ΟΛΑ ΛΑΜΠΟΓΥΑΛΟ!!!

Είναι από αυτές τις μέρες που λές απλά , δεν υπάρχει νόημα, όλη η ζωή είναι μια συνεχόμενη μάχη που καταλήγει να είναι άνιση τις περισσότερες φορές.  Που χάνεις ανθρώπους που αγαπάς, ή που απλά βλέπεις να αποσυντίθενται δικά σου αγαπημένα πρόσωπα, από τα χρόνια, από τις αρρώστιες..

Είναι από τις μέρες που ακούς μόνο άσχημα πράγματα, εξάλλου το κακό πουλάει περισσότερο, που έχεις ένα ύφος στο πρόσωπο λές και έχεις πάθει ολική πάρεση.

Τέτοια είναι η μέρα μου σήμερα..

Τίποτα δε με γεμίζει με λίγη ενέργεια, λές και κάποιος έβαλε την ηλεκτρική σκούπα και μου ρούφηξε όλη την αισιοδοξία μου.

Μου τη δίνουν όλα και όλοι, άνθρωποι που βαπτίζονται φίλοι, που επιζητούν την συντροφιά μου και απαιτούν πολλές φορές αποκλειστικότητα, αλλά αυτό δεν είναι αμφίδρομο, που ξέρουν και κάνουν παράπονα για το ότι χάθηκα μόνο όταν εκείνοι έχουν ελεύθερο χρόνο, και που εκείνο ακριβώς το χρόνο πρέπει εγώ να είμαι πάντα διαθέσιμη.

Μου τη δίνει ο αέρας που έχει λυσσάξει επιτέλους!!!!

Μου τη δίνει που έχω τόσα νεύρα και τρώω συνεχώς.

Μου τη δίνει που όλοι κοιτάνε τη πάρτη τους και όταν κάνω και εγώ το ίδιο τσαντίζονται.

Μου τη δίνει που η εθελούσια δε με καλύπτει, τα χρήματα που μου αναλογούν δεν είναι πολλά για να σταματήσω να εργάζομαι και να κάθομαι με το παιδάκι μου περισσότερο.  Μου τη δίνει που θα πρέπει να δουλεύω για πάντα…. χωρίς καμία βοήθεια από τον άλλον που μαζί του έφτιαξα την οικογένεια μου.  Και μου τη δίνει που εκείνος απολαμβάνει την σπιτική θαλπωρή και την ασφάλεια εντός των τειχών!!!

Μου τη δίνει η μανούλα του γαμώ το φελέκι μου μέσα, που μεγάλωσε ανεύθυνους ανθρώπους με ένα σκοπό: να ζούν εις βάρος άλλων, και που, την πάτησα σα μαλάκας που είμαι.

Και μην αρχίσεις Στεφανία να λές για διαζύγια και τέτοια μέρα που είναι και τα έχω πάρει στο κρανίο, γιατί αρκετά τον ταίζω , δεν θα τον πληρώσω κιόλας με ένα διαζύγιο με όλα τα έξοδα πληρωμένα και με ταξιδάκια επίσης πληρωμένα να βλέπει το παιδί του!!!

Τουλάχιστον τώρα μόνο τρώει ένα πιάτο φαγητό, ότι έχουμε σαφώς, … καλά και το ίντερνέτ του έχει και τα ρούχα του πλυμένα και το σπίτι καθαρό.

Παπάρια!!

Αντε πές ότι είναι πληρωμένα λόγω του ότι διαβάζει το παιδί και ασχολείται περισσότερο μαζί του..

Αλλά και εγώ θα ήθελα να έχω αυτή τη δυνατότητα γαμώ τα χαλινάρια μου μέσα!!!

…Μάλλον μου την έδωσε που η εθελούσια δε μου έβγαλε κανένα καλό ποσό να τα πάρω και να φύγω από τη δουλειά…

Τη δευτέρα θα δώ τους μαλακισμένους μου πελάτες… κακό χρόνο να έχουν,.,.,

ΛΟΓΟΣ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟΣ

Σχετικά με το θέμα των ημερών μας, που δεν είναι άλλο από το συνωστισμό τόσων ανθρώπων στα σύνορα και όχι μόνο, έχω να παραθέσω τα εξής:

Πολλοί με έχουν θεωρήσει ως μεταναστοφοβική και ρατσίστρια, επειδή δε τσαλακώνω τη μύτη και τα χείλια σε μορφασμό λύπησης κάθε φορά που η τηλεόραση δείχνει ένα ακόμα προσφυγόπουλο να κλαίει στη βροχή και τους τόσους ανθρώπους που κάθονται στη λάσπη και περιμένουν μάταια να τους λυπηθούν κάποιοι άλλοι, που κάθε άλλο παρα λύπηση νοιώθουν.

Τίποτα δεν θα αλλάξει αν ένας ακόμη πει » αχ μωρέ τι κρίμα», πόσο μάλλον αν μετά αλλάξουμε το θέμα σε κάτι πιο λάιτ..

Το θέμα είναι τόσο σοβαρό, όσο φαίνεται και καθόλου δε φτιάχνει η κατάσταση, αν στείλουμε όλοι χρήματα ή φαγητά ή κάλτσες ή παπούτσια.  Όλα αυτά είναι σίγουρα σημαντικά αλλά , αυτοί οι άνθρωποι θέλουν να φτιάξουν τη ζωή τους και να τους επιτραπεί να ζήσουν με αξιοπρέπεια.

Σίγουρα υπάρχουν αρκετοί μέσα σε όλους αυτούς που στοιβάζονται σα τα αρνιά για σφάξιμο, που είναι κωλόφαρες και εγκληματίες, όπως συμβαίνει παντού βέβαια, όπως συνέβη και εδώ πρίν 20 και χρόνια όταν άρχισαν να έρχονται οι πρώτοι κάτοικοι των βόριων χωρών που συνορεύουν με τη δικιά μας, δεν είναι όλοι τους κακοί αλλά δεν είναι όλοι τους καλοί.

Όσο συνεχίζει αυτό το κύμα όμως προσφύγων να στοιβάζονται στη χώρα μας, χωρίς καμία ουσιαστική πολιτική λύση στο τι θα απογίνουν τόσοι πολλοί, με τους γειτόνους να κλείνουν τα σύνορα τους, εμμέσως και τη Γερμανία που στην ουσία εκείνη είπε «ρεφιουτζίζ γουελκαμ», πολλά περνάνε από το μυαλό ενός ανθρώπου σαν εμένα που του αρέσει να βλέπει και λίγο πιο μακρυά…

Πρώτα από όλα, το να βλέπεις σχεδόν όλους να λένε «συγγνώμη μας τα παν άλλοι» και να κλείνουν τη πόρτα, ενώ εμείς απλά μαζεύουμε ότι βαρκάκι μπαίνει στο αιγαίο που πολύ απλόχερα οι άλλοι φερετζέφοροι γείτονες στέλνουν με οδηγίες   πλεύσης, και κανένας να μη κάνει κάτι σε εκείνον που το άρχισε το όλο θέμα είναι πάρα πάρα πολύ ύποπτο.  Το ξέρουν και οι πέτρες ότι όλα αυτά τα βαρκάκαι έρχονται από τη Τουρκία και εκείνη τα στέλνει έτσι χαλαρά προσπαθώντας να πιέσει καταστάσεις για να μπεί επι τέλους στην Ευρώπη, ενώ θα μπορούσε πχ να πεί «ελάτε εσείς ευρωπαίοι, έχω εδώ στις ακτές μου μαζέψει 1000000  σύριους μετανάστες και δεν έχω ούτε τα χρήματα ούτε τις υποδομές να τους βοηθήσω», αλλά αυτό είναι κάτι που μόνο εγώ μπορώ να σκεφτώ με το αθώο κεφαλάκι μου.

Δεν είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που λαός ολόκληρος λαός φεύγει με τα πόδια στο κεφάλι για άλλα μέρη όταν στα δικά του γίνεται πόλεμος.  Και οι Έλληνες έχουν κάνει την ιδια πορεία από την Τουρκία κυρίως, αλλά τότε μπορεί να είχαν ξεκινήσει εκατομύρια και να έφτασαν καμιά 10 χιλιάδες από δαύτους τους άμοιρους.

Λέω ότι όλα αυτά εξυπηρετούν πάρα πολλά συμφέροντα που έχουν να κάνουν κατά κύριο λόγο τον οικονομικό.!!

Ηδη η Δανία ανακοίνωσε ότι θα μειώσει τον μισθό και θα αυξήσει τις ώρες εργασίας, γιατί υπάρχει πληθώρα ζήτησης πλέον.

Το χρήμα δε το νοιάζει αν οι αιχμάλωτοι του έχουν το άλφα ή το βήτα θρήσκευμα, αντιθέτως, όταν μια θρησκεία υποδουλώνει την ελευθερία πνεύματος και την ανάπτυξη του ανθρώπου, τόσο το καλύτερο για εκείνο.

Και τα εκατομύρια των ανθρώπων που κρύβονται πίσω από μια μαντίλα να σέρνεται μέχρι τη γή, που θεωρούν ότι το να βαράνε και να σφάζουν τον άλλο άνθρωπο τους κάνει επιλαχόντες για να κάνουν σέξ με 70 παρθένες με πολλά χρυσά και γλέντια μετα θάνατον, κάνουν το χρήμα να τρίβει τα χέρια του, γιατί όχι μόνο το βοηθάει να γίνει ισχυρότερο, αλλά και στο τέλος με το να αλληλοσφάζονται μεταξύ τους τα μικρά ανθρωπάκια δε θα μείνει και πολύ χρήμα να μοιραστεί.

Λένε ότι αρκετοί από αυτούς τους ανθρώπους είναι μορφωμένοι και πτυχιούχοι, που θα μπορούσαν να μείνουν και εδώ να φτιάξουν τη ζωή τους, αλλά ούτε και αυτοί θέλουν να μείνουν , καθώς ξέρουν ότι αυτή η χώρα τρώει τα ίδια της τα παιδιά, πόσο μάλλον άλλα παιδιά ενός άλλου θεού!!

Έχει αναρωτηθεί κανένας, τι θα γίνει όταν τελειώσουν όλα αυτά τα τρόφιμα που πηγαίνουν στους καημένους ανθρώπους;;

Τι θα γίνει όταν τελειώσουν τα λεφτά τους που κρατάνε για μια καινούρια αρχη σε άλλη χώρα, αφού τα σκορπάνε σε κάτι κάλους έλληνάρες που γαμώ τη μάνούλα τους δηλαδή, τους πουλάνε το μικρό νερό ή ακόμα και ένα ποτήρι νερό 2 ευρώ;; Που τους πουλάνε 2 κομμάτια κωλόχαρτο 1 ευρώ;;

Και εγώ να ήμουν και μου τελείωναν τα λεφτά όταν θα ήθελα να χέσω και να σκουπιστώ πολύ ευχαρίστως θα έπαιρνα τη μούρη του κάθε κακομοίρη σκατοέλληνα από δαύτους τους μαβραγορήτες και θα την έχωνα στον σκατομένο κώλο μου!!!

Και όταν ξεκινήσει το κακό, θα ξεκινήσει από αυτούς τους δήθεν ψιλικατζήδες που , με μεγάλο θυμό για την τόση εκμετάλευση θα πάνε να φάνε ζωντανούς οι μεταν΄στες, και μετά θα βγούν τα κανάλια και θα πούν, όριστε τι γίνεται!! , Και τότε η άλλη καλή παράταξη που υπερασπίζεται τα συμφέροντα μονο των Ελλήνων, θα πεί » είδατε σκοτώνουν τους Έλληνες και αυτός ήταν ο σκοπός τους» και θα ξεκινήσει να χύνεται το αίμα ποτάμι…

Πολλές οι σκέψεις και γιαυτό θέλει πολύ προσοχή το πώς αντιδράς σε ένα τόσο σοβαρό θέμα όπως αυτών των προσφύγων.

Και κάτι τελευταίο, από την πείρα μου, όταν πήγαμε με τη μικρή λουλού στην Αγγλία, μια χώρα δημοκρατική και ανοικτή , όταν ρωτούσα περαστικούς για πληροφορίες ή οτιδήποτε βοήθεια, μόνο οι ξένοι μας βοηθούσαν, ενώ οι αυτόχθονες γύριζαν τη πλάτη.  Ιταλοί, τζαμαικανοί, Αφρικανοί, |Ασιάτες και ελάχιστοι Έλληνες.  Ναι ναι, γιατί και οι Έλληνες που έχουν πιάσει το πάπα από τα αρχίδια, έχουν ξεχάσει ότι και τα δικά τους σκατά βρωμάνε!!!

Εύχομαι για όλους αυτούς τους ανθρώπους που προσπαθούν να φτάσουν κάπου και να κάνουν κάτι, να το καταφέρουν.  Γιατί ίσως αύριο να είμαι εγώ στη θέση τους.

 

ΕΝΑ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ ΔΡΟΜΟΣ!!!

Στο μυαλό μου τριγυρίζει το τραγούδι του Φράνκ Σινάτρα που ξεκινάει κάπως έτσι: τα τα τα ρα ραμ ρα τατ τα ρα ραμ…

Το μαντέψατε;;;

Να βοηθήσω λίγο…

Πριν μια βδομάδα έκλεισα και πλήρωσα τα εισιτήρια για Καναδά, πρώτα ο Θεός εγώ και η μικρή λουλού πετάμε για το Τορόντο στις 18 Ιουνίου…

Όταν ήμουν μικρή 3 ταξίδια ήθελα οπωςδήποτε να πραγματοποιήσω όταν θα μεγάλωνα.  Να πάω στο Καναδά, στην Αμερική και στην Ιαπωνία!!

Μεγαλώνοντας, τα σχέδια πήγαν λίγο πίσω και μισοξεχάστηκαν, γιατί και εγώ θέλησα να πάω με τον όχλο που πρόσταζε, σπουδές γάμος και οικογένεια.

Αφού τα έκανα όλα αυτά κάτι με έτρωγε΄, σκεφτόμουν ότι δεν είναι δυνατόν η ζωή να είναι μόνο αυτά τα πράγματα, δεν το δέχομαι ότι η ζωή μου θα ολοκληρωνόταν με ένα γάμο, ένα καλό σπιτικό και παιδιά να τρέχουν, και όλα αυτά που περίμεναν όλες οι μαμάδες του 1960-70 για τα παιδιά τους.

Από όταν εγκαταστάθηκα στο δικό μου σπίτι, για δεύτερη φορά, και το ένιωσα σπίτι μου, αποφάσισα ότι η δική μου ζωή θέλω να κάνει ότι ονειρευόταν από μικρή, γιατί η ψυχή μου δεν ησυχάζει με ένα καθαρό σπίτι ένα καθαρό  και καλοσιδερωμένο σώβρακο και μια καλή ντουλάπα με πολλές γόβες.  Ούτε με μια δουλειά που δηλώνει την ιδιότητά μου ως εργαζόμενη και ίσως να αποπνέει ένα κύρος, ούτε με ένα παιδί που να έιναι άριστο στο σχολείο και να μη σηκώνει κεφάλι από το βιβλίο.

Η δική μου η ψυχή αισθάνεται ότι ο κόσμος είναι εκεί έξω, στη φύση, στον αέρα στους ανθρώπους και στα καινούρια πράγματα.

Η ψυχή μου νιώθει ότι το σημαντικό είναι να αγαπάς να ζείς και να μαθαίνεις συνεχώς.

Η ψυχή μου λέει ότι το παιδί μου δεν πρέπει ποτέ να νιώσει ότι δε μπορεί να κάνει κάτι, όσο χαζό και ακατόρθωτο αυτό το κάτι μπορεί να ακούγεται, αρκεί αυτό το κάτι να συμβολίζει την αξιοπρέπεια της και τα ιδανικά της.

Ετσι, είπα ότι αυτό το καλοκαίρι θα πραγματοποιήσω ένα από τα ταξίδια που πάντα ονειρευόμουν, όσο παράλογο και αν αυτό ακούγεται στη σημερινή εποχή. Και το έκανα….. Μπήκα στο γραφείο ταξιδίων και έκλεισα θέσεις για το καναδά!!!

Εφτιαξα τα απαραίτητα χαρτιά για είσοδο στη χώρα, και όταν η κοπέλα στο γραφείο με ρώτησε αν θέλω και τουριστική βίζα για την αμερική, τότε άρχισε να τριβελίζει το μυαλό μου εκείνος ο ρυθμός …τα τα τα ρα ραμ ρα τατ τα ρα ραμ…

Αφού πήγα σπίτι, κοίταξα στο χάρτη που βρίσκεται ακριβώς το Τορόντο σε σχέση με τις Ηνωμένες πολιτείες και ποια πολιτεία βρίσκεται εκεί κοντά..

Το μάτι μου έπεσε στη Νέα Υόρκη… «τα τα τα ρα ραμ ρα τατ τα ρα ραμ» σιγοψιθύρισε το μυαλό μου..

Κοίταξα πόση απόσταση χωρίζει την Νέα Υόρκη από το Τορόντο λεωφορεία τρένα και αεροπλάνα που συνδέουν τα δύο μέρη «τα τα τα ρα ραμ ρα τατ τα ρα ραμ» πάλι μέσα στο μυαλό μου…

Κοίταξα ξενοδοχεία και τιμές και απόσταση από την 5η λεωφόρο, το Σέντραλ πάρκ και το Αγαλμα της Ελευθερίας «τα τα τα ρα ραμ ρα τατ τα ρα ραμ», να το πάλι!!!!!

Κοίταξα και τα χρήματα που μπορώ να διαθέσω και έλαβα τις απαραίτητες πληροφορίες για το τι χρειάζεται να έχω ταξιδεύοντας με ένα μικρο παιδί..»τα τα τα ρα ραμ ρα τατ τα ρα ραμ»…..

Και πήρα τηλέφωνο στο πρακτορείο και είπα στη κοπελιά, μια ζωή την έχουμε, ας βγάλει και τουριστική βίζα για την αμερική!!!

Μόλις έκλεισα το τηλέφωνο ο Σινάτρα τραγούδησε στο κεφάλι μου με την μαγική του φωνή..

«Διαδώστε τα νέα…. Φεύγω απόψε…. Θέλω να γίνω μέρος της ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ!!!!!»

Η λουλού μου είναι ενθουσιασμένη!!!! Ελπίζω μόνο να τα καταφέρω μέχρι τον Ιούνη, γιατί θα πρέπει να κάνουμε το σκατό μας παξιμάδι για να μπορέσουμε να πάμε και στα δύο μέρη αυτά.

Το σημαντικότερο είναι ότι, η λουλού μου ξέρει ότι με κόπους και θυσίες τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο!!!

Ο χρόνος μετράει αντίστροφρα για τις 18 Ιούνη…

Γιούπι!!!!!!!!!!!!