Πόσες χρεοκοπίες ακόμα;;

Στη περίοδο της Τουρκοκρατίας, όλοι οι λαοί της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας πλήρωναν μια πλειάδα φόρων, και σε μερικές περιοχές ανάλογα με τα γούστα του κάθε Πασά, επιβάλλονταν και έξτρα για να μπορεί ο άνθρωπος να κάνει τα μπάνια του και το μπιζαμπλί του, να έχει το χαρέμι του και το σταφύλι του φρέσκο και λαχταριστό.

Κάποιοι από τους φόρους ήταν, ο φόρος για τα τζάκια που επιβαλλόταν σε όσους άναβαν το τζάκι να ζεσταθούν (κάτι παίρνει το αυτί μου για σημερινό φόρο άνθρακα), ο φόρος του παιδομαζώματος όπου γινόταν διαλογή άξιων παιδιών να υπηρετήσουν στο τουρκικό στράτευμα (τα καλύτερα μυαλά μας σημερα φεύγουν στο εξωτερικό να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους) , ο φόρος στα έσοδα και στη πώληση των αγαθών, ο φόρος για τη παραγωγή προϊόντων και άλλοι πολλοί.

Όσοι νομίζουν ότι ο σκοπός των Οθωμανών ήταν να ξεπαστρέψουν τους Έλληνες είναι γελασμένοι. Που θα έβρισκαν άλλους τέτοιους που θα δούλευαν συνεχώς, θα γεννοβολούσαν στρατιώτες, που το φιλότιμό τους θα ήταν υπεράνω εγωισμού;

Εγώ πιστεύω ότι, έκαναν τα στραβά μάτια στην θρησκευτική διδασκαλία γιατί αυτή κηρύττει την αγάπη τη φιλανθρωπία και την ανθρωπιά, δηλαδή δεν ήθελαν τίποτα άλλο.

Σάμπως δεν γνώριζαν ότι είναι στη φύση των Ελλήνων να καβατζώνουν οτιδήποτε μπορεί να τους χρειαστεί στο μέλλον;

Έτσι λοιπόν είχαν ξεκωλιαστεί στους φόρους!!!!

Και όσο έβλεπαν ότι είχαν τόσο επέβαλλαν και άλλους.

Όταν ήρθε η ώρα για την Ελληνική Επανάσταση οι καλοί μας Ορλάνδος Ζαίμης και Λουριώτης (που αν ζούσαν σημερα σίγουρα θα ήταν φυλακή ως εθνικιστές και ρατσιστές) πήγαν εις στο Λονδίνο να  δανειστούν χρήματα για εξοπλισμό της Επανάστασης…

Μάλιστα δεν είχαν κάν χρήματα να πάνε το ταξίδι και τότε ο καλός Λόρδος Βύρωνας τους δάνεισε για να πραγματοποιήσουν το σκοπό τους..

Για να μη μακρηγορώ τα πήραν τα λεφτά (1823 μΧ) από έναν χρηματοπιστωτικό οίκο με επιτόκιο 5% και αποπληρωμή σε 36 χρόνια με εγγύηση τα δημόσια έσοδα και κτήματα…(σας θυμίζει τίποτα;;), και με ρήτρα την προκαταβολή φόρων και κάποιες λοιπές προμήθειες, εν τέλει, έφθασαν στην Ελλαδα το ¼ του ύψους του, για να μείνει σχεδόν τίποτα, με τις εμφύλιες διαμάχες, ενώ το δάνειο τοκιζόταν για όλο το ποσό του, ανεξάρτητα από το ότι ποτέ δεν δόθηκε ολόκληρο (βρε κοίτα να δείς ομοιότητες..) …

Δεν πέρασε χρόνος και αφού δεν είχε μείνει τίποτα από το πρώτο έγινε και δεύτερο δάνειο από το Λονδίνο, το οποίο πάλι το μισό πήγε στις ρήτρες το μισό του μισού πήγε για αποπληρωμή του  πρώτου και για τον εξοπλισμό, άλλα αγόρασαν και άλλα έφθασαν τελικά (δες σημερινά μίζες υποβρυχίων και λοιπά).  Αυτά που τελικά  έφθασαν στην Ελλαδα ήταν κάτι λιγότερο από τα πρώτα, ενώ τα δυο δάνεια συνέχιζαν να τοκίζονται για όλο το ποσό τους.

Τελικά σαφώς και δεν βοήθησαν τα δάνεια αφού δεν έφταναν ούτε για Ζήτω, και η χρηματοδότηση του Αγώνα έγινε από τους ίδιους του Έλληνες που είχαν κάτι καβατζωμένο στην άκρη, από τους έλληνες του εξωτερικού και από τα λάφυρα και τα κλοπιμαία που καβάτζωναν στις επιδρομές στα καραβάνια εφοδίων των Τούρκων (δηλαδή δούλευε να τρώς και κλέβε να’ χεις!!!)

Με τέτοιες καταστάσεις το πλιάτσικο είχε γίνει μόνιμο φαινόμενο και δεδομένο.

Το παράδοξο επίσης είναι ότι, τα δύο δάνεια δόθηκαν στο Ελληνικό κράτος προτού κάν αυτό αναγνωριστεί ως Κράτος (θα σκέφτηκαν οι δανειστές, ώχ δε θα πάρουμε φράγκο γιατί κάποιος θα το ψάξει κάποια στιγμή, καλύτερα να το αναγνωρίσουμε και το σημερινό όμοιό του ήταν να υπογράψουν όλα τα κόμματα της βουλής τότε ότι συμφωνούν με το μνημόνιο) και όταν επιτέλους έγινε αυτό και η Ελληνική Επανάσταση πρόσθετε εδάφη στην τότε Ελλαδα, κηρύχτηκε η πρώτη χρεοκοπία (1823 μ.Χ).

Εε και τέλος πάντων, έγιναν και κάποιες προσπάθειες να ανοικοδομηθεί η χώρα και να αρχίσει η πρωτογενής παραγωγή, και με αυτά τα πράγματα σιγά σιγά  διορίστηκε και Βασιλιάς από τους ξένους (άλλος για τη βάρκα μας;;), όπου σύναψε και άλλα δάνεια με τις τότε Δυνάμεις (λεφτά υπάρχουν!!!) Ρωσια Αγγλία Γαλλία (1833 μ.χ) που εγγυήθηκαν κάθε μία το ένα τρίτο. Η πρώτη δόση του δανείου πήγε προς εξυπηρέτηση του ιδίου, το μισό της δεύτερης κατακρατήθηκε στο εξωτερικό, το άλλο μισό σύμφωνα με τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη σπαταλήθηκε από την αντιβασιλεία και το Βαυαρικό στρατό, και τελικά μόνο το μισό από τις τρείς δόσεις( ούτε το ένα το μακρύτερο δε πήραμε) ήρθε στα ταμεία με το δημόσιο χρέος να είναι υπερτριπλασιασμένο από τα ίδια τα δάνεια που δόθηκαν.

Η Ρωσια είδε ότι ο Βασιλιάς έτρωγε τα ωραία της λεφτάκια σε πασαντέμπο και απαίτησε την αποπληρωμή των 2 δόσεων και της προκαταβολής της τρίτης.

Είδαν αυτό και οι άλλες Γαλλία και Αγγλία (και είπαν αχ ωραία εμ δε δώσαμε εμείς αλλά θα πατήσουμε πάνω στις απαιτήσεις της Ρωσιας και θα πάρουμε και κατιτίς παραπάνω), και έπραξαν αναλόγως.

Ο Οθωνας είπε τώρα τη κάτσαμε τη βάρκα, σταμάτησε την εκτέλεση έργων, ανέστειλε την καταβολή μισθών και απέλυσε πολλούς (ακριβώς όπως γίνεται εν μέρει και σημερα).

Όμως δε έφταναν αυτά και έτσι έγινε δεύτερη χρεοκοπία δέκα χρόνια μετά τη σύναψη των δανείων (1843 μ.Χ).

Έπειτα οι τρείς δανειστές όρισαν την Διεθνή Οικονομική Εξεταστική Επιτροπήκ)άτι σαν τη σημερινή Τρόικα) να δεί από ποια μύγα θα βγάλουν ξύγκι να πληρώσουν τα δανεικά. Βγάλανε φιρμάνι ότι μπορεί να δίνει τόσα το χρόνο και αν αυξηθούν οι δουλειές της το ποσό θα αναπροσαρμόζεται.

Έγιναν από την Ελλαδα κάποιες πληρωμές (μέχρι το 1860 μ.Χ) και μετά χρεοκόπησε με παύση πληρωμών (ελεγχόμενη χρεοκοπία το λένε σημερα) πάλι, δε πλήρωσε για 3 χρόνια και το 1864 έγινε αναδιάρθρωση του χρέους.

Ο Τρικούπης στη προσπάθειά του να αποπληρώσει τα δάνεια και να εκβιομηχανίσει τη χώρα επέβαλε φόρους αλλά έκανε και έργα, που όμως δεν κατέστησαν δυνατή τη προσπάθεια να μην κηρυχθεί και άλλη χρεοκοπία (έχω χάσει το μέτρημα πλέον), οπότε και έγινε η Τρίτη κατά σειρά (1893 μ.Χ) . Ρόλο στην Τρίτη έπαιξε και το γεγονός ότι δεν θέλησε κανένας πλέον να δανειοδοτήσει τη χώρα μας τη περίοδο αυτή (θα είχαν βρεί άλλο παιχνιδάκι ως φαίνεται.).

Το θάνατο του  μακαρίτη  Τρικούπη ακολούθησε ο ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897 (δε νομίζω να τους είχατε ξεχάσει δαύτους) που κράτησε 30 ημέρες, και που με τη λήξη του επιβλήθηκε  στην Ελλαδα πολεμική αποζημίωση και Διεθνής Οικονομικός Ελεγχος. Και για να είναι σίγουροι οι δανειστές ότι θα έπαιρναν τα λεφτά τους (δάνεια του 1833 έτσι;;) επέβαλαν άμεσους φόρους και κατευθείαν είσπραξη κερδών από τα τρία βασικά (!) προϊόντα (κρατηθείτε τώρα) πετρέλαιο σπίρτα και τραπουλόχαρτα (το είχαν ρίξει στο μπαρμπούτι οι άνθρωποι..)

Το διάστημα 1902 -1914 δόθηκαν τέσσερα δάνεια από τα οποία χρηματοδοτήθηκαν οι βαλκανικοί πόλεμοι και η αποπληρωμή των παλαιών δανείων..

Στη περίοδο 1922-1932 έγιναν μεγάλα δημόσια έργα και αναπτύχθηκε πάλι η βιοτεχνία και το εμπόριο αλλά και δεν έλειψαν τα δάνεια από το εξωτερικό τα οποία πάλι πήγαιναν προς αποπληρωμή των προηγούμενων μέχρι να χτυπήσει και τη χώρα η διεθνής κρίση και να κηρυχθεί το 1932 η τέταρτη χρεοκοπία.

Και πάμε στη γερμανική κατοχή..

1940-1949.

Καταστρέφονται σιγά σιγά μεγάλα δημόσια έργα (εντάξει πόλεμο είχαμε πάνε και οι γέφυρες και οι δρόμοι)

Επειδή λίγο πρίν μπούν οι γερμανοί ο χρυσός από την Τράπεζα της Ελλάδας είχε φυγαδευτεί με μουλάρια για το Κάιρο εν μέσω της νυκτός,  οι καημένοι προσπαθούσαν να πάρουν ότι μπορούσαν από τους κατοίκους με το να ανεβάζουν τη τιμή ενός αγαθού π.χ καφές κόστιζε 1.000.000 δραχμές.

Με την λήξη της κατοχής η Ελλαδα εντάχθηκε στο σχέδιο Μάρσαλ όπου κανονικά θα έπρεπε να λάβει κάποια οικονομική βοήθεια αφιλοκερδώς, αλλά ο εμφύλιος που ακολούθησε δε άφησε τα κονδύλια να φτάσουν στον ελληνικό λαό και επιπροσθέτως δεν δόθηκαν όλα τα χρήματα που αρχικά είχαν οριστεί.

Ο εξωτερικός δανεισμός συνεχίστηκε και μέχρι τη δεκαετία του 1960 αλλά παράλληλα έγινα και πολλά έργα που ανέβασαν το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων (το κομμωτήριο έγινε αναγκαίο κακό και όλοι είχαν πορσελάνινο μπιντέ αντί για τούρκικη χέστρα).

Το ίδιο διάστημα πολλοί μετανάστευσαν σε άλλες χώρες και αυτό βοήθησε το κράτος

– με μεταναστευτικό συνάλλαγμα  (μανούλα σου στέλνω ένα τσέκι για τη καημένη την αδελφή μου να μπορέσει να παντρευεί..),

–         με τουριστικό συνάλλαγμα (live your myth in Greece)

–         με ναυτιλιακό συνάλλαγμα (μάνα πάω στα καράβια να πηδήσω και καμιά βραζιλιάνα που δε θα χρειαστεί να παντρευτώ)

Τέλη του 1970 αρχίζει και ζορίζει η κατάσταση καθώς σταματά το μεταναστευτικό κύμα, είχαμε και τη δικτατορία που και αυτή είχε πάρει τα δανειάκια της που ήταν τριπλάσια απο όλης της δανειακής περιόδου 1830 και μετά, μειώνονται τα έργα, μειώνεται η πρωτογενής παραγωγή αφού ερημώνεται η ύπαιθρος(ολοι θέλουν πλέον να γίνουν πρωτευουσιάνοι και δημόσιοι υπάλληλοι) γίνεται και η πετραιλαική κρίση του 1973 με την αύξηση της τιμής όλων των αγαθών.

Την περίοδο αυτή εμφανίζονται τα δάνεια σε συνάλλαγμα. Πρόκειται για δάνεια εργοληπτικών εταιρειών, τα οποία έπαιρναν από το εξωτερικό, υπό την εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου. Στη συνέχεια τα παραχωρούσαν στο Ελληνικό Δημόσιο προς εκτέλεση δημοσιων εργων, με ανάδοχους τις εν λόγω εταιρείες. Συνολικά συνομολογήθηκαν 59 τέτοια δάνεια. Προφανώς το Ελληνικό Δημόσιο δεν είναι ο δανειολήπτης, έτσι δεν θεωρείται εξωτερικός δανεισμός.

Δεκαετίες 1980 έως και την ένταξή μας στην ευρωζώνη το 2001 το δημόσιο χρέος εσωτερικό και εξωτερικό πήγε στη Σελήνη, αφού όλοι διορίστηκαν στο Δημόσιο από τις εκάστοτε κυβερνήσεις που επικράτησαν και τα χρήματα που δόθηκαν από τη Ευρωπαική Ενωση για τάχα ανάπτυξη πήγαν σε καγιέν λαμποργκίνι και διακοπές στη Καραιβική…

Όταν το κατάλαβε αυτό η ένωση λοιπόν, είπε το περίφημο the party its over…με τα γνωστά σε όλους μας επακόλουθα…

Και όλα αυτά άρχισαν γιατί κάποιοι θέλοντας να ελευθερώσουν τον ελληνικό λαό από τους Τούρκους ζήτησαν τη βοήθεια τρίτων που τελικά και δεν βοήθησαν και στην ουσία μόνοι τους τα κατάφεραν.

Ας ελπίσουμε ότι κάποτε θα πάρουμε το μάθημά μας να τηρούμε την παροιμία «μοναχός σου χόρευε και όσο θέλεις πήδα»!!!!

Advertisements