ΣΑΝ Η ΚΟΡΗ ΓΕΝΝΗΘΕΙ ΤΗΣ ΠΕΘΕΡΑΣ ΘΑ ΜΟΙΑΣΕΙ!!!!

Παρατηρώ τη μικρή λουλού, καθώς μεγαλώνει, περνά τις φάσεις της, μπαίνει στην προ εφηβεία, με τις αντιδράσεις που υποθέτω είναι φυσιολογικές κα με ι τις διάφορες εκρήξεις της που μου θυμίζουν το σόι του άντρα….

Δεν μου αρέσει καθόλου!!!!!

Την παρατηρώ καθώς μιλά με ύφος και νεύρα, όταν κάτι δεν την αρέσει, όταν μου πάει κόντρα, όταν δεν θέλει να παραδεχτεί ότι έχω δίκιο και όταν δεν θέλει να με ακούσει και μου έρχονται εικόνες στο μυαλό, σαν φωτιζόμενη λάμπα πάνω από το κεφάλι μου, από τα καπρίτσια και τα καμώματα διαφόρων ανθρώπων του σογιού του άντρα και από άτομα που η μικρή λουλού δεν τα έχει δεί ποτέ, ή δεν τα θυμάται και είναι λές και της έχουν κάνει φροντιστήριο εκείνοι!!!!!

Ακόμα και κινήσεις χεριών και προσώπου, το πώς κάνουν μια συγκεκριμένη ρυτίδα στο μέτωπο, μόνο αυτό το σόι, ή ένα συγκεκριμένο τίναγμα των μαλλιών που είχα δεί κάποιες λίγες φορές από κάτι θηλυκά του σογιού και που συναντάς σε κάτι παρακμιακούς ανθρώπους, σε δραματικές ταινίες…

Σου λέω, μου έρχεται να γκρεμίσω το σπίτι από τα νεύρα μου, δεν ξέρω τι να κάνω για να ηρεμήσω.. Την κοιτάω και την ξανακοιτάω και θέλω να βρίσω τον εαυτό μου, που παντρεύτηκα τον πατέρα της και έκανα το λάθος να διαιωνίσω αυτό το συγκεκριμένο γονίδιο.

Τελικά, έχουν δίκιο όσοι λένε ότι όταν παντρεύεσαι έναν άνθρωπο παντρεύεσαι όλο του το σόι.

Παρότι, λοιπόν αυτούς τους ανθρώπους δεν τους έχει δεί και δεν τους συναναστρέφεται καθόλου και εμείς, εννοώντας εμένα και τους γονείς μου, δεν συμπεριφερόμαστε έτσι ποτέ, και ο πατέρας της δεν κάνει αυτά τα ηλίθια κουνήματα της μέσης του με το τίναγμα των μαλλιών και την συγκεκριμένη γκριμάτσα με την συγκεκριμένη ρυτίδα πάνω από το μέτωπο, εκείνη ξέρει και τα κάνει και δεν θα υπήρχε περίπτωση να τα έχει ξεπατικώσει από πουθενά, αν δεν υπήρχαν στο ντι εν έι της, έτσι πιστεύω.

Όπως για παράδειγμα, αυτή η άρνηση της για τα αγγλικά…  Πόλεμος γίνεται μια φορά την εβδομάδα που έχει μάθημα!!!! Και επειδή είναι έτσι της έχω βάλει μόνο μια μέρα, γιατί αν είχε δύο θα είχαμε δράματα!!!

Μερικές φορές απελπίζομαι τόσο που πραγματικά δεν ξέρω τι να κάνω.  Το μόνο που μου έρχεται στο μυαλό είναι να ανοίξω την πόρτα και να πέσω από το μπαλκόνι.

Τόση ομοιότητα με δαύτες τις σουσουράδες ξαδέλφες της είναι παράξενο!!

Τείνω να πιστεύω ότι τα χαρακτηριστικά μας, και τα εξωτερικά και τα εσωτερικά, τα παίρνουμε στο ντί εν έι μας, άσχετα με την όποια διαπαιδαγώγηση και μόρφωση πάρουμε από το άμεσο περιβάλλον μας.

Γιαυτό θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεχτικοί, ποιόν επιλέγουμε για πατέρα των παιδιών μας, καθώς αυτά μπορεί να μην μοιάσουν σε εμάς….

Εγώ μάλλον είχα φιλική συμμετοχή στην όλη διαδικασία….

Advertisements

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!!

Και εκεί που περίμενα έστω κάποιος να με καλέσει για μια θετική συνέντευξη, είχα δύο προτάσεις για δουλειά και βρέθηκα στη δύσκολη κατάσταση να πρέπει να διαλέξω ανάμεσα τους!!!

Η μία αφορά εργασία σε ξενοδοχείο και η άλλη σέρβις σε καφέ ουζερί σνάκ ενναλακτικό μπάρ άφτερ και τα ρέστα.

Τα χρήματα καλά και στις δύο, οι εργοδότες φαίνονται πολύ καλοί, η διαφορά στο ωράριο…

Στο καφέ κλπ είναι κυρίως βράδυ, στην καλύτερη περίπτωση, επειδή έχω τη μικρή λουλού, να πηγαίνω 10 το πρωί και να φεύγω 6 το απόγευμα εκτός από τις αργίες και το καλοκαίρι που τα σχολεία θα είναι κλειστά, οπότε θα μπορώ να κάθομαι και περισσότερα βράδια.

Στο ξενοδοχείο υπάρχουν βάρδιες, μια πρωινή 6 με 2 και μια βραδυνή 3 με 11.

Η δουλειά θα είναι σχεδόν η ίδια, καλωσόρισμα και γλυκά λογάκια στους τουρίστες, να προσέχω το φούντ στάιλινγκ να βγαίνουν τα πιάτα ωραία, και θα συνεργάζομαι με τον σέφ για το τι αρέσει και τι όχι, να προσέχω τους καλούς πελάτες και αυτά.

Και στις δύο θα χρειαστώ τις ξένες γλώσσες, σύν τα γαλλικά που ήδη έχω αρχίσει και το χειμώνα θα ξεκινήσω και γερμανικά…  Βλέπεις περιμένουμε πολλούς τέτοιους και ιδίως στο ξενοδοχείο που συνεργάζεται αποκλειστικώς με γερμανικά και ρωσικά πρακτορεία.

Τελικά αποφάσισα να διαλέξω το ξενοδοχείο, αν και θα είναι σκοτώστρα στη δουλειά, γιατί το βραδινό ωράριο είναι δράμα για τη μικρή λουλού.  Ήδη το περσινό καλοκαίρι που δούλευα στο ιταλικό εστιατόριο, που ήταν αποκλειστικά βράδυ, είδα και έπαθα να τελειώσω τη σαιζόν, καθώς είχα κάθε μέρα κλάματα και τη μικρή να με περιμένει το βράδυ ότι ώρα και να γυρίσω..

Ήδη την σπρώχνω κάθε μέρα για να διαβάσει, καθώς βαριέται, αν λείπω κιόλας και δεν την βλέπω καθόλου, θα χάσω τη μπάλα και δεν πρόκειται να την βρώ ποτέ ξανά…

Οπότε, αγαπητοί μου και συμπαθέστατοι αναγνώστες, αρχίζω την νέα μου καριέρα στα σχεδόν 40 μου, ως ξενοδοχοϋπάλληλος και ελπίζω τουλάχιστον να βγάλω αυτή τη σαιζόν σώα…

Η νέα μου περιπέτεια ξεκινά στις 22 Απριλίου.  Μέχρι τότε, θα απολαύσω λίγο ακόμη την ηρεμία, την οικογενειακή θαλπωρή και την ξεκούραση, καθώς μετά την ημερομηνία σταθμό, θα ξαναβρώ γαλήνη τέλος Οκτωβρίου!!!

Ένα μεγάλο ευχαριστώ οφείλω στον Θεό, που χωρίς την βοήθειά του δεν θα μπορούσα να κάθομαι αυτή τη στιγμή ήρεμη και να γράφω.  Το μόνο που φοβάμαι είναι μήπως είμαι πολύ μεγάλη πλέον για τέτοιες ταλαιπωρίες και 7ήμερη σερί εργασία όπως το ξενοδοχείο απαιτεί, με 2 ρεπό το μήνα…

Ο |Θεός να βάλει το χέρι του να σταθώ στα πόδια μου…