ΤΑ ΚΟΦΤΑ ΣΕΝΤΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΤΑΞΩΤΑ ΒΡΑΚΙΑ

Με τον θάνατο του παππού μου, ήρθε ο καιρός για τους γονείς μου να φέρουν τα πράγματα του σπιτιού του από το πέραμα, που τα είχε κλειδωμένα για περισσότερο από 15 χρόνια, σε ένα υπόγειο της πολυκατοικίας που έμενε.

Τα κλειδιά τα είχε δώσει σε ένα ένοικο της πολυκατοικίας του, για να έχει τον νού του, ο οποίος είχε πεθάνει πολλά χρόνια πρίν.  Στο υπόγειο ξέραμε ότι ήταν παρατημένο όλο το βιός τους, πράγματα ακριβά σαλόνια τηλεοράσεις ρούχα σεντόνια χαλιά, τα πάντα.

Ξεκίνησαν οι γονείς μου για το πέραμα, κανόνισαν μεταφορική και ξεκίνησαν το ξεδιάλεγμα των πραγμάτων.  Η μάνα μου η φουκαριάρα, με δάκρυα στα μάτια, ξεχώριζε την προίκα της γιαγιάς, πετούσε αχρησιμοποίητα σεντόνια, κοφτά τραπεζομάντηλα και ακριβά σέτ από πετσέτες κουβέρτες, όλα διαλεγμένα, όλα μοναδικά.  Τύλιγε σερβίτσια κρυστάλλινα και μπιμπελό, πορσελάνες και σαλόνια που κόστισαν μια περιουσία.

Της είχα πεί, αφού θα φέρει πράγματα από το πέραμα, να φέρει και κάτι ρούχα δικά μου που είχα αφήσει στο σπίτι μου, πολλά χρόνια, πράγματα που θα μπορούσε να τα είχε ήδη φέρει ο άντρας με τα τόσα ταξίδια του πάνω κάτω, για να δεί τους φίλους και τη μανούλα του, αλλά πού να κουβαλάει τώρα…

Όταν με το καλό τα έφεραν, ξεκίνησε η διαδικασία του πλυσίματος των πραγμάτων και θυμόμουν το κάθε πράγμα που είχε η γιαγιά μου φυλαγμένο, ή μοστραρισμένο στο σκρίνιο της, και, καθώς το φύλαγα με μεγάλη ευλάβεια,  στα δικά μου πράγματα, το κοιτούσα πλέον με άλλα μάτια.

Είχε ένα σέτ πορσελάνης τσαγιού από την Ιαπωνία, που στον πάτο των φλιτζανιών έβλεπες την γκέισα, τα σέτ της από ασημένια κουτάλια και πιρούνια, τα οποία τα έβγαζε την ώρα του φρούτου στα μεγάλα τραπέζια που έστηνε και είχαν μείνει ξακουστά στο πέραμα για του πουλιού του γάλα που προσέφεραν.  Κρυστάλλινα λεπτεπίλεπτα ποτήρια όλων των ειδών, με χρυσά περιγράμματα και χρώματα, κοφτά σεντόνια και τραπεζομάντηλα που έστρωνε τις καλές μέρες στο σπίτι της, πετσέτες με το μονόγραμμα της, και μαντήλια που οι καλές κυρίες και κύριοι της εποχής είχαν στην τσέπη τους αντί των χαρτομάντηλων.  Κουβέρτες βελούδινες, μαχαιροπίρουνα, εργαλεία κουζίνας που τα βλέπεις σε αντικερί….

Τα φύλαξα για την προίκα της μικρής, και ελπίζω να τα εκτιμήσει κάποτε όπως τα εκτιμώ εγώ..

Όταν τελείωσα με τα πράγματα της γιαγιάς μου, ξεκίνησα να ξεδιαλέγω τα δικά μου ρούχα που είχα αφήσει στις ντουλάπες του περάματος εδώ και 10 χρόνια.  Παπούτσια, τσάντες και κουστούμια που φορούσα στη δουλειά μου, μπλούζες μάλλινες και πουκάμισα, μπουφάν και …. βρακιά…

2 τσάντες με εσώρουχα, αρκετά από τα οποία δεν είχα κάν φορέσει!!  Στρίνγκ και σέτ στα κουτιά τους, σε διάφορα χρώματα και σχέδια, μεταξωτά και σατέν και άλλα πολύ καλά βαμβακερά που τώρα δεν μπαίνει ούτε ο μισός μου κώλος μέσα!!!

Τα έπλυνα και τα φύλαξα με πολλά αρωματικά σακουλάκια, μαζί με την υπόλοιπη προίκα για την μικρή λουλού…. Εβαλα και ένα γράμμα μέσα, σε περίπτωση που πάθω καμιά άνοια ή πεθάνω πρίν μπορέσω να της τα παραδώσω η ίδια, υπογραμμίζοντας ότι, έκανα τα πάντα να έχει μέχρι και μεταξωτά βρακιά να φοράει, γιαυτό να μην δεκτεί τίποτα λιγότερο από κανένα μπάσταρδο μουλάρι τυχόν βρεθεί στο δρόμο της, και την πατήσει σαν τη βλαμένη τη μάνα της.

Τα έκλεισα στο μπαούλο με την ευχή ότι θα τα εκτιμήσει τόσο εκείνη όσο και αυτοί με τους οποίους θα θελήσει ο Θεός να κάνει οικογένεια.  Ας δώσει ο Θεός..

 

 

ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΜΕΤΑ

Στο τέλος της τελευταίας ημέρας του Απριλίου, με την μεγάλη Πρωτομαγιά να περιμένει στη γωνία, μου ήρθε η έμπνευση να γράψω..

Κλείνει ένας χρόνος που αποφάσισα να πάρω την μεγάλη απόφαση να φύγω από την τράπεζα, ξεκινώντας με πολύ άγχος να ψάχνω την αρχή της νέας μου εργατικής ζωής, χωρίς να ξέρω ακριβώς από πού να αρχίσω.

Βασικά δεν θέλω να θυμάμαι το άγχος που είχα όλο αυτό τον καιρό, την αγωνία αλλά και την απογοήτευση που ένοιωσα όταν τα αρχικά μου σχέδια δεν έπιασαν τους στόχους που είχα βάλει.  Αγγλίες, εστιατόρια, λάντζες, 2 μέρες σε συσκευαστήριο πορτοκαλιών, κρέμες, ουζερί και τέλος ξεκινάμε σαιζόν σε ξενοδοχείο..

Από την άλλη, άντρες με μπρός-πίσω σε αγγλίες, πεταμένα, χαμένα λεφτά που με ιδρώτα τα έβγαλα, μετά από τόσα χρόνια στις τράπεζες, σπαστικές κωλίτιδες και άρνηση για μια παραπάνω προσπάθεια από τον άνθρωπο που κάποτε είχε υποσχεθεί ότι δεν θα πρόδιδε ποτέ…

Εγώ από την άλλη να προσπαθώ να ρίξω το φταίξιμο σε άλλα πράγματα, στην αγγλία, στην γλώσσα, στην αδελφή μου ίσως, σε μένα που δεν έκανα την προσπάθεια ακόμα πιο έυκολη από ότι ήταν ήδη, στην μάνα του που δεν τον έμαθε να θυσιάζεται, να εκτιμά και μπλά μπλά μπλά..

Η δουλειά είναι το μεγαλύτερο αντικαταθλιπτικό του κόσμου, και απορώ πώς μπορούν οι άνθρωποι και βολεύονται σε μια δικαιολογία ότι δεν βρίσκουν δουλειά και μετράνε χρόνια ανεργίας..

Στην περιοχή που μένω, ένα θα σας πώ, δεν υπάρχει Αλβανός άνεργος, ο τόπος έχει γεμίσει Βούλγαρους και Ρουμάνους, κυκλοφορούν με ωραία αμάξια, με μαλλί κομμωτηρίου και χρυσά κολιέ και δακτυλίδια.

Αυτοί οι άνθρωποι, κάνουν την όποια πατρίδα, τόπο τους και βλέπεις Έλληνες να επιλέγουν να κάνουν ή όχι μια δουλειά στον τόπο τους, ενώ σκέφτονται θετικά να φύγουν στο εξωτερικό για να κάνουν ότι να είναι από δουλειά.  Βλακείες, αν με ρωτήσεις εμένα.  Λίγοι είναι αυτοί που το λεει η καρδούλα τους να μεταναστεύσουν.  Συνήθως είναι άνθρωποι που δεν έχουν φτάσει στο χείλος της απόγνωσης, αλλά θέλουν να συνεχίσουν να ζουν την ζωή τους με αξιοπρέπεια και τις ανέσεις, που είχαν αποκτήσει πρίν η κρίση χτυπήσει.

Στο ξενοδοχείο που δουλεύω, ο υπεύθυνος της λάντζας είναι Αλβανός, ενώ έχει βάλει την γυναίκα του, τον γιό του και έναν ανηψιό σε διάφορες θέσεις του ξενοδοχείου.  Τα παιδιά τους, σπουδάζουν.  Περίπου τα ίδια ισχύουν και για άλλα ξενοδοχεία της περιοχής.

Δεν με πειράζει καθόλου και λίγο νευριάζω όταν ακούω ανθρώπους και τους κρίνουν ότι έχουν πάρει όλες τις δουλειές.  Και πολύ καλά μας κάνουν!!!  Στη θέση που έχω, είχαν άλλους πέρσι και τους απέλυσαν όλους γιατί ο ένας έβγαζε το μάτι στον άλλο, δημιουργούσαν ίντριγκες και πηγαδάκια.  Μόνο οι άλβανοί έμειναν από τους παλιούς!! Αυτοί, είναι μονιασμένοι και υποστηρίζονται μεταξύ τους και πιστεύω ότι μας κοροιδεύουν κρυφά που αλληλοτρωγόμαστε, ενώ θα μπορούσαμε μονιασμένοι να κάνουμε παπάδες!!

Γαμώ την άποψή μας ότι, είμαστε το κέντρο του κόσμου!!

Για άλλη μια φορά για αλλού ξεκίνησα και αλλού με πήγα.. Δεν ξέρω ούτε τι ήθελα αρχικά να γράψω!!  Το καλό είναι ότι, επιτέλους, νοιώθω ηρεμία για την δουλειά που ξεκινάω, αρχίζοντας πάλι να κάνω όνειρα για το επόμενο ταξίδι μου, που τόσο αγαπάω.  Για μένα αύριο αλλάζει ο χρόνος.  Καλημέρα καινούρια μου ζωή!!