ΕΧΕΤΕ ΓΕΙΑ!!!!

Πρίν από περίπου ένα μήνα, ανακοινώθηκε το πρόγραμμα εθελούσιας της Τράπεζας που εργάζομαι (για λίγες μόνο παραστάσεις ακόμα), με ένα καλό πακέτο αποχώρησης.  Ηταν καιρός τώρα που αισθάνομαι ένα μπλιάχ για τη δουλειά μου, έτσι όπως είχε καταντήσει, μια απέχθεια για τους ανθρώπους που εξυπηρετώ και ένα μίσος για τον παπούκα που ερχόταν να πάρει τη σύνταξή του.

Είχα πιάσει τον εαυτό μου να γίνεται εντελώς κακότροπη και μοχθηρή, και μου θύμιζα κάτι δημόσιους υπαλλήλους που ξύνουν τα αρχίδια τους και φέρονται στους πολίτες με τον πιο χυδαίο τρόπο, όταν πάνε να ζητήσουν τα θέματά τους ο καθένας.

Σαφώς το πιο σημαντικό στην όλη υπόθεση ήταν το γεγονός ότι με είχαν να μετράω φραγκοδίφραγκα σε μια θέση ταμείου που με είχε κουράσει ψυχολογικά και δεν με έβγαζαν από κεί, γιατί έκανα καλά τη δουλειά του ταμία……(αν το ξανακούσω αυτό θα σπάσω στο ξύλο όποιον το πει).  Τι τηλέφωνα στο τμήμα προσωπικού, τι παρακάλια στη διευθύντρια να με βγάλει από το μπουρδελοταμείο, τίποτα…

Αυτό που μου έλεγαν ήταν είμαι καλός ταμίας , και μετράω καλά, έχω και μια δουλειά βρέξει χιονίσει, και τελικά είμαι και πολύ αχάριστη!!!

Όταν λοιπόν βγήκε η εθελούσια, έτσι μια μέρα, όπως όλες τις άλλες, εκεί που εξυπηρετούσα τους παππούδες και τους παπάρες, εκτύπωσα την αίτηση συμμετοχής και την συμπλήρωσα, την έδειξα στη διευθύντρια και την έστειλα…

Και από τη στιγμή που πάτησα ΄»αποστολή» στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο της τράπεζας, ένα βάρος ένοιωσα να φεύγει από πάνω μου…

Επιτέλους!!!  Το δράμα μου είχε ημερομηνία λήξης!!! Καιρός να άρχιζα να υλοποιώ τα όνειρά μου, τα σχέδια μου, και να βρώ πάλι την ποιότητα ζωής ψυχής που είχα χάσει.

Ετσι , αγαπητά μου παιδάκια, στις 13 Μαίου, παραμονή του Αγίου Θεράποντα, θα πάρω τον στρογγυλό μου κώλο από τη καρέκλα του ταμείου και θα κλείσω για πάντα την πρόσβαση μου στα συστήματα της τράπεζας.

Όσο περνά ο καιρός, και πλησιάζει το τέλος, μου βγαίνουν και κάτι απωθημένα που με κάνουν να απορώ για το πόσο καιρό άντεξα εκει μέσα, περιτριγυρισμένη από μαλάκες, που θέλουν να κάνουν μόνο τη δουλειά τους, που δεν ενδιαφέρονται αν είμαι ευτυχισμένη ούτε αν έχω τα προσόντα για κάτι καλύτερο, που δεν αναγνωρίζουν ούτε την προυπηρεσία μου ούτε τα πτυχία μου γιατί τώρα βολεύει να μετράω σκατοκέρματα και να λέω «πόσα θέλετε 420;;;» «βγήκε δυο κιλά να το αφήσω;;»

Δεν έχω κανένα σίγουρο πλάνο για το έπειτα, ψάχνω χωρίς άγχος, γιατί στη πίσω μεριά του μυαλού μου λέω ότι ο δρόμος μου εδώ, στη χώρα του ήλιου και της δημοκρατίας έχει τελειώσει.

Δεν θέλω να προσπαθήσω άλλο για μια χώρα που δεν υπάρχει περίπτωση καμία να αναστυλωθεί, για τουλάχιστον 20 χρόνια.

Αυτοί οι ανίδεοι μαλακισμένοι σκατόψυχοι δήθεν μορφωμένοι υπάλληλοι του κόσμου, που λέγονται πολιτικοί, έχουν έναν μόνο σκοπό.  Να την αφανίσουν την χώρα μου.  Δε θα τους κάνω τη χάρη να πάω κάτω χωρίς μάχη.  Και όταν γίνουν όλα στάχτη, τουλάχιστον τα παιδιά όσων πρόλαβαν να σωθούν από τη μάστιγα του κομματισμού του πελατειακού χαρακτήρα των επιλογών σε εκπαίδευση , εργασία και υγεία, φεύγοντας για άλλες πολιτείες, ίσως τότε να μπορέσουν να φτιάξουν ξανά αυτή τη χώρα όσο μεγάλη της αξίζει να είναι.

Αντίο σας τραπεζικοί… είμαι ελεύθερη!!!

Advertisements