ΠΟΡΤΕΣ ΚΛΕΙΣΤΕΣ ΠΑΝΤΟΥ

Στις 24 Νοεμβρίου πέθανε ο παππούς μου. Αισθάνθηκα ότι έκλεισε ενας πολύ μεγάλος κύκλος καλών πραγμάτων και καλής ζωής , της δικής μου ζωής.  Αισθανόμουν για μέρες ότι , τίποτα καλό δεν πρόκειται να μου συμβεί από τώρα και πέρα.  Ότι τα πάντα θα έχουν μια πολύ κακή κατάληξη πλέον.

Ένα μήνα αργότερα, δεν έχει αλλάξει τίποτα, σαφώς δεν έχει γίνει τίποτα καλό και οι ατυχίες μου διαδέχονται η μία την άλλη με γοργούς ρυθμούς.

Σήμερα και εχθές είχα πάει σε ένα εποχικό συσκευαστήριο σε ένα χωριό του κερατά, 26 χιλιόμετρα από το σπίτι μου, για να με τσεκάρουν οι αφεντικοί αν τους κάνω.  Από την πρώτη στιγμή, που έφτασα εκεί και συνάντησα τους υπόλοιπους «συναδέλφους», έπαθα σόκ και αισθάνθηκα ότι πραγματικά δεν ανήκω εγώ εκει πέρα.  Γυναίκες ηλικιών 50 και βάλε, χωρίς κάποια στοιχειώδη μόρφωση, με κουτσομπολίστικο παρουσιαστικό και το βλέμμα επικριτικό, να με κοιτάνε πολύ περίεργα, λές και δεν το ξέρω ήδη ότι δεν ανήκω εκει πέρα.

Ο Ανδρέας, ο υπεύθυνος, ένα παιδί καλό όπως φαίνεται και πολύ συμπαθητικός, μου το είχε πεί από την πρώτη στιγμή ότι δεν είμαι εγώ για εκεί.

Έκλαιγα όλη την ώρα στο αυτοκίνητο, όχι για το γεγονός ότι η μέση μου με πονούσε φρικτά από την 8ωρη ορθοστασία να διαλέγω τα πιο όμορφα πορτοκάλια που θα ταξίδευαν στο Βέλγιο, αλλά από την απογοήτευση που δεν υπάρχει πουθενά μια θέση για μένα, σε ολόκληρη την Ελλάδα!!!

Τα βιογραφικά που έχω στείλει μόνο αυτό τον μήνα ξεπερνάνε τα 160 και δεν έχει τελειώσει ο Δεκέμβριος.  Χώρια τα τηλέφωνα που έχω πάρει, τις βλακείες που έχω ακούσει από τους «so called» επιχειρηματίες, να αραδιάζω τα προσόντα μου τα πτυχία μου και τις γνώσεις μου, να με κοροιδεύουν, όταν δεν ξέρουν πώς να μου το φέρουν ότι δεν ενδιαφέρονται επειδή έχω παιδί και εκείνοι θέλουν κάποιον με όλα αυτά τα προσόντα και άλλα τόσα αλλά πιο μικρή και χωρίς υποχρεώσεις.

Στο συσκευαστήριο λοιπόν, που πήγα 2 μέρες, με ήθελαν.. Αλλά με τι τίμημα.. 560 ευρώ το μήνα αν εργαζόμουν 8αωρο, και από αυτά θα κρατούσαν τα 100 για ασφαλιστικές εισφορές.  Ήθελα 100 ευρώ για βενζίνη, οπότε και πραγματικά δεν θα έβγαινα αφού 270 μόνο είναι η δόση του στεγαστικού μου.

Γυρίζοντας, ο αυχένας μου με είχε πεθάνει, η μέση μου μου έδινε σουβλιές και με κλάματα πήρα τηλέφωνο τον Ανδρέα, να του πώ ότι δεν θα πάω την Τρίτη που μου είπε να πάω να ξεκινήσω.  Ηταν το δεύτερο πιο δύσκολο πράγμα που αναγκάστηκα να κάνω αυτό το διάστημα, μετά τον αποχαιρετισμό του παππού μου. Και σκεφτόμουν και σήμερα, ότι ο παππούς πέθανε και ησύχασε.  Η κόλαση έχει ξαμοληθεί και δεν μπορούμε να την παλέψουμε.

Η απογοήτευση που νοιώθω δεν περιγράφεται πλέον.  Οι γονείς μου παίρνουν γάλα για την μικρή από το σουπερ μάρκετ και η μάνα μου τσοντάρει για το μπαλέτο της μικρής και για το πιάνο της.  Εγώ όπως μπορώ, φτιάχνω κρέμες και αρώματα και άλατα ενεργού οξυγόνου αλλά δεν βγάζω παραπάνω από 50 ευρώ το μήνα.  Ο άντρας σαφώς, βγάζει την ουρά του εκτός, και απλά λεεί ότι κακώς ήρθε το 2012 εδώ να κάτσει, γιατί δεν είχε σκοπό να συμβιώσει με την ζωή εδώ, μόνο για την μικρή κατέβηκε και έπρεπε να μην έχει έρθει ποτέ, να είχαμε χωρίσει από τότε.  Αλλά λύση δεν δίνει βέβαια στο πρόβλημα του 2016 που θα γίνει 2017.

Η απόφαση να φύγω από την δουλειά μου, για να δώσω την ευκαιρία στην οικογένειά μου να κάνει μια καινούρια αρχή στο εξωτερικό, για ένα καλύτερο μέλλον για το παιδί μας και μια σταδιοδρομία για τον άντρα, ήταν εντελώς μα εντελώς λάθος.  Το λάθος αυτό, δεν μπορώ να το διορθώσω, δεν γίνεται απλά. Είμαι πολύ μεγάλη για δουλειά στην Ελλάδα, και τα προσόντα υπερκαλύπτουν όποιες θέσεις έχω ενδιαφερθεί.

Το εξωτερικό, είναι δύσκολο για το παλέψω μόνη με το παιδί μου.  Και η αδελφή μου δεν είναι σε θέση να βοηθήσει γιατί και εκείνη παλεύει μόνη της με μια δουλειά μεροκάματο που όμως πληρώνεται τουλάχιστον καλά.  Το παιδί δεν θέλει να την αφήσω στη μαμά μου και εγώ δεν μπορώ να την πάρω μαζί μου αμέσως.

Αυτό είναι το σημερινό ελληνικό δεδομένο.  Λυπάμαι πάρα πολύ που έκανα το λάθος να πιστέψω ότι οι πραγματικά φοβερές ικανότητές μου και προσόντα, δεν μετράνε εδώ στην ελλαδάρα γιατί έχω ένα παιδί και είμαι άνω των 35.

Αχ ρε παππού, έχει χώρο εκεί και για μένα;;;

Advertisements

6 thoughts on “ΠΟΡΤΕΣ ΚΛΕΙΣΤΕΣ ΠΑΝΤΟΥ

  1. Καμιά πόρτα δεν έχει κλείσει ποτέ και για κανένα Βίκυ μου, ειδικά όταν είναι γύρω στα 35 και αρτιμελής … Τι να πουν τα εκατομμύρια μεταναστών που ζουν με ελεημοσύνη; 😉
    Δεν σου γράφω ούτε για να σε παρηγορήσω ούτε για να σου δώσω κουράγιο…το κουράγιο και η δύναμη μόνο από μέσα μας πηγάζει και δεν ωφελούν οι μαύρες σκέψεις, ούτε η απαισιοδοξία…
    Οκ! κάναμε λάθη αλλά δυστυχώς έτσι έχουν τα πράγματα και ποτέ και με τίποτα δεν πρέπει να σταματάμε τις προσπάθειες γιατί πάντα έρχεται η στιγμή που όλα ανατρέπονται και τα κακά όπως όμως και τα καλά! 😛
    Εύχομαι Χρόνια πολλά σε σένα και στο κοριτσάκι σου, εύχομαι να είστε πάντα υγιείς για να μπορείτε να το παλέψετε με όλα σας τα αποθέματα!
    ΑΦιλάκια πάντα με Αγάπη από τη φίλη σου που πάντα θα σε σκέφτεται τρυφερά! ❤

    • Το γνωρίζω καλή μου Στεφανία, για τις καλές σου σκέψεις και την αγάπη σου. Οσο για τους μετανάστες, αυτό είναι μια άλλη ιστορία που δεν νομίζω ότι έχει να κάνει με τόσο καλές προθέσεις από αυτούς.

  2. Βίκυ μου καταρχήν καλησπέρα!Δεν είμαι σίγουρη αν με θυμάσαι μιας και έχω καιρό πολύ να περάσω.
    Χρόνια πολλά,και κυρίως καλά να σου ευχηθώ,σε εσένα αλλά και την μικρή σου..
    Θέλω να σου πω πως καλώς ή κακώς,νομίζω μπορώ να σε καταλάβω ίσως λίγο περισσότερο.Σε καμία περίπτωση δεν θέλω να σου πω πως είναι η ίδια κατάσταση,χειρότερη ή καλύτερη,μα κάποιες πλευρές της ιστορίας μας ίσως(από την δική μου οπτική)έχουν κάποια κοινά.
    Πριν κάποιους μήνες,γύρω στους 7,ο Δημήτρης παραιτήθηκε από την δουλειά του,είχαν γίνει κάποια πράγματα που τον είχαν απογοητεύσει αρκετά,και γενικά υπήρχε ένα σκινηκό όπου ένιωθε πως πλέον τον κορόιδευαν,συν του ότι είχαμε σαν σκέψη να κάνουμε κάτι δικό μας,τέλος πάντων η απόφαση είχε παρθεί.
    Πριν 5 μήνες,γέννησα και μετακομήσαμε στο χωριό,για καλύτερα,για να ανοίξουμε επιτέλους και μια δική μας δουλειά,γιατί όλα έμοιαζαν ιδανικά.Ανοίξαμε πριν λίγο καιρό λοιπόν,σε ένα μέρος που ζούσα όλη μου τη ζωή,σε έναν τόπο που οι δικοί μου είναι γνωστοί,που έχουν κύκλο,που,που….και άλλα που!
    Για να μην σε ζαλίζω,τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα,για την ώρα δεν έχουμε κάτι δικό μας,κάτι χειροπιαστό.Ότι κάνουμε,ότι έχουμε είναι ότι μπορούν κυρίως(οικονομικά) να μας προσφέρουν οι γονείς του Δημήτρη(γάλα,φαγητό,και ότι άλλο άκρως απαραίτητο) και οι δικοί μου,από πλευράς στήριξης,βοήθειας κτλ.
    Και δεν λέω,δεν μας λείπει κάτι,ζούμε άνετα και αυτό γιατί υπάρχει μια σχετική άνεση από πλευρά των γονιών του,μα εγώ επειδή είμαι ο άνθρωπος που είμαι δεν μπορώ να εκμεταλλεύομαι καταστάσεις και πράγματα,θέλω και προσπαθώ να έχω όσα χρειάζονται χωρίς υπερβολές.
    Και έτσι τα πράγματα είναι δύσκολα,ήρθαν τα πρώτα Χριστούγεννα κι εγώ δεν έχω ούτε ένα λαμπάκι σπίτι μου,κι αυτό με πονάει,όχι για το υλικό,αλλά γιατί κι εγώ θα ήθελα κάτι καλύτερο και πιο λαμπερό για τον μικρό μου,και ας μην καταλαβαίνει.
    Όμως οφείλω να πιστεύω πως τα πράγματα θα αλλάξουν,για εμένα και για την οικογένεια που προσπαθώ να φτιάξω.Για το παιδί που αποφάσισα να μεγαλώσω.Να κάνω ότι μπορώ,και είμαι σίγουρη πως κι εσύ κάνεις το ίδιο.
    Δεν είμαι άνθρωπος που πιστεύω σε πολλά πράγματα,αλλά πιστεύω στους ανθρώπους,και όσο κακό και αδικία υπάρχει σε αυτή τη ζωή,υπάρχει και τόσο καλό και ομορφιά,να πιστεύεις στον εαυτό σου και είμαι σίγουρη στο τέλος θα τα καταφέρεις γιατί από όσο έχω καταλάβει αυτή η ζωή σου χρωστάει ακόμα πολλά χαμόγελα..Ξέρω πως ίσως να μην επιβεβαιωθώ ποτέ μα πάντα αυτό που έλεγα είναι πως ο καθένας στο τέλος θα πάρει αυτό που πραγματικά του αξίζει.Στο εύχομαι ολόψυχα!
    Χρόνια καλά,με αγάπη και χαμόγελο!Μακάρι όλα να σου πάνε καλύτερα από ότι τα περιμένεις!
    Νικολέτα.

    • Νικολέτα μου, χάρηκα πάρα πολύ που μου έγραψες!! Σαφώς σε θυμάμαι, δεν ξεχνάω εύκολα.. Χαίρομαι πάρα πολύ που αποφασίσατε να κάνετε μια καινούρια αρχή και είμαι περισσότερο από σίγουρη ότι θα πετύχει το εγχείρημά σας, γιατί πρώτον και σημαντικότερον, είστε μαζί και ενωμένοι. Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζετε είναι φυσικό να υπάρχουν γιατί πάντα μια αρχή είναι και δύσκολη. Εφόσον όμως είστε μαζί, τα δύσκολα θα γίνουν εύκολα. Και εμένα είναι τα πρώτα Χριστούγεννα από όσο μπορώ να θυμηθώ, στη ζωή μου, που νοιώθω τόσο άδεια και «φτωχή» και εμένα η μητέρα μου, μαγειρεύει και μου ψωνίζει και δεν μου αρέσει καθόλου αυτό, αισθάνθηκα πάρα πολύ άχρηστη που για πρώτη φορά ο Αγιος Βασίλης δεν γέμισε το δέντρο με δώρα, και που η μικρή λουλού του έγραψε ότι θα ήθελε να της πάρει κάτι, ότι νομίζει εκείνος… Και επειδή τηρούμε το δυτικό έθιμο, ήρθε τα Χριστούγεννα και της έφερε ένα όμορφο τετράδιο και ένα στυλό.. Και τα είδε με χαρά και αγάπη, τα δώρα αυτά. Προσπαθώ, κάθε μέρα, κάθε ώρα, να βρώ δουλειά, δέχομαι τις απορρίψεις των επιχειρηματιών με τις μαλακίες δικαιολογίες τους χωρίς να τις πολυσκέφτομαι και να με παίρνει από κάτω, ξανασκέφτομαι το ενδεχόμενο να ανοίξω το βιβλιοπωλείο που έλεγα σε άλλο άρθρο αλλά φοβάμαι, είναι όλα τόσο περίεργα τη σημερινή εποχή, και εγώ δεν έχω΄, εκτός από τους γονείς μου άλλον να με στηρίξει. Σκέφτομαι από την άλλη ότι, αν δεν πάει καλά η επιχείρηση θα τους επιβαρύνω και άλλο τους καημένους…
      Θέλω να πώ, για εσένα, πραγματικά μπορεί και να ταιριάζει η κατάσταση που ζούμε, γιατί σαφώς θέλουμε κάτι καλύτερο για τα παιδιά μας, και τώρα δεν μπορούμε τώρα να τους τα προσφέρουμε, όπως κάποιοι άλλοι γονείς. Θα αλλάξουν τα πράγματα, γιατί η ζωή η ίδια αλλάζει, και εφόσον εμείς οι ίδιοι θέλουμε να εξελιχθούμε μαζί της θα είμαστε μέρος της μεγάλης αλλαγής. Δεν ξέρω αν η αλλαγή θα είναι για καλό ή όχι, βέβαια, αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε και αλλιώς.
      Σε φιλώ πολύ πολύ!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s