ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΜΕΤΑ

Στο τέλος της τελευταίας ημέρας του Απριλίου, με την μεγάλη Πρωτομαγιά να περιμένει στη γωνία, μου ήρθε η έμπνευση να γράψω..

Κλείνει ένας χρόνος που αποφάσισα να πάρω την μεγάλη απόφαση να φύγω από την τράπεζα, ξεκινώντας με πολύ άγχος να ψάχνω την αρχή της νέας μου εργατικής ζωής, χωρίς να ξέρω ακριβώς από πού να αρχίσω.

Βασικά δεν θέλω να θυμάμαι το άγχος που είχα όλο αυτό τον καιρό, την αγωνία αλλά και την απογοήτευση που ένοιωσα όταν τα αρχικά μου σχέδια δεν έπιασαν τους στόχους που είχα βάλει.  Αγγλίες, εστιατόρια, λάντζες, 2 μέρες σε συσκευαστήριο πορτοκαλιών, κρέμες, ουζερί και τέλος ξεκινάμε σαιζόν σε ξενοδοχείο..

Από την άλλη, άντρες με μπρός-πίσω σε αγγλίες, πεταμένα, χαμένα λεφτά που με ιδρώτα τα έβγαλα, μετά από τόσα χρόνια στις τράπεζες, σπαστικές κωλίτιδες και άρνηση για μια παραπάνω προσπάθεια από τον άνθρωπο που κάποτε είχε υποσχεθεί ότι δεν θα πρόδιδε ποτέ…

Εγώ από την άλλη να προσπαθώ να ρίξω το φταίξιμο σε άλλα πράγματα, στην αγγλία, στην γλώσσα, στην αδελφή μου ίσως, σε μένα που δεν έκανα την προσπάθεια ακόμα πιο έυκολη από ότι ήταν ήδη, στην μάνα του που δεν τον έμαθε να θυσιάζεται, να εκτιμά και μπλά μπλά μπλά..

Η δουλειά είναι το μεγαλύτερο αντικαταθλιπτικό του κόσμου, και απορώ πώς μπορούν οι άνθρωποι και βολεύονται σε μια δικαιολογία ότι δεν βρίσκουν δουλειά και μετράνε χρόνια ανεργίας..

Στην περιοχή που μένω, ένα θα σας πώ, δεν υπάρχει Αλβανός άνεργος, ο τόπος έχει γεμίσει Βούλγαρους και Ρουμάνους, κυκλοφορούν με ωραία αμάξια, με μαλλί κομμωτηρίου και χρυσά κολιέ και δακτυλίδια.

Αυτοί οι άνθρωποι, κάνουν την όποια πατρίδα, τόπο τους και βλέπεις Έλληνες να επιλέγουν να κάνουν ή όχι μια δουλειά στον τόπο τους, ενώ σκέφτονται θετικά να φύγουν στο εξωτερικό για να κάνουν ότι να είναι από δουλειά.  Βλακείες, αν με ρωτήσεις εμένα.  Λίγοι είναι αυτοί που το λεει η καρδούλα τους να μεταναστεύσουν.  Συνήθως είναι άνθρωποι που δεν έχουν φτάσει στο χείλος της απόγνωσης, αλλά θέλουν να συνεχίσουν να ζουν την ζωή τους με αξιοπρέπεια και τις ανέσεις, που είχαν αποκτήσει πρίν η κρίση χτυπήσει.

Στο ξενοδοχείο που δουλεύω, ο υπεύθυνος της λάντζας είναι Αλβανός, ενώ έχει βάλει την γυναίκα του, τον γιό του και έναν ανηψιό σε διάφορες θέσεις του ξενοδοχείου.  Τα παιδιά τους, σπουδάζουν.  Περίπου τα ίδια ισχύουν και για άλλα ξενοδοχεία της περιοχής.

Δεν με πειράζει καθόλου και λίγο νευριάζω όταν ακούω ανθρώπους και τους κρίνουν ότι έχουν πάρει όλες τις δουλειές.  Και πολύ καλά μας κάνουν!!!  Στη θέση που έχω, είχαν άλλους πέρσι και τους απέλυσαν όλους γιατί ο ένας έβγαζε το μάτι στον άλλο, δημιουργούσαν ίντριγκες και πηγαδάκια.  Μόνο οι άλβανοί έμειναν από τους παλιούς!! Αυτοί, είναι μονιασμένοι και υποστηρίζονται μεταξύ τους και πιστεύω ότι μας κοροιδεύουν κρυφά που αλληλοτρωγόμαστε, ενώ θα μπορούσαμε μονιασμένοι να κάνουμε παπάδες!!

Γαμώ την άποψή μας ότι, είμαστε το κέντρο του κόσμου!!

Για άλλη μια φορά για αλλού ξεκίνησα και αλλού με πήγα.. Δεν ξέρω ούτε τι ήθελα αρχικά να γράψω!!  Το καλό είναι ότι, επιτέλους, νοιώθω ηρεμία για την δουλειά που ξεκινάω, αρχίζοντας πάλι να κάνω όνειρα για το επόμενο ταξίδι μου, που τόσο αγαπάω.  Για μένα αύριο αλλάζει ο χρόνος.  Καλημέρα καινούρια μου ζωή!!

 

 

Advertisements

One thought on “ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΜΕΤΑ

  1. Καλή Πρωτομαγιά και καλή νέα ζωή αγαπημένη μου Βίκυ! 😀
    Ότι τράβηξες υπήρξε χρήσιμο, εξάλλου τα ήθελε ο κ… σου και μόνο κερδισμένη βγήκες! 😉
    «Εμπειρία δεν είναι αυτό που συμβαίνει σε κάποιον, είναι αυτό ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ κανείς με αυτό που του συμβαίνει»…
    Aldous Xuxley (1844-1963)
    Καλή σου δύναμη και καλή συνέχεια! 🙂
    ΑΦιλάκια μόνο καρδιάς! ❤

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s