ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΗ.

Μπορεί να το έχω αναφέρει και άλλη φορά, ότι τέλος της δεκαετίας του 80 οικογενειακώς πεινούσαμε στην κυριολεξία.  Τότε οι δουλειές των γονιών μου δεν πήγαιναν καθόλου, δεν υπήρχαν, και ο πατέρας με τον παππού μου γύριζαν όλη την Ελλάδα για να βρούν ένα μεροκάματο.  εκείνη την εποχή, ήταν η πιο δύσκολη για μένα, γιατί ήμουν στις τελευταίες τάξεις του δημοτικού, ακριβώς στην εποχή που αρχίζουν τα παιδάκια να παρακολουθούν μόδα, να φτιάχνουν μόδα και να δημιουργούν τις πρώτες εντυπώσεις στο σύνολο των άλλων παιδιών.  Τότε λοιπόν, σταμάτησαν να είναι δεδομένα, τα ασορτί παπούτσια με το σύνολο των ρούχων, τα καινούρια παιχνίδια, τα αξεσουάρ και τα διάφορα μάστ, όπως συγκεκριμένα κοκκαλάκια για τα μαλλιά, τρέντι βραχιόλα και μάρκες στα ρούχα.  Εδώ είχε σταματήσει να το φαγητό να θεωρείται δεδομένο και είχε αναλάβει η γιαγιά μου αποκλειστικά το μαγείρεμα, καθώς είχε κάνει και στην κατοχή.  Πάντρευε τα φασόλια με το κοφτό μακαρονάκι και τις φακές με το ρύζι. Το ψωμί αν περίσσευε γινόταν φρυγανισμένο στο φούρνο, τυχόν φρούτα που θα μας έδιναν αν δεν τα τρώγαμε γίνονταν μαρμελάδα και το ψάρι σαβόρο.  Τα ρούχα έγιναν μεταχειρισμένα και το βράδυ είχαμε μονο μια λάμπα αναμμένη.

Το χειρότερό μου ήταν όταν πήγαινα στο σχολείο, καθώς αντιμετώπιζα μπούλινγκ γιατί η μαμά μου μας ετοίμαζε φρυγανιές με βούτηρο για κολατσιό και στις τυχόν εκδρομές έβαζε και σαλάμι… εκεί να δείς δούλεμα που έπεφτε. Περιττό να αναφέρω τα σχόλια για τα ρούχα και τα παπούτσια, και το αφάνα μαλλί που δεν έβαζα μαλακτικό γιατί ήταν ακριβό.  Κάναμε μπάνιο με πράσινο σαπούνι.

Το χειρότερο όλων βέβαια ήταν όταν πήγα στο γυμνάσιο, καθώς η αφραγκιά συνεχιζόταν… Δεν περιγράφω άλλο, που λέει και ένας άλλος γνωστός κύριος…

Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν να μεγαλώσω για να μπορώ να αρχίσω να δουλεύω και να μην ξαναπεράσω αυτά που βίωνα.  Ηθελα να κάνω ταξίδια, να γνωρίσω τον κόσμο και να κάνω πολλούς φίλους.  Ηθελα να φύγω από την Ελλάδα και να μην ξαναπατήσω το πόδι μου.

Τότε τουλάχιστον, το να βρώ μια δουλειά ήταν ένα σχετικά σίγουρο όνειρο, και οφείλω να ομολογήσω ότι δεν κουράστηκα να βρίσκω δουλειές.

Θυμάμαι μια μέρα, καλοκαίρι ερχόταν, μόλις είχαν κλείσει τα σχολεία, τρίτη γυμνασίου είχα τελειώσει και είπα, «θα πάω με το λεωφορείο στον Πειραιά και θα βρώ δουλειά σήμερα».  Και έτσι έγινε, κατέβηκα στον σταθμό του ηλεκτρικού, απέναντι ήταν μια κρουασαντερί ζητούσε κοπέλα, πήγα συμφώνησα και την επόμενη έπιασα δουλειά..  και την δουλειά 6 το πρωί με 2 το μεσημέρι και 2 με 10 το βράδυ βάρδιες.  Και για λίγα χρήματα που συγκριτικά με το σήμερα μάλλον στα ίδια κυμαίνονται, 68000 δραχμές το μήνα χωρίς υπερωρίες και 6 μερες την εβδομάδα εργασία, αλλά τότε η τυρόπιτα είχε 50 δραχμές και 120 δραχμές….

Τα χρόνια πέρασαν, τα σκατόπαιδα έγιναν σκατοενήλικες και έμαθαν στα δικά τους σκατόπαιδα πως ο άνθρωπος μετριέται με τα λεφτά που έχει και όχι με τον χαρακτήρα του.  Ο σωστός άνθρωπος μετριέται με τον ποιόν ξέρει και όχι τι ξέρει, με το τι δουλειά κάνει και όχι ποια δουλειά ξέρει να κάνει.

Κάποια στιγμή ήρθε και ο άντρας στο προσκήνιο, από το ίδιο βιοτικό επίπεδο και αυτός από εργάτες μεροκαματιάρηδες χωρίς πολλά πολλά.  Και ενώ εγώ ονειρευόμουν να ξεφύγω από αυτή την κατάσταση, μάλλον εκείνον ονειρευόταν κάποιον να τον πάρει από το χεράκι να κάνει την υπέρβαση, χωρίς πολύ δικό του κόπο στο τέλος τέλος. Αλλά, πιστεύω ότι ακόμα και να μην βρισκόταν κάποιον δεν θα έσκαγε και πολύ.  Είχε ταυτιστεί με την μοίρα των γονιών του, τις στερήσεις και τους υποβιβασμούς.  Είχε μάθει ότι δεν πειράζει να μην κοιτάς τον ήλιο, να μην έχεις όνειρα γιατί, θέλουν κόπο να πραγματοποιηθούν.

Και ενώ τα χρόνια περνούσαν και εγώ έχτιζα όνειρα, ζωή, σχέδια, ήρθε αυτή η στιγμή στη ζωή  κοιτάς πίσω σου και βλέπεις ότι καλά τα έχτιζες αλλά μπροστά δεν φαίνεται τίποτα το στέρεο να τα κρατήσει.  Θέλεις η κατάσταση που περνάμε, θέλεις η κοινωνία που ζούμε που είναι σύσκατη, ανακαλύπτω ξαφνικά ότι, η δουλειά μου, δεν είναι δουλειά αλλά δουλεία, επειδή δεν εκτιμάται η προσφορά και η ικανότητα αλλά το πρόσωπο που γνωρίζεις και έχεις για πλάτες, το σπίτι που έχτισα δεν μου ανήκει πραγματικά αλλά κάποιοι μαλάκες ζητάνε από τον κόπο αυτό να αρπάξουν τον φόρο που τους αναλογεί, λες και δεν ξέρουμε ότι το έχουμε ήδη πληρώσει, με τα υλικά που πήραμε για να το χτίσουμε, με τις δόσεις που δίνουμε για να το ξεχρεώσουμε, το παιδί που έχω, το φλομώνουν στις μαλακίες στο σχολείο της πλάκας και το μαθαίνουν πώς να είναι ηλίθιο και χωρίς σκέψη, και ο ελεύθερος χρόνος για τα ταξίδια και χαλάρωση κάθε άλλο παρά απόλαυση φέρνει, γιατί βλέπεις και συγκρίνεις πώς ζεί μια οργανωμένη κοινωνία με υποδομές και πώς φυτοζωείς εσύ….

Και βρίσκομαι για άλλη μια φορά, στα πρόθυρα να περάσω τα ίδια που πέρασα την δεκαετία του 80.  Γιατί δεν συμμερίζεται ο άντρας τις ίδιες ανησυχίες με μένα, ότι τα πράγματα πάνε ντουγρού για το χειρότερο σενάριο, ότι σε λίγο δεν θα έχουμε ούτε ελπίδα να ζήσουμε, ότι θα ζούμε με το φόβο μην πάθουμε κάτι.  Και ενώ έχω όλες τις ικανότητες να φύγω, τώρα που είμαι νέα ακόμα, τώρα που το βιογραφικό μου λεει κάτι σε κάποιους ανθρώπους, εγώ κάθομαι και κάθε μέρα, βυθίζομαι ακόμα και πιο πολύ σε αυτόν τον στάβλο που λέγεται ελληνικός τρόπος ζωής, μέχρις ότου η μπόχα από τη σκατίλα να γίνει δεύτερη φύση μου.

Ναι ναι, αγανακτώ πάλι, όπως λέει και το κατινάκι μου, μέχρι να κάνω πάλι το μπάμ.

Γιατί τη μιζέρια την έζησα, και δεν θέλω να την ξαναζήσω…

Advertisements

4 thoughts on “ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΗ.

  1. εγώ απορώ γιατί δε στελνεις το βιογραφικό και αν βρεις δουλεια τα μαζεύεις όπως είσαι και φεύγεις και ο αντρας ακολουθεί. Αφού το θες, αφού πιστεύεις οτι μπορείς τι καθεσαι και κάνεις περιμένεις να παρει αυτός πρωτοβουλία?

    • το έστειλα βρε κατινάκι, και με δέχτηκαν και τις απέρριψα γιατί δεν δέχονταν το παιδί στο σχολείο και έπρεπε να ψάξω για κάποιο σχολείο που θα την δεχόταν, να ήταν και λίγο καλό, να ψάξω για σπίτι και να περάσει λίγο ο καιρός μέχρι να την πάρω μαζί. Οπότε και είπαμε να πάει πρώτα εκείνος, να αρχίζει να δουλεύει και από τον μάη να πάω και εγώ, να βρώ σπίτι και σχολείο για την μικρή… Συνήθως έτσι γίνεται, ο λιγότερος αναγκαίος και πιο εύκολος για να φύγει από το σπίτι να φέρνει λεφτά, είναι ο άντρας. Στη δική μου την περίπτωση, το μόνο που μπορώ να πώ είναι ότι προσπάθησε και όπως αρκετοί που έφυγαν για μετανάστευση, απλά δεν το αντέχει. Ούτε θα το αντέξει να είμαστε όλοι μαζί, πιστεύω, γιατί εγώ τότε θα πρέπει να στηρίξω το παιδί και τον εαυτό μου στην αλλαγή, και δεν μπορώ να στηρίζω και τον ίδιο. Γιαυτό μου την έχει δώσει. Και η μικρή χωρίς αυτόν δεν κάνει. Εγώ το είπα κατινάκι μου, όταν σωθούν τα λεφτά στην τράπεζα και δεν υπάρχει σάλιο και η δόση του στεγαστικού αργήσει και το ρεύμα δεν πληρωθεί και το ιντερνετ δεν πληρωθεί και το νερό δεν πληρωθεί, τότε θα αναγκαστούμε να πάμε ξεπαπούτσοτοι να δουλέψουμε και να μείνουμε σε ένα δωμάτιο 3 άνθρωποι για αρκετό καιρό, μέχρι να ορθοποδήσουμε. αλλά δυστυχώς αυτό το σενάριο μόνο εγώ το πιστεύω. Εκείνος πιστεύει ότι και η ανάπτυξη θα έρθει, και οι δουλειές θα ανοίξουν και επιχειρήσεις θα ανοίξουν και εργοστάσια.. Και εγώ συμφωνώ, αλλά αυτό θα γίνει σε 30 χρόνια περίπου και μέχρι τότε… ας είμαι εγώ καλά, να μην πάθω τίποτα άλλο, και να μπορώ να φέρνω φαγητό στο τραπέζι… Όπως κατάλαβες, και όπως θα δείς όταν θα κάνεις και εσύ παιδιά, δεν είναι όλα τόσο απλά όταν έχεις παιδιά… Το ξέρω ότι στο τέλος εκεί θα καταλήξουμε, απλώς δεν θα εχουμε την πολυτέλεια να έχουμε ένα κομπόδεμα για να αρχίσουμε πολιτισμένα, θα είμαστε σαν τους πακιστανούς μετανάστες, με τα πόδια και το παιδί στους ώμους θα πάμε…. και μπορεί και να μην μας δεκτούν… Γιατί θα βγεί και η Αγγλία από την Ευρώπη και τότε, θα ψάχνουμε για σισίτια!!!

      • το παιδί γιατι δεν το δεχόντουσαν? Απλώς έτσι όπως εξελίχθηκε το πράγμα και δεν την πάλεψε νομίζω πως ο μόνος τρόπος για να μη γίνουν όσα λες είναι να την κάνεις εσύ πρώτη και να αναγκαστεί να ακολουθήσει.

      • ένα σχολείο από ότι κατάλαβα, ακόμα και να έιναι απέναντι από το σπίτι σου, αν έχει κλείσει από αριθμό μαθητών δεν παίρνουν άλλα. Και πρέπει να τρέχεις να βρείς κάποιο που να το δεκτεί. Υπάρχουν βέβαια σχολεία διαθέσιμα, αλλά πρέπει να φροντίζεις να τα κλείνεις νωρίς αλλιώς βρίσκεις μόνο τα όχι και τόσο καλά. Κάτι άλλο που έμαθα είναι ότι , η Αγγλία είναι η πρώτη χώρα σε μπούλινγκ στα σχολεία, και τα καθολικά, συνήθως φημίζονται για το πόσο σκατοσχολεία είναι. Θα πρέπει να ψάξω να βρώ ένα σχολείο να έχει αρκετά ξένα παιδάκια, δυστυχώς που το λέω βέβαια, αλλά είναι πιο φιλικά από τα Εγγλεζάκια.. Στο Λονδίνο τα πράγματα θα ήταν πιο έυκολα γιατί έχει το ελληνικό σχολείο εκεί και δεν υπάρχει πρόβλημα. Όμως το Λονδίνο μας πέφτει κομματάκι δύσκολο και ακριβό… Τέλος πάντων θα δούμε τι θα κάνουμε. Δε μου λες, το μέιλ μου το έλαβες γιατί έστειλα εγώ αλλά δεν ξέρω αν το έλαβες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s