθος με διέγραψε, να του ξανακάνω αίτημα γιατί δεν με βρίσκει (εδώ με έχει βρεί η ταξιτζού από το Εκουαδόρ που γνώρισα στην Νέα Υόρκη και αυτός δεν με βρίσκει, όχι ότι θα του έστελνα βέβαια γιατί είπαμε δεν είμαι και τόσο μαλάκας.) και προς το τέλος της ημέρας ο φίλος μου και μαθητευόμενος μάγειρας μάστερ στο πεινερλί, με τον οποίο είμαστε χαλαροί φίλοι, ενώ τον ενημέρωσα για την αιτιολόγηση του μάγειρα Α΄, μου είπε όσα γράφει η προηγούμενη παράγραφος, ενώ μου επιβεβαίωσε ότι όντως παίζει με την μαθητευόμενη Αλβανή μαγείρισσα, την πατσαβούρα, που πάει με τον παππού γιατί έτσι κατάφερε να την πάρουν και το χειμώνα, καθώς όλοι αυτοί είναι μια κλίκα και δυστυχώς για μας, εμείς δεν είμαστε και έτσι θα μείνουμε στην ανεργία το χειμώνα.

Ετσι λοιπόν, δικαιολογείται το γεγονός ότι δεν με κοιτάζει στα μάτια εδώ και κάποιο καιρό, γιατί εε μια ντροπή την νοιώθει πιστεύω για τις μαλακίες που κάθισε και είπε, και για το παιχνίδι που μου έπαιξε, ενώ με κατηγόρησε ότι πρέπει να τον έχω καταραστεί γιατί του πάνε όλα στραβά…  Το γεγονός ότι, τον τιμωρεί η Θεία Δίκη (που παρεμπιπτόντως είναι το μισό του ονόματός μου), δεν το σκέφτεται σαφώς.

Για άλλη μια φορά, εγώ πηγαίνοντας με ανοικτή καρδιά, σαν έτοιμη για χειρουργείο, με ανοικτή αγνή ψυχή που δεν ζητά τίποτα άλλο από μια αληθινή φιλία και αγάπη, με σοβαρότητα και αξιοπρέπεια συμπεριφερόμενη σε όλον τον κόσμο και ιδίως σε εκείνους που μου δείχνουν ένα ενδιαφέρον, πέφτω στη λούμπα της μαλακισμένης γκαντεμοσαυρίτιδας, και εκείνους που δεν αξίζουν ούτε ένα φτύσιμο στα μούτρα, εκεί ανάμεσα στα φρύδια τους, με την χλέπα να τρέχει στην σιχαμερή τους, γεμάτη μαύρα στίγματα μύτη, τους κάνω μάγκες ρε μαλάκα…

Ο μάγειρας Α΄, εκτός από έλλειψη σοβαρότητας, έλλειψη εχεμύθειας και ειλικρίνειας, έλλειψη στοιχειώδους καλής συμπεριφοράς και αρχών, έχει και μια κοιλούμπα από τα ξίδια, που για να κατουρήσει πρέπει να σκύψει για να βλέπει του πουλί του, και ένα αραίωμα στο μαλλί, στην πίσω μεριά του κεφαλιού του που ομοιάζει με μπιφτέκι.  Κάτι μαύρα στίγματα στα πλάγια των ματιών του και ξυρίζεται μέχρι το ύψος του θυρεοειδή του γιατί, εκτός των άλλων είναι και τριχιάρης.  Και σε αυτόν τον κοκορίκο κλόουν, έδωσα σημασία και ενέργεια από την φωτεινή μου πλευρά που τον έκανα και μάγκα να κάθεται να λεει ότι τον καλώ και στο σπίτι μου, στον ναό μου, όπου βρίσκεται το παιδί μου, από το οποίο έδιωξα τον ίδιο του τον πατέρα γιατί δεν το σεβάστηκε.

Τώρα που τα γράφω, δεν στεναχωριέμαι πλέον, γιατί μέσα μου ξέρω ότι η Θεία Δίκη θα λάμψει, πολύ γρήγορα αυτή τη φορά, γιαυτό δεν βρίσκω λόγο να ευχηθώ εγώ να το πληρώσει ο παπαρίδης μικροτσούτσουνος μάγειρας Α΄.   Απλά καλή μου Θεία Δίκη, μια χάρη ζητάω, όταν θα του το ανταποδώσεις, η τελευταία σκέψη που θα του έρθει να είμαι εγώ.  Για να βρώ δικαίωση για άλλη μια φορά.

Αυτά λοιπόν αγαπητά μου παιδάκια….

Και ο άντρας θέλει τώρα λεει, να πάμε στην Αγγλία να κάνουμε μια καινούρια αρχή πόσο με αγαπάει λεει, πόσο του λείπουμε εκει που είναι στης μανούλας του το σπίτι, μέσα στη μιζέρια και στις κατσαρίδες.  Όταν έλεγε και αυτός στους δικούς μου ότι είναι σόγαμπρος και το σπίτι του είναι στην Αθήνα δεν ήξερε ότι οι ουρανοί είναι ανοικτοί και θα του κάνουν το χατίρι να πραγματοποιήσουν τις επιθυμίες του.

Και για να θυμηθώ… Σε μια από τις εξόδους μας με τον μάγειρα Α΄, είχε πεί ότι, ξέρει ότι το σύμπαν θα του το ανταποδώσει για όλα αυτά που κάνει, και θα έρθει η δικιά του σειρά να πληρώσει, ενώ εγώ θα εχω βρεί το ταίρι μου και εκείνος θα μείνει και πάλι μόνος..

Υπόσχομαι να ενημερώσω τους φανατικούς μου αναγνώστες για το τέλος και αυτής της ιστορίας με τον άνθρωπο που πίστεψα ότι θα ανταποδώσει την φωτεινή ενέργεια που του έδωσα, ενώ πήρα τον πούλο από δαύτον..  I will be back…..

 

Advertisements

THIS IS THE END MY FRIEND..

..Λοιπόν…

Περίμενα να έρθει η κατάλληλη στιγμή, να γίνουν αρκετά γεγονότα, για να έχουμε πολλά να πούμε..

Καταρχάς, χώρισα!!!! γιούπι!!!!

Κατά δεύτερον, έχω χάσει σχεδόν 10 κιλά από την καλοπέραση, κυριολεκτικά μιλώντας, καθώς θυμίζω τον παλιό καλό μου εαυτό στην εκδρομή μου στην Ιταλία.. Τόσο καλά!!!

Αλλά για να μιλήσουμε λίγο πιο αναλυτικά…

Από την στιγμή μου άρχισα την δουλειά στο ξενοδοχείο, βρέθηκα με ανθρώπους που μου ανέβασαν τόσο πολύ την ψυχολογία που πραγματικά αναρωτιόμουν γιατί τόσα χρόνια, καθόμουν και απορροφούσα τα σκατά της τράπεζας,, της μιάς και της άλλης πατσαβούρας σαλεμένης, τις απαιτητικές και προσβλητικές συμπεριφορές των συναδέλφων και την κάθε παπαριά που θα ξεστόμιζε ο κάθε κακομοίρης.

Από την τρίτη μέρα στην νέα μου δουλειά, αισθανόμουν σαν εκείνες τις μέρες στην Ιταλία, που νόμιζα ότι ήμουν θεά και όλοι με γούσταραν.  Αφού είπα ότι δεν θα ξαναβρίσω τόσο πολύ είχα αλλάξει μέσα μου.

Ετσι, καλά που αισθανόμουν στη δουλειά, καθώς ερχόμουν στο σπίτι και έβλεπα τον άντρα στην ίδια θέση του καναπέ που έχει κάνει πλέον γούβα απο το πολύ καθισιό, αισθανόμουν μέσα μου όλο και πιο πολύ αυτό το τέλος που δεν έλεγε να έρθει.

Βέβαια , για να λέμε και του στραβού το δίκιο, βοήθησε και ένα καλό παιδάκι απο το ξενοδοχείο για να το πάρω απόφαση και να τον στείλω στη μανούλα του.

Αν και το είχα πάρει απόφαση και του μουρμουρούσα αρκετές μέρες πρίν μπούμε στην τελική ευθεία, μια μέρα, ο κύριος άντρας, μπήκε στο προφίλ του μέσενγκερ μου και διάβασε κάτι ωραιότατα μηνύματα που ανταλλάσσαμε με τον άλλο κύριο συνάδελφο, που έλεγαν τι ωραίο είναι το φεγγάρι και το ηλιοβασίλεμα και κάτι ποιητικά, και θεώρησε ότι παίζει φάση με τον συνάδελφο.

Η αλήθεια είναι ότι είχα ανεβεί τόσο ψυχολογικά που χέστηκα να πώ για την σκηνή ζηλοτυπίας και για το γεγονός ότι παραδέχτηκε ότι εκείνος φταίει για το αν γουσταρίζω άλλον άντρα, τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα, να πάμε αγγλία καναδά και όπου στο διάλα θέλω, αρκεί να είμαστε μαζί, να μην χωρίσουμε, να κάνω ότι θέλω αλλά να μην τον χωρίσω και κάτι τέτοια νόστιμα που με άφησαν εντελών απαθέστατη στο όλο σκηνικό.

Του ανακοίνωσα ότι δεν υπάρχει περίπτωση να του δώσω άλλη ευκαιρία για το μέλλον, δεν υπάρχει καμία ελπίδα να ξανανοιώσω ότι ένοιωθα για εκείνον, πόσο μάλλον να νοιώσω την ερωτική έλξη που, για να λέμε του στραβού το δίκιο, ένα εξαναγκαστικό έργο ήταν για μένα, απαίτησα να σηκωθεί να φύγει για να ηρεμήσω και να αφήσουμε τα πράγματα να έρθουν όπως πρέπει, με εμάς χώρια.

Και έφυγε…

Και εγώ έκανα πάρτυ στο σπίτι, με το κολονάτο κρυστάλλινο ποτήρι γεμάτο κόκκινο κρασί, και ακούγοντας τραγουδάκια που αγαπάω.

Τα πρωινά στη δουλειά πάνε σφαίρα, περνάω υπέροχα και όταν γυρίζω σπίτι, όλα είναι ήρεμα και όμορφα με το παιδάκι μου να προσαρμόζεται στα νέα δεδομένα.

Μπορεί βέβαια τα μηνύματα του απαρηγόρητου συζύγου και του μετανοιωμένου να συνεχίζουν, αλλά το ίδιο μου κάνει.

Μπορεί να με λέει ότι είμαι σκληρή και άκαρδη που δεν του δίνω ένα ξεροκόμματο ελπίδας και του μιλάω μόνο για το παιδί και όχι για μας, αλλά το ίδιο μου κάνει.

Μπορεί να νομίζει ότι έχω βρεί ερωτικό ενδιαφέρον σε άλλον άντρα, ότι έχω ξεμυαλιστεί και τα σχετικά, αλλά το ίδιο μου κάνει.

Και η αλήθεια έιναι ότι μπορεί να είχα ενθουσιαστεί με τον συνάδελφο που μου έκανε τόσα κοπλιμέντα και μου έλεγε τόσο ωραία λόγια, αλλά δυστυχώς κόπηκαν απότομα γιατί, βρήκε γκόμενα… αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία…

Το γεγονός είναι ότι αισθάνομαι τόσο γεμάτη και τόσο όμορφα, τα δέκα κιλά που έχασα φαίνονται σαν πενήντα και πετάω στα ουράνια.

Και μπορεί να αισθάνομαι ότι ίσως και να πεθάνω αγάμητη, δίχως ένα χάδι, ένα καλό λόγο και μια κουβεντούλα, άντε και λίγο ρομαντικό σέξ που τόσο τελικά είχα ανάγκη τόσο χρόνια που δεν μπορώ να τα μετρήσω, αλλά αυτό είναι κάτι που μπορεί, μια στο εκατομμύριο να αλλάξει, γιατί πλέον η ελπίδα μου είναι ότι, αφού υπέφερα τόσο πολύ, στερήθηκα τόσα πολλά, υπέμεινα άλλα τόσα, ίσως, να βρεθεί κάτι εκει έξω και για μένα.

Εγώ πλέον είμαι τόσο καλά, αν και το λέω με ένα κολονάτο κρυστάλλινο ποτήρι κρασί παρέα, αλλά δεν νομίζω ότι αυτό μιλάει μόνο.

Στεφανία, άρχισε τα μαντολινάτα…. Μια νέα εποχή ξεκινά.

Εγώ και η λουλού μου..

ΤΑ ΚΟΦΤΑ ΣΕΝΤΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΤΑΞΩΤΑ ΒΡΑΚΙΑ

Με τον θάνατο του παππού μου, ήρθε ο καιρός για τους γονείς μου να φέρουν τα πράγματα του σπιτιού του από το πέραμα, που τα είχε κλειδωμένα για περισσότερο από 15 χρόνια, σε ένα υπόγειο της πολυκατοικίας που έμενε.

Τα κλειδιά τα είχε δώσει σε ένα ένοικο της πολυκατοικίας του, για να έχει τον νού του, ο οποίος είχε πεθάνει πολλά χρόνια πρίν.  Στο υπόγειο ξέραμε ότι ήταν παρατημένο όλο το βιός τους, πράγματα ακριβά σαλόνια τηλεοράσεις ρούχα σεντόνια χαλιά, τα πάντα.

Ξεκίνησαν οι γονείς μου για το πέραμα, κανόνισαν μεταφορική και ξεκίνησαν το ξεδιάλεγμα των πραγμάτων.  Η μάνα μου η φουκαριάρα, με δάκρυα στα μάτια, ξεχώριζε την προίκα της γιαγιάς, πετούσε αχρησιμοποίητα σεντόνια, κοφτά τραπεζομάντηλα και ακριβά σέτ από πετσέτες κουβέρτες, όλα διαλεγμένα, όλα μοναδικά.  Τύλιγε σερβίτσια κρυστάλλινα και μπιμπελό, πορσελάνες και σαλόνια που κόστισαν μια περιουσία.

Της είχα πεί, αφού θα φέρει πράγματα από το πέραμα, να φέρει και κάτι ρούχα δικά μου που είχα αφήσει στο σπίτι μου, πολλά χρόνια, πράγματα που θα μπορούσε να τα είχε ήδη φέρει ο άντρας με τα τόσα ταξίδια του πάνω κάτω, για να δεί τους φίλους και τη μανούλα του, αλλά πού να κουβαλάει τώρα…

Όταν με το καλό τα έφεραν, ξεκίνησε η διαδικασία του πλυσίματος των πραγμάτων και θυμόμουν το κάθε πράγμα που είχε η γιαγιά μου φυλαγμένο, ή μοστραρισμένο στο σκρίνιο της, και, καθώς το φύλαγα με μεγάλη ευλάβεια,  στα δικά μου πράγματα, το κοιτούσα πλέον με άλλα μάτια.

Είχε ένα σέτ πορσελάνης τσαγιού από την Ιαπωνία, που στον πάτο των φλιτζανιών έβλεπες την γκέισα, τα σέτ της από ασημένια κουτάλια και πιρούνια, τα οποία τα έβγαζε την ώρα του φρούτου στα μεγάλα τραπέζια που έστηνε και είχαν μείνει ξακουστά στο πέραμα για του πουλιού του γάλα που προσέφεραν.  Κρυστάλλινα λεπτεπίλεπτα ποτήρια όλων των ειδών, με χρυσά περιγράμματα και χρώματα, κοφτά σεντόνια και τραπεζομάντηλα που έστρωνε τις καλές μέρες στο σπίτι της, πετσέτες με το μονόγραμμα της, και μαντήλια που οι καλές κυρίες και κύριοι της εποχής είχαν στην τσέπη τους αντί των χαρτομάντηλων.  Κουβέρτες βελούδινες, μαχαιροπίρουνα, εργαλεία κουζίνας που τα βλέπεις σε αντικερί….

Τα φύλαξα για την προίκα της μικρής, και ελπίζω να τα εκτιμήσει κάποτε όπως τα εκτιμώ εγώ..

Όταν τελείωσα με τα πράγματα της γιαγιάς μου, ξεκίνησα να ξεδιαλέγω τα δικά μου ρούχα που είχα αφήσει στις ντουλάπες του περάματος εδώ και 10 χρόνια.  Παπούτσια, τσάντες και κουστούμια που φορούσα στη δουλειά μου, μπλούζες μάλλινες και πουκάμισα, μπουφάν και …. βρακιά…

2 τσάντες με εσώρουχα, αρκετά από τα οποία δεν είχα κάν φορέσει!!  Στρίνγκ και σέτ στα κουτιά τους, σε διάφορα χρώματα και σχέδια, μεταξωτά και σατέν και άλλα πολύ καλά βαμβακερά που τώρα δεν μπαίνει ούτε ο μισός μου κώλος μέσα!!!

Τα έπλυνα και τα φύλαξα με πολλά αρωματικά σακουλάκια, μαζί με την υπόλοιπη προίκα για την μικρή λουλού…. Εβαλα και ένα γράμμα μέσα, σε περίπτωση που πάθω καμιά άνοια ή πεθάνω πρίν μπορέσω να της τα παραδώσω η ίδια, υπογραμμίζοντας ότι, έκανα τα πάντα να έχει μέχρι και μεταξωτά βρακιά να φοράει, γιαυτό να μην δεκτεί τίποτα λιγότερο από κανένα μπάσταρδο μουλάρι τυχόν βρεθεί στο δρόμο της, και την πατήσει σαν τη βλαμένη τη μάνα της.

Τα έκλεισα στο μπαούλο με την ευχή ότι θα τα εκτιμήσει τόσο εκείνη όσο και αυτοί με τους οποίους θα θελήσει ο Θεός να κάνει οικογένεια.  Ας δώσει ο Θεός..

 

 

ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΜΕΤΑ

Στο τέλος της τελευταίας ημέρας του Απριλίου, με την μεγάλη Πρωτομαγιά να περιμένει στη γωνία, μου ήρθε η έμπνευση να γράψω..

Κλείνει ένας χρόνος που αποφάσισα να πάρω την μεγάλη απόφαση να φύγω από την τράπεζα, ξεκινώντας με πολύ άγχος να ψάχνω την αρχή της νέας μου εργατικής ζωής, χωρίς να ξέρω ακριβώς από πού να αρχίσω.

Βασικά δεν θέλω να θυμάμαι το άγχος που είχα όλο αυτό τον καιρό, την αγωνία αλλά και την απογοήτευση που ένοιωσα όταν τα αρχικά μου σχέδια δεν έπιασαν τους στόχους που είχα βάλει.  Αγγλίες, εστιατόρια, λάντζες, 2 μέρες σε συσκευαστήριο πορτοκαλιών, κρέμες, ουζερί και τέλος ξεκινάμε σαιζόν σε ξενοδοχείο..

Από την άλλη, άντρες με μπρός-πίσω σε αγγλίες, πεταμένα, χαμένα λεφτά που με ιδρώτα τα έβγαλα, μετά από τόσα χρόνια στις τράπεζες, σπαστικές κωλίτιδες και άρνηση για μια παραπάνω προσπάθεια από τον άνθρωπο που κάποτε είχε υποσχεθεί ότι δεν θα πρόδιδε ποτέ…

Εγώ από την άλλη να προσπαθώ να ρίξω το φταίξιμο σε άλλα πράγματα, στην αγγλία, στην γλώσσα, στην αδελφή μου ίσως, σε μένα που δεν έκανα την προσπάθεια ακόμα πιο έυκολη από ότι ήταν ήδη, στην μάνα του που δεν τον έμαθε να θυσιάζεται, να εκτιμά και μπλά μπλά μπλά..

Η δουλειά είναι το μεγαλύτερο αντικαταθλιπτικό του κόσμου, και απορώ πώς μπορούν οι άνθρωποι και βολεύονται σε μια δικαιολογία ότι δεν βρίσκουν δουλειά και μετράνε χρόνια ανεργίας..

Στην περιοχή που μένω, ένα θα σας πώ, δεν υπάρχει Αλβανός άνεργος, ο τόπος έχει γεμίσει Βούλγαρους και Ρουμάνους, κυκλοφορούν με ωραία αμάξια, με μαλλί κομμωτηρίου και χρυσά κολιέ και δακτυλίδια.

Αυτοί οι άνθρωποι, κάνουν την όποια πατρίδα, τόπο τους και βλέπεις Έλληνες να επιλέγουν να κάνουν ή όχι μια δουλειά στον τόπο τους, ενώ σκέφτονται θετικά να φύγουν στο εξωτερικό για να κάνουν ότι να είναι από δουλειά.  Βλακείες, αν με ρωτήσεις εμένα.  Λίγοι είναι αυτοί που το λεει η καρδούλα τους να μεταναστεύσουν.  Συνήθως είναι άνθρωποι που δεν έχουν φτάσει στο χείλος της απόγνωσης, αλλά θέλουν να συνεχίσουν να ζουν την ζωή τους με αξιοπρέπεια και τις ανέσεις, που είχαν αποκτήσει πρίν η κρίση χτυπήσει.

Στο ξενοδοχείο που δουλεύω, ο υπεύθυνος της λάντζας είναι Αλβανός, ενώ έχει βάλει την γυναίκα του, τον γιό του και έναν ανηψιό σε διάφορες θέσεις του ξενοδοχείου.  Τα παιδιά τους, σπουδάζουν.  Περίπου τα ίδια ισχύουν και για άλλα ξενοδοχεία της περιοχής.

Δεν με πειράζει καθόλου και λίγο νευριάζω όταν ακούω ανθρώπους και τους κρίνουν ότι έχουν πάρει όλες τις δουλειές.  Και πολύ καλά μας κάνουν!!!  Στη θέση που έχω, είχαν άλλους πέρσι και τους απέλυσαν όλους γιατί ο ένας έβγαζε το μάτι στον άλλο, δημιουργούσαν ίντριγκες και πηγαδάκια.  Μόνο οι άλβανοί έμειναν από τους παλιούς!! Αυτοί, είναι μονιασμένοι και υποστηρίζονται μεταξύ τους και πιστεύω ότι μας κοροιδεύουν κρυφά που αλληλοτρωγόμαστε, ενώ θα μπορούσαμε μονιασμένοι να κάνουμε παπάδες!!

Γαμώ την άποψή μας ότι, είμαστε το κέντρο του κόσμου!!

Για άλλη μια φορά για αλλού ξεκίνησα και αλλού με πήγα.. Δεν ξέρω ούτε τι ήθελα αρχικά να γράψω!!  Το καλό είναι ότι, επιτέλους, νοιώθω ηρεμία για την δουλειά που ξεκινάω, αρχίζοντας πάλι να κάνω όνειρα για το επόμενο ταξίδι μου, που τόσο αγαπάω.  Για μένα αύριο αλλάζει ο χρόνος.  Καλημέρα καινούρια μου ζωή!!

 

 

ΣΑΝ Η ΚΟΡΗ ΓΕΝΝΗΘΕΙ ΤΗΣ ΠΕΘΕΡΑΣ ΘΑ ΜΟΙΑΣΕΙ!!!!

Παρατηρώ τη μικρή λουλού, καθώς μεγαλώνει, περνά τις φάσεις της, μπαίνει στην προ εφηβεία, με τις αντιδράσεις που υποθέτω είναι φυσιολογικές κα με ι τις διάφορες εκρήξεις της που μου θυμίζουν το σόι του άντρα….

Δεν μου αρέσει καθόλου!!!!!

Την παρατηρώ καθώς μιλά με ύφος και νεύρα, όταν κάτι δεν την αρέσει, όταν μου πάει κόντρα, όταν δεν θέλει να παραδεχτεί ότι έχω δίκιο και όταν δεν θέλει να με ακούσει και μου έρχονται εικόνες στο μυαλό, σαν φωτιζόμενη λάμπα πάνω από το κεφάλι μου, από τα καπρίτσια και τα καμώματα διαφόρων ανθρώπων του σογιού του άντρα και από άτομα που η μικρή λουλού δεν τα έχει δεί ποτέ, ή δεν τα θυμάται και είναι λές και της έχουν κάνει φροντιστήριο εκείνοι!!!!!

Ακόμα και κινήσεις χεριών και προσώπου, το πώς κάνουν μια συγκεκριμένη ρυτίδα στο μέτωπο, μόνο αυτό το σόι, ή ένα συγκεκριμένο τίναγμα των μαλλιών που είχα δεί κάποιες λίγες φορές από κάτι θηλυκά του σογιού και που συναντάς σε κάτι παρακμιακούς ανθρώπους, σε δραματικές ταινίες…

Σου λέω, μου έρχεται να γκρεμίσω το σπίτι από τα νεύρα μου, δεν ξέρω τι να κάνω για να ηρεμήσω.. Την κοιτάω και την ξανακοιτάω και θέλω να βρίσω τον εαυτό μου, που παντρεύτηκα τον πατέρα της και έκανα το λάθος να διαιωνίσω αυτό το συγκεκριμένο γονίδιο.

Τελικά, έχουν δίκιο όσοι λένε ότι όταν παντρεύεσαι έναν άνθρωπο παντρεύεσαι όλο του το σόι.

Παρότι, λοιπόν αυτούς τους ανθρώπους δεν τους έχει δεί και δεν τους συναναστρέφεται καθόλου και εμείς, εννοώντας εμένα και τους γονείς μου, δεν συμπεριφερόμαστε έτσι ποτέ, και ο πατέρας της δεν κάνει αυτά τα ηλίθια κουνήματα της μέσης του με το τίναγμα των μαλλιών και την συγκεκριμένη γκριμάτσα με την συγκεκριμένη ρυτίδα πάνω από το μέτωπο, εκείνη ξέρει και τα κάνει και δεν θα υπήρχε περίπτωση να τα έχει ξεπατικώσει από πουθενά, αν δεν υπήρχαν στο ντι εν έι της, έτσι πιστεύω.

Όπως για παράδειγμα, αυτή η άρνηση της για τα αγγλικά…  Πόλεμος γίνεται μια φορά την εβδομάδα που έχει μάθημα!!!! Και επειδή είναι έτσι της έχω βάλει μόνο μια μέρα, γιατί αν είχε δύο θα είχαμε δράματα!!!

Μερικές φορές απελπίζομαι τόσο που πραγματικά δεν ξέρω τι να κάνω.  Το μόνο που μου έρχεται στο μυαλό είναι να ανοίξω την πόρτα και να πέσω από το μπαλκόνι.

Τόση ομοιότητα με δαύτες τις σουσουράδες ξαδέλφες της είναι παράξενο!!

Τείνω να πιστεύω ότι τα χαρακτηριστικά μας, και τα εξωτερικά και τα εσωτερικά, τα παίρνουμε στο ντί εν έι μας, άσχετα με την όποια διαπαιδαγώγηση και μόρφωση πάρουμε από το άμεσο περιβάλλον μας.

Γιαυτό θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεχτικοί, ποιόν επιλέγουμε για πατέρα των παιδιών μας, καθώς αυτά μπορεί να μην μοιάσουν σε εμάς….

Εγώ μάλλον είχα φιλική συμμετοχή στην όλη διαδικασία….

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!!

Και εκεί που περίμενα έστω κάποιος να με καλέσει για μια θετική συνέντευξη, είχα δύο προτάσεις για δουλειά και βρέθηκα στη δύσκολη κατάσταση να πρέπει να διαλέξω ανάμεσα τους!!!

Η μία αφορά εργασία σε ξενοδοχείο και η άλλη σέρβις σε καφέ ουζερί σνάκ ενναλακτικό μπάρ άφτερ και τα ρέστα.

Τα χρήματα καλά και στις δύο, οι εργοδότες φαίνονται πολύ καλοί, η διαφορά στο ωράριο…

Στο καφέ κλπ είναι κυρίως βράδυ, στην καλύτερη περίπτωση, επειδή έχω τη μικρή λουλού, να πηγαίνω 10 το πρωί και να φεύγω 6 το απόγευμα εκτός από τις αργίες και το καλοκαίρι που τα σχολεία θα είναι κλειστά, οπότε θα μπορώ να κάθομαι και περισσότερα βράδια.

Στο ξενοδοχείο υπάρχουν βάρδιες, μια πρωινή 6 με 2 και μια βραδυνή 3 με 11.

Η δουλειά θα είναι σχεδόν η ίδια, καλωσόρισμα και γλυκά λογάκια στους τουρίστες, να προσέχω το φούντ στάιλινγκ να βγαίνουν τα πιάτα ωραία, και θα συνεργάζομαι με τον σέφ για το τι αρέσει και τι όχι, να προσέχω τους καλούς πελάτες και αυτά.

Και στις δύο θα χρειαστώ τις ξένες γλώσσες, σύν τα γαλλικά που ήδη έχω αρχίσει και το χειμώνα θα ξεκινήσω και γερμανικά…  Βλέπεις περιμένουμε πολλούς τέτοιους και ιδίως στο ξενοδοχείο που συνεργάζεται αποκλειστικώς με γερμανικά και ρωσικά πρακτορεία.

Τελικά αποφάσισα να διαλέξω το ξενοδοχείο, αν και θα είναι σκοτώστρα στη δουλειά, γιατί το βραδινό ωράριο είναι δράμα για τη μικρή λουλού.  Ήδη το περσινό καλοκαίρι που δούλευα στο ιταλικό εστιατόριο, που ήταν αποκλειστικά βράδυ, είδα και έπαθα να τελειώσω τη σαιζόν, καθώς είχα κάθε μέρα κλάματα και τη μικρή να με περιμένει το βράδυ ότι ώρα και να γυρίσω..

Ήδη την σπρώχνω κάθε μέρα για να διαβάσει, καθώς βαριέται, αν λείπω κιόλας και δεν την βλέπω καθόλου, θα χάσω τη μπάλα και δεν πρόκειται να την βρώ ποτέ ξανά…

Οπότε, αγαπητοί μου και συμπαθέστατοι αναγνώστες, αρχίζω την νέα μου καριέρα στα σχεδόν 40 μου, ως ξενοδοχοϋπάλληλος και ελπίζω τουλάχιστον να βγάλω αυτή τη σαιζόν σώα…

Η νέα μου περιπέτεια ξεκινά στις 22 Απριλίου.  Μέχρι τότε, θα απολαύσω λίγο ακόμη την ηρεμία, την οικογενειακή θαλπωρή και την ξεκούραση, καθώς μετά την ημερομηνία σταθμό, θα ξαναβρώ γαλήνη τέλος Οκτωβρίου!!!

Ένα μεγάλο ευχαριστώ οφείλω στον Θεό, που χωρίς την βοήθειά του δεν θα μπορούσα να κάθομαι αυτή τη στιγμή ήρεμη και να γράφω.  Το μόνο που φοβάμαι είναι μήπως είμαι πολύ μεγάλη πλέον για τέτοιες ταλαιπωρίες και 7ήμερη σερί εργασία όπως το ξενοδοχείο απαιτεί, με 2 ρεπό το μήνα…

Ο |Θεός να βάλει το χέρι του να σταθώ στα πόδια μου…

Η ΚΥΡΙΑ ΡΕΝΑ Η ΠΑΤΣΑΒΟΥΡΑ..

Σήμερα θα σας διηγηθώ την αξιολύπητη και ιστορία μιας κυρίας που δραστηριοποιείται στην περιοχή που μένω, με την ιδιότητα του ξενοδόχου.

Η κυρία ρένα (γιατί μόνο με μικρό θα μπορούσα να γράψω το όνομά της), τυχαίνει να έχει ένα ξενοδοχείο, το οποίο, το δουλεύει σε συνεργασία με κάτι σουηδούς , μισό μισό δηλαδή, με το δικό της κομμάτι να το έχει δώσει τα παιδιά της, τα οποία φαίνονται ως ξενοδόχοι, αλλά στην ουσία εκείνη κάνει το κουμάντο.

Η μαλακισμένη σκατοκρητικιά και βρωμιάρα, που όμως βρίσκει πολλούς όμοιούς της σε όλη την Ελλάδα, αναλαμβάνει να προσλάβει προσωπικό καθαριότητας και καμαριέρων, ενώ την εποπτεία και την επιλογή του άλλου το αναλαμβάνουν οι σουηδοί συνέταιροι.

Σε αυτό το ξενοδοχείο, δεν πάει κανένας τυχαίος να δουλέψει.  Τα άτομα που εργάζονται εκεί είναι γνωστά και δουλεύουν χρόνια για αυτήν, είναι εντελώς χαμηλού επιπέδου, και μαζί με την κυρία ρένα κατακλέβουν ότι μπορούν και ότι προλάβουν.

Στην κυρία ήθελε να με συστήσει μια κοπέλα πρώην υπάλληλος ως καμαριέρα, αλλά δίσταζε και αργότερα μου είπε τον λόγο, εξιστορώντας τα περιστατικά που στο άκουσμά τους ήμουν ήδη έτοιμη να πάω και να της κάνω τη ζωή πατίνι.

Γεγονός πρώτο ΚΑΝΟΝΑΣ ΠΡΩΤΟΣ. : Όταν τελειώνουν οι κοπέλες την βάρδιά τους πρέπει να πηγαίνουν να της καθαρίζουν το σπίτι καθώς και τον στάβλο με κάτι πρόβατα και κατσίκια και κότες που έχει. Τις φωνάζει, περιμένοντας να περάσουν την πόρτα του ξενοδοχείου, απόμερα μην την πάρουν χαμπάρι οι σουηδοί και τις λεει, ότι για να έχουν δουλειά και του χρόνου να πάνε να την ξεβρωμίσουν την πατσαβούρα.

Γεγονός δεύτερο ΚΑΝΟΝΑΣ ΔΕΥΤΕΡΟΣ :  Η κουζίνα και ότι έχουν τα ψυγεία ανήκουν και σε εκείνη.  Υποχρέωνε τα κορίτσια να κατέβουν στην κουζίνα και με τσάντες που τους έδινε, τους διέταζε να πάρουν φαγητά από το ψυγείο, κρυφά για να μην τις δούν οι σέφ, καθώς αυτοί ανήκουν στην επίβλεψη των σουηδών.  Ήταν άπειρες οι φορές που γινόταν αυτό και όταν τους έπερνε χαμπάρι ο σέφ, τις απειλούσε να μην μιλήσουν ότι εκείνη τις είχε στείλει.  Το αποτέλεσμα ήταν να αναγκαστεί ο σέφ να βάλει κλειδαριές στα ψυγεία, πράγμα που δεν την εμπόδισε καθώς και πάλι, έλεγε στα κορίτσια να πάνε να αρπάξουν τα φαγητά, τα οποία μετά χαριστικώς μοίραζε με μεγαλύτερο το μερίδιο το δικό της με την συνένοχη στο έγκλημα.

Γεγονός τρίτο ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΡΙΤΟΣ :  Ότι αφήνουν οι τουρίστες στα δωμάτια το αρπάζουμε.  Σαφώς αυτά γίνονταν κατά βούληση, δηλαδή οι ίδιες οι καμαριέρες έπαιρναν ότι άφηναν, και πολλές φορές είχε γίνει μεγάλο σκηνικό καθώς κατόπιν οι τουρίστες ζητούσαν να τους παραδωθούν τυχόν πράγματα που είχαν ξεχάσει και που εντελώς παραδόξως δεν βρίσκονταν αργότερα.  Μάλιστα σε δυο περιστατικά είχε έρθει και η αστυνομία.  Για να προλάβει η ίδια να πάρει κάτι πρίν το πάρουν οι καμαριέρες, φρόντιζε να βρίσκεται και εκείνη στο δωμάτια αναχώρησης ώστε να μπαίνει πρώτη και να αρπάζει ότι προλάβει να δεί το μάτι της.  Αν τύχαινε να αφήσουν μπουρμπουάρ για συγκεκριμένη καμαριέρα, σαφώς το σούφρωνε με την δικαιολογία ότι θα το μοιράσει εξίσου σε όλες τις κοπέλες.

Η κυρία ρένα η σκατοκαριόλα, είναι κοντά 50φέυγα και συνταξιούχος, δεν γνωρίζω δε, σε ποιόν έκανε πίπες κάποια χρόνια για να δικαιούται να παίρνει σύνταξη.

Το σίγουρο είναι ότι, αν δεν βρώ δουλειά μέχρι να ανοίξουν τα ξενοδοχεία, θα πάω εκεί να ζητήσω δουλειά, όχι ως απελπισμένη, γιατί αυτό ψάχνει έτσι και αλλιώς, καθώς τα χρήματα που δίνει είναι 7ήμερη εργασία 10ωρα με 600 ευρώ, αλλά ως ευκαιρία να τα κάνω όλα πουτάνα ανεβάζοντας σε ζωντανή μετάδοση σε όλα τα κοινωνικά δίκτυα τα καμώματά της, και τα καμώματα κάποιων υπαλλήλων της, που κινούνται στα ίδια επίπεδα με αυτή τη βρωμόψυχη εκμεταλλεύτρια, αυτήν την χοντρή ξανθοτσουλίτσα, έτσι, μήπως και με αυτό τον τρόπο κάτι γίνει και βγούν στην φόρα αυτοί οι ξεδιάντροποι άνθρωποι που χοντραίνουν την κωλάρα τους εις βάρος των ανθρώπων που πάνε να βγάλουν ένα κομμάτι ψωμί.  Περιττό να πώ ότι, το μόνιμο προσωπικό της, προέρχεται από το ανατολικό μπλόκ…

…Γιατί είμαι πολύ τσαντισμένη…

ΛΙΓΟ ΦΩΣ..

Σε δέκα μέρες φεύγει και ο Γενάρης. …

Σήμερα είχα πάει να αφήσω ένα βιογραφικό σε ένα ξενοδοχείο σε κοντινή περιοχή από το σπίτι μου, της τάξεως των 12 χιλιομέτρων σε απόσταση.  Παρότι μια φίλη μου μίλησε σε κάποιον υπεύθυνο να πάω για δουλειά σε οποιοδήποτε πόστο υπάρχει διαθέσιμο, τελικά κατέληξα να μιλάω με τον γενικό διευθυντή του ξενοδοχείου, έναν πολύ καταρτισμένο άνθρωπο και σοβαρό και που ο ίδιος μόλις είδε το βαρύ βιογραφικό μου, με απέκλεισε από την θέση της καμαριέρας, αμέσως, καθώς είπε ότι θα ήταν πολύ υποτιμητικό εκ μέρους του να γνωρίζει ότι με τέτοιες γνώσεις θα εργάζομαι σε αυτό το πόστο… Θα με έβαζε front Office αν ήξερα γερμανικά, πράγμα που δεν προλαβαίνω να μάθω τώρα, αλλά που μάλλον, αν βρώ δουλειά, θα ξεκινήσω άμεσα από την επόμενη σαιζόν.  Αυτή τη στιγμή ξεκίνησα γαλλικά, με μια κυρία Γαλλίδα που μένει στην περιοχή μου.

Στο δια ταύτα, ο γενικός διευθυντής, ετών 53 όπως που είπε, λόγω του πτυχίου σέφ και της προυπηρεσίας σε κουζίνα το προηγούμενο καλοκαίρι, θα σκεφτεί αν με βάλει στο μπουφέ.  Πήρε κατευθείαν τον σέφ του, για να κανονίσει συνάντηση μαζί του, καθώς εκείνος θα έχει την τελική απόφαση για την πρόσληψή μου.

Θα κανονίσει είπε να συναντηθούμε την άλλη βδομάδα και αν του κάνω , θα με ειδοποιήσει.

Από την άλλη, πήρα τηλέφωνο έναν κρητίκαρο, ονόματι Γιώργη, που έχει ένα καραβάκι και κάνει βολτούλες σε παραλίες που είναι δυσπρόσιτες με αυτοκίνητο, ο οποίος δεν γνωρίζει την αγγλική και από ότι προσπαθούσα να καταλάβω, ούτε την ελληνική, καθώς μιλάει τόσο βαριά κρητικά που σχεδόν δεν έβγαζα άκρη, και ο οποίος θέλει ένα άτομο να κανονίζει το μιλητό, την αλληλογραφία και την συνεννόηση στα αγγλικά, να ενημερώνει την ιστοσελίδα του και να ανεβάζει φωτογραφίες από τις κρουαζιέρες.

Έστειλα και δυο βιογραφικά μέσω 2 γνωστών μήπως και τα προωθήσουν σε κανέναν δικό τους, γιατί εγώ με το σταυρό στο χέρι έχοντας στείλει 264 μέχρι στιγμής δεν βρήκα άκρη.

Βασικά και ο κύριος μέσω του γνωστού μου που πήγα στο ξενοδοχείο, αφού θαμπώθηκε από τα πτυχία τις γνώσεις και το παρουσιαστικό μου, κατέληξε να μου λεει, ότι αν μπορώ να φύγω εξωτερικό γιατί εδώ, δεν υπάρχει δυνατότητα μια αξιοπρεπούς ζωής όπως την ξέραμε.

Μου έλεγε ότι, σύμφωνα με τις γνώσεις μου, θα έπρεπε να παίρνω τουλάχιστον 3000 ευρώ πράγμα που δεν γίνεται, χωρίς να διευκρινίσει το οικονομικό μέρος της υπόθεσης, αφού ο σέφ κάνει κουμάντο στις προσλήψεις του προσωπικού κουζίνας…

Τουλάχιστον, έχω να ελπίζω μέχρι την άλλη βδομάδα..

Από την άλλη, τίποτα άλλο δεν έχει αλλάξει δυστυχώς, η αγαπημένη μου Στεφανία θα κουνάει το κεφάλι της, καθώς, ο καιρός είναι άσχημος, και ο κώλος μας καλομαθημένος….

Ελπίζω να έχω καλύτερα νέα σύντομα, από ολες τις μεριές…

 

ΠΟΡΤΕΣ ΚΛΕΙΣΤΕΣ ΠΑΝΤΟΥ

Στις 24 Νοεμβρίου πέθανε ο παππούς μου. Αισθάνθηκα ότι έκλεισε ενας πολύ μεγάλος κύκλος καλών πραγμάτων και καλής ζωής , της δικής μου ζωής.  Αισθανόμουν για μέρες ότι , τίποτα καλό δεν πρόκειται να μου συμβεί από τώρα και πέρα.  Ότι τα πάντα θα έχουν μια πολύ κακή κατάληξη πλέον.

Ένα μήνα αργότερα, δεν έχει αλλάξει τίποτα, σαφώς δεν έχει γίνει τίποτα καλό και οι ατυχίες μου διαδέχονται η μία την άλλη με γοργούς ρυθμούς.

Σήμερα και εχθές είχα πάει σε ένα εποχικό συσκευαστήριο σε ένα χωριό του κερατά, 26 χιλιόμετρα από το σπίτι μου, για να με τσεκάρουν οι αφεντικοί αν τους κάνω.  Από την πρώτη στιγμή, που έφτασα εκεί και συνάντησα τους υπόλοιπους «συναδέλφους», έπαθα σόκ και αισθάνθηκα ότι πραγματικά δεν ανήκω εγώ εκει πέρα.  Γυναίκες ηλικιών 50 και βάλε, χωρίς κάποια στοιχειώδη μόρφωση, με κουτσομπολίστικο παρουσιαστικό και το βλέμμα επικριτικό, να με κοιτάνε πολύ περίεργα, λές και δεν το ξέρω ήδη ότι δεν ανήκω εκει πέρα.

Ο Ανδρέας, ο υπεύθυνος, ένα παιδί καλό όπως φαίνεται και πολύ συμπαθητικός, μου το είχε πεί από την πρώτη στιγμή ότι δεν είμαι εγώ για εκεί.

Έκλαιγα όλη την ώρα στο αυτοκίνητο, όχι για το γεγονός ότι η μέση μου με πονούσε φρικτά από την 8ωρη ορθοστασία να διαλέγω τα πιο όμορφα πορτοκάλια που θα ταξίδευαν στο Βέλγιο, αλλά από την απογοήτευση που δεν υπάρχει πουθενά μια θέση για μένα, σε ολόκληρη την Ελλάδα!!!

Τα βιογραφικά που έχω στείλει μόνο αυτό τον μήνα ξεπερνάνε τα 160 και δεν έχει τελειώσει ο Δεκέμβριος.  Χώρια τα τηλέφωνα που έχω πάρει, τις βλακείες που έχω ακούσει από τους «so called» επιχειρηματίες, να αραδιάζω τα προσόντα μου τα πτυχία μου και τις γνώσεις μου, να με κοροιδεύουν, όταν δεν ξέρουν πώς να μου το φέρουν ότι δεν ενδιαφέρονται επειδή έχω παιδί και εκείνοι θέλουν κάποιον με όλα αυτά τα προσόντα και άλλα τόσα αλλά πιο μικρή και χωρίς υποχρεώσεις.

Στο συσκευαστήριο λοιπόν, που πήγα 2 μέρες, με ήθελαν.. Αλλά με τι τίμημα.. 560 ευρώ το μήνα αν εργαζόμουν 8αωρο, και από αυτά θα κρατούσαν τα 100 για ασφαλιστικές εισφορές.  Ήθελα 100 ευρώ για βενζίνη, οπότε και πραγματικά δεν θα έβγαινα αφού 270 μόνο είναι η δόση του στεγαστικού μου.

Γυρίζοντας, ο αυχένας μου με είχε πεθάνει, η μέση μου μου έδινε σουβλιές και με κλάματα πήρα τηλέφωνο τον Ανδρέα, να του πώ ότι δεν θα πάω την Τρίτη που μου είπε να πάω να ξεκινήσω.  Ηταν το δεύτερο πιο δύσκολο πράγμα που αναγκάστηκα να κάνω αυτό το διάστημα, μετά τον αποχαιρετισμό του παππού μου. Και σκεφτόμουν και σήμερα, ότι ο παππούς πέθανε και ησύχασε.  Η κόλαση έχει ξαμοληθεί και δεν μπορούμε να την παλέψουμε.

Η απογοήτευση που νοιώθω δεν περιγράφεται πλέον.  Οι γονείς μου παίρνουν γάλα για την μικρή από το σουπερ μάρκετ και η μάνα μου τσοντάρει για το μπαλέτο της μικρής και για το πιάνο της.  Εγώ όπως μπορώ, φτιάχνω κρέμες και αρώματα και άλατα ενεργού οξυγόνου αλλά δεν βγάζω παραπάνω από 50 ευρώ το μήνα.  Ο άντρας σαφώς, βγάζει την ουρά του εκτός, και απλά λεεί ότι κακώς ήρθε το 2012 εδώ να κάτσει, γιατί δεν είχε σκοπό να συμβιώσει με την ζωή εδώ, μόνο για την μικρή κατέβηκε και έπρεπε να μην έχει έρθει ποτέ, να είχαμε χωρίσει από τότε.  Αλλά λύση δεν δίνει βέβαια στο πρόβλημα του 2016 που θα γίνει 2017.

Η απόφαση να φύγω από την δουλειά μου, για να δώσω την ευκαιρία στην οικογένειά μου να κάνει μια καινούρια αρχή στο εξωτερικό, για ένα καλύτερο μέλλον για το παιδί μας και μια σταδιοδρομία για τον άντρα, ήταν εντελώς μα εντελώς λάθος.  Το λάθος αυτό, δεν μπορώ να το διορθώσω, δεν γίνεται απλά. Είμαι πολύ μεγάλη για δουλειά στην Ελλάδα, και τα προσόντα υπερκαλύπτουν όποιες θέσεις έχω ενδιαφερθεί.

Το εξωτερικό, είναι δύσκολο για το παλέψω μόνη με το παιδί μου.  Και η αδελφή μου δεν είναι σε θέση να βοηθήσει γιατί και εκείνη παλεύει μόνη της με μια δουλειά μεροκάματο που όμως πληρώνεται τουλάχιστον καλά.  Το παιδί δεν θέλει να την αφήσω στη μαμά μου και εγώ δεν μπορώ να την πάρω μαζί μου αμέσως.

Αυτό είναι το σημερινό ελληνικό δεδομένο.  Λυπάμαι πάρα πολύ που έκανα το λάθος να πιστέψω ότι οι πραγματικά φοβερές ικανότητές μου και προσόντα, δεν μετράνε εδώ στην ελλαδάρα γιατί έχω ένα παιδί και είμαι άνω των 35.

Αχ ρε παππού, έχει χώρο εκεί και για μένα;;;

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΜΙΑΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ.

Το καλοκαίρι, ανάμεσα στις σκέψεις μου για το μέλλον μας, μου ήρθε η ιδέα να ανοίξω μια δική μου επιχείρηση.

Ξέρεις, μετά από χρόνια μαλακιών που ανέχεσαι στον εργασιακό χώρο, φτάνεις σε κάποιο στάδιο που δεν ανέχεσαι και πολλά πολλά, γιατί τα νεύρα σου είναι ήδη σπασμένα από τους χίλιους δυό μαλάκες που πρέπει να συναναστρέφεσαι ανά τους καιρούς.

Η επιχείρηση που ήθελα να ξεκινήσω ήταν ένα βιβλιοπωλείο.

Πολύ ωραία ιδέα έτσι;; Να είσαι μέσα στην υπέροχη μυρωδιά των καινούριων βιβλίων, την ησυχία του αναγνωστηρίου τα όμορφα ξεσκονισμένα ράφια με τα πολύχρωμα εξώφυλλα των βιβλίων, τα μικρά δωράκια, ωραίες ιδέες για δώράκια σε μικρούς και μεγάλους κλπ κλπ.

Έκανα μια έρευνα αγοράς λοιπόν, έκανα συζήτηση με τον λογιστή για τα διαδικαστικά, έκανα και ένα πρόχειρο ισολογισμό και μια πρόχειρη οικονομική ανάλυση με βάθος 2 ετών.

Όλα καλά μέχρι εκεί.  Και αφού έκανα τα βασικά πρώτα βήματα, τον προυπολογισμό, βγήκα να ρωτήσω για τιμές σε ενοίκια…

Υπήρχαν κάποια μαγαζιά στο χωριό, ξενοίκιαστα για χρόνια, μπορεί και δεκαετία κοντά, τα οποία είναι όμορφα και αποπνέουν μια ζεστασιά, χαρακτηριστικό του χωριού των 600 κατοίκων (λέμε τώρα), οπότε και λέω, πόσα θα θέλουν πιά χωριό είναι, και αρχίζω να κάνω τηλέφωνα για να μάθω τιμές.

Και παθαίνω κοκομπλόκο…. «δεν ζητάω λιγότερα από 450 ευρώ», μου λεει η πρώτη πατσαβούρα σκατόκαριόλα κωλόγρια, που έχει το δικό της μαγαζί κλειστό και ξενοίκιαστο για 7 χρόνια, που έιναι με το ένα πόδι στον τάφο, που το παίζει και αριστοκράτισσα και πολιτισμένη γαμώ το σπίτι της.  «Είναι πολύ περισσότερα από αυτά που είχα στο μυαλό μου» της λέω, ενώ μέσα μου θέλω να την βρίσω σε γλώσσα που δεν θα μάθει ποτέ όσες ζωές και να ξαναζήσει η παλιογαλοπούλα..

Και πάω στο επόμενο μαγαζί, «Θέλω 300 ευρώ» μου λέει ενας παππούλης που πρόσφατα έβαψε το μαγαζί.

«Πόσα τετραγωνικά είναι» τον ρωτάω, «35» μου λεει.  «Δεν νομίζετε ότι είναι κομματάκι πολλά για το χωριό που βρισκόμαστε; Ξέρετε θέλω να ανοίξω ένα βιβλιοπωλείο στην περιοχή, και θα ανεβάζει και το επίπεδο του τόπου ένα τέτοιο μαγαζί».

Η απάντηση του είναι σταθερή στα 300 το μήνα.  Και ενώ ήθελα να του πώ να τα βάλει στην κωλάρα του ο ξεκωλιάρης, δίνω τόπο στην οργή και πάω και στον τρίτο.

Εκείνη ήθελε 250 το μήνα μόνο, δε λέω καλά λεφτά ήταν, αλλά το μαγαζί έξω από το χωριό, οπότε και αν ο κάθε κακομοίρης θέλει να πάρει κάτι και πρέπει να αναγκαστεί να μπεί στο αμάξι, δεν τον νοιάζει να πάει και στην διπλανή πόλη να αγοράσει.  Βλέπεις εδώ, δεν μπορούν να πάνε ούτε στην χέστρα χωρίς το μεταφορικό τους μέσο.. είναι λάρτζ οι άνθρωποι.

Και μου ήρθε στο μυαλό η παροιμία «ο πνιγμένος από τα μαλλιά πιάνεται».  Τον κόσμο δεν τον νοιάζει αν κάτι είναι για το καλό του μεσομακροπρόθεσμα, αν είναι για το γενικό καλό, αν ανοίγει το μάτι και ελευθερώνει το πνεύμα, αρκεί ό καθένας να κοιτάει την πάρτη του. Και μπορεί να έχουν τα μαγαζιά του κλειστά να τα τρώει η υγρασία και οι αράχνες, αλλά όταν έμαθαν ότι ενας μαλάκας ψάχνει για μαγαζί, είπαν να βγάλουν τα σπασμένα μονομιάς.  Λες και δεν ζούν στην σημερινή εποχή.  Αλήτες παιδί μου , μην πώ και τίποτα χειρότερο…

Βασικά κάπως έτσι είναι και η ελληνική κοινωνία και οικονομία.  Όταν κάποιος θέλει να ανοίξει επιχείρηση, η κυβέρνηση, τον βλέπει σαν τον μαλάκα που θα βγάλει το φίδι από την τρύπα, τον φορολογεί μέχρι να σκάσει και να χρωστάει για καμιά 30ετία μετά που θα κλείσει την επιχείρηση του, γιατί είναι δεδομένο ότι θα την κλείσει με τέτοια μέτρα, δίχως να δώσει μια χείρα βοηθείας σε εκείνους που τολμούν, λές και δεν ξέρει ότι μια σωστή επιχείρηση θα φέρει περισσότερα έσοδα στο κράτος.

Μια άλλη απόδειξη στο ότι αυτή η χώρα είναι καταδικασμένη να διαλυθεί, είναι το σημερινό μου άρθρο, καθώς τις κυβερνήσεις τις κάνουν άνθρωποι σαν τα πατσαβούρια που τιμολογούν τα προς ενοικίαση μαγαζιά τους σε ονειροπόλους απόλυτα ικανούς ανθρώπους.

450 και 300 να είναι οι ώρες σας , και αυτές στο κρεβάτι με σωληνάκια από τις μύτες και τους κώλους σας ρε κοθώνια, στα διάλα….