ΠΑΜΕ ΔΙΑΚΟΠΕΣ!!!

Σε 4 μέρες ένα όνειρο ζωής πραγματοποιείται… Θα ταξιδέψω στον Καναδά!!!

Όταν έκλεισα το ταξίδι στην αρχή του χρόνου δεν είχα ιδέα ότι θα έφευγα από την τράπεζα , θα έβλεπα την μετανάστευση σε άλλη χώρα τόσο σύντομη και θετικά και ότι θα υπήρχε περίπτωση ο άντρας να βρεί δουλειά…

Γιαυτό και έκλεισα μόνο 15 μέρες…

Έτσι την πάτησα όπως πέρσι που είχα κλείσει διακοπές στην Κέρκυρα και έπεσαν πάνω στην τραπεζική αργία με αποτέλεσμα να ζητήσει η διευθύντρια να γυρίσω πίσω νωρίτερα ενώ στην ουσία δεν με χρειάστηκε καθόλου…

Πέρσι είχα πάει με την ψυχή στο στόμα αλλά φέτος θα το πάω πολύ χαλαρά….

Οι μέρες μου ως πρώην τραπεζικός υπάλληλος κυλάνε ήρεμες και χαλαρές, αν και ξέρω ότι σε λίγο θα πρέπει να επιταχύνω γιατί οι υποχρεώσεις τρέχουν και ο χρόνος επίσης. Τώρα εργάζομαι ως βοηθός σέφ σε ένα υπέροχο ιταλικό, μερικές φορές την εβδομάδα αλλά δεν αρκεί αυτό για να πληρώνονται οι λογαριασμοί.  Πόσο μάλλον για να περισσεύουν χρήματα για ταξίδια…

Σε 15 μέρες θα ξέρω αν ο άντρας υπάρχει περίπτωση να εργαστεί στην Σουηδία όπου και μας δόθηκε μια ευκαιρία από κάτι φίλους Σουηδούς που τον συμπαθούν ιδιαίτερα.  Αν τα πράγματα είναι θετικά θα πρέπει να κάνω ταξιδάκι εκεί για να τακτοποιήσω την κολώνα του σπιτιού μας και να προετοιμάζω το έδαφος για μετανάστευση, εφόσον η δουλειά είναι σίγουρη.

Θυμάμαι σε παλιά μου άρθρα που είχα την λαχτάρα και την δύναμη να μείνω να παλέψω εδώ στην πατρίδα, αλλά από πέρσι , δεν νοιώθω πλέον ότι η συμπατριώτες μου με θέλουν.  Παντού βλέπεις μια κακία φοβερή, να μην σε δούνε να τολμάς να πάς κόντρα στο ρέμα και αμέσως να σε φάνε!!!

Εδώ πρώην συνάδελφος είπε σε φίλη μου ότι, έχω κόλλημα στο μυαλό γιατί στην ουσία, δεν έκατσα να παραδεκτώ και να αποδεκτώ ότι η δουλειά μου είναι να πουλάω στον κάθε κακομοίρη φύκια για μεταξωτές κορδέλες και να πιέζω τον κοσμάκη να δώσει τα λεφτά του, να πληρώνει τις δόσεις του και να μετράω κέρματα για κάθε σκατοπαπαρίδη υπάλληλο ξενοδοχείου που θέλει δύευρα μονόευρα και πενηντάλεπτα να βάζει στα μηχανάκια με τα διάφορα παιχνίδια…

Ακόμα και ένα πρώην πελατάκι σκατόγερος συνταξιούχος έπιασε τον πατέρα μου και την μανα μου, και τους είπε ότι ήταν μέγα λάθος μου που έφυγα και που δεν καθόμουν να δουλέψω για άλλα 30 χρόνια και να πληρώνω τις εισφορές για να παίρνει αυτός την σκατοσύνταξή του, άσχετα αν εκείνος έφυγε για σύνταξη στα 52 εργαζόμενος μόνο 15 χρόνια στο δημόσιο… Μαλάκες όλοι…

Αυτό που ξέρω είναι ότι νοιώθω ήρεμη όταν φτιάχνω τις μπρουσκέτες και όταν κάθομαι με το παιδάκι μου.

Αισθάνομαι μια ασφάλεια όταν ονειρεύομαι ότι ίσως βρεθώ στο εξωτερικό και εγώ σαν τόσους χιλιάδες Έλληνες που παλεύουν για ένα καλύτερο μεθαύριο για τα παιδιά τους.

Και όταν κοιτάω γύρω μου, στη χώρα που σε λίγο καιρό θα είναι ένα μάτσο θρύψαλα , μόνο λύπηση νοιώθω, που η ιστορία δεν μας έμαθε τίποτα, που ο γείτονας κάνει βουντού να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα, και ας του δίνει κάθε μέρα γάλα, του μαλάκα του αχάριστου, που οι άνθρωποι δεν έχουν πλέον όνειρα και σχέδια για το μέλλον, και που, αυτό περνάνε και στα παιδιά τους, ότι η ζωή δεν έχει μακροχρόνιο πρόγραμμα… ότι η ζωή είναι άδικη και πρέπει να το κατανοήσουν από νωρίς…

Όχι!!!! δεν είναι άδικη, και πρέπει να κάνουμε σχέδια και όνειρα για τη ζωή μας, γιατί μόνο έτσι θα πάμε μπροστά!!!

Μπορεί να είναι απλά μια κουβέντα, αλλά η ζωή δεν είναι μονο να πληρώνεις λογαριασμούς μεχρι να πεθάνεις.

Η ζωή είναι να την ζείς και να τολμάς να την αλλάξεις για να την κάνεις ενδιαφέρουσα.

Ας ξεκινήσει λοιπόν το ταξίδι μας!!!

Υ.Γ. όταν επιστρέψω από τον Καναδά θα τα ξαναπούμε…. καλά να περνάτε και να ονειρεύεστε!!!