ΓΕΡΟ ΧΡΟΝΕ ΠΑΡΤΑ ΟΛΑ ΦΕΥΓΟΝΤΑΣ!!!

Λοιπόν…. εδώ είμαστε…..

Είπα να γράψω το τελευταίο άρθρο για το 2015 γιατί τα όνειρά μου είναι πολλά και θέλω να προσπαθήσω να αρχίσω την πραγματοποίηση τους από τις πρώτες κιόλας μέρες του 2016.

Πρώτον και κύριο, θα ήθελα πραγματικά να είμαι σόλο..

Δεν έχει να κάνει με το γεγονός ότι το άντρας είναι παπάρας, ούτε έχει σκοπό να μεταλλαχθεί, εκτός αν τον πάρουν οι εξωγήινοι και του κάνουν εμφύτευση καλοσυνάτης καρδιάς και φιλότιμου!!!

Θέλω να κάνω μόνη μου φορολογική δήλωση επιτέλους!!! Γιατί λόγω του συστήματος της όμορφης ελλαδίτσας μας, όπου δηλώσει ο άντρας είναι η κατοικία της οικογένειας και σε εκείνου το αφμ μπαίνει η επιστροφή του φόρου, όταν είναι πιστωτικό, άσχετα αν τα λεφτά τα φέρνει η κακομοίρα η γυναίκα, και όλα τα έξοδα της συντήρησης τα έχει αναλάβει κατά αποκλειστικότητα η γυναίκα…

Θέλω να δηλώνω ότι η κατοικία της οικογένειας μου είναι εδώ στο κωλοχώρι και όχι στο κωλοπέραμα, όχι γιατί το γουστάρω εδώ το μέρος, τα ίδια και χειρότερα σκατά είναι με το άλλο το σκατένιο πέραμαμπίτσ και κίτσ και πρίτσ, αλλά γιατί έδω μένω εδώ και 9 χρόνια, εδώ δουλεύω και εδώ πάει το παιδί σχολείο.

Επειδή όμως ο άντρας είναι μαλάκας μάγκας και παπάρας (χρόνια τώρα), δε θέλει να ξεκολλήσει από τη πατρικό του μέρος το πατρικό του σπίτι και μάλιστα δηλώνει ότι η κατοικία της οικογένειας , δηλαδή εγώ και το παιδί, μένουμε στο σπίτι της αγαπημένης του μανούλας….

Θέλω να σταματήσω να φωνάζω σαν υστερικό γουρούνι έτοιμο για σφάξιμο, γιατί έτσι έκανα και χθές, επειδή δεν θέλω η μούλα η πεθερά, να φαίνεται ότι με σπιτώνει κιόλα, που εδώ και 4 χρόνια και πάμε στα 5, ένα φράγκο ο κανακάρης της δεν έχει δώσει για τα έξοδα της οικογένειας, εκτός αν αυτό έχει να κάνει με αγορά σουβλακίου και τσιγάρων.

Θέλω να σταματήσω να ακούω το «΄όταν θα πιάσω δουλειά επάνω», γιατί αυτό ποτέ δεν έρχεται, και ποτέ δεν γίνεται, γιατί η ξάπλα είναι γλυκιά και καλήήήήκη, και πού να τρέχουμε τώρα, μέσα στα κρύα, και τι δουλειά να βρίσκουμε που δεν υπάρχουν, και όλα αυτά….

Θέλω να ξέρω, ποιοι είναι οι άνθρωποι που μπορώ να βασίζομαι για μια δύσκολη στη ζωή μου, και να μην έχω τον άντρα μία να θέλει να είναι μέλος της οικογένειας και μία όχι, να δηλώνει ότι εδώ μένει μόνο για τη μικρή, γιατί δε του αρέσει ούτε το μέρος ούτε η ζωή που κοιμόμαστε με τις κότες από τις 7 το βράδυ και δεν βγαίνουμε έξω και όλες αυτές τις βλακείες που ανοίγει το στόμα του και λέει κάθε φορά που βρισκόμαστε με παρέα, και εγώ προσπαθώ να επηρεάσω κάποιον ενδεχόμενο άνθρωπο που μπορεί να του προσφέρει μια δουλειά εδώ πέρα και να βγάζει πέντε φράγκα…

Και τέλος θέλω να ξεκινήσω να ολοκληρώνω τις εκκρεμότητες εδώ και να κανονίσω να φύγω για άλλα μέρη, όχι γιατί δεν αγαπάω τη χώρα μου, αλλά εκείνη δε με αγαπάει , όπως δεν αγαπάει και πολλά άλλα παιδιά που ξενιτεύονται και κάνουν προκοπή..

Και όλα αυτά τα λέω γιατί σήμερα, προτελευταία μέρα του χρόνου ανακοίνωσαν ότι θα μειώσουν το προσωπικό κατά 3500 άτομα μέχρι το Μάρτη του 16.  Και να κάνουμε ότι είναι δυνατόν, γιατί εκείνοι που δεν κάνουν πωλήσεις σε ασφαλιστήρια θα πάνε σε εισπρακτικές εταιρίες να παίρνουν τους πελάτες τηλέφωνο να τους λένε να φέρουν λεφτά για τα δάνειά τους και όλα αυτά που τα έχω ήδη κάνει για 2 μήνες και που μάλιστα στα αρχίδια μου και οι εισπρακτικές και τα τηλέφωνα, εγώ τους έπαιρνα και τους έλεγα αν θέλεις φίλε βάλε κανένα φράγκο εκει πέρα να μη σε πρήζει η τράπεζα και ντάξει!~!!

Ακόμα θα παίξουν λέει, και οι αναγκαστικές μεταθέσεις, και επίσης θα μου κλάσουν τα αρχίδια γιατί δεν έχω μέσο να βάλω για να μη με κουνήσουν, όπως έγινε πρίν 3 χρόνια που μου είπαν αναγκαστική μετάθεση στην αθήνα, άσε που δεν έγινε τελικά…

Όπως λοιπόν, το πάει το πράγμα, μαζί με τη φίλη μου το κατινάκι, που μόνο βόθρο έχουμε για τα μούτρα του κόσμου, του 2015 και της κατάντιας της κοινωνίας, το τελευταίο άρθρο μου είναι ένα τουρλουμπούκι του 2015 με τα ίδια και τα γίδια του 2014 και τα ίδια μυαλά του άντρα, που ενώ υποσχέθηκε ότι εδώ θα μείνει και δε θα μουρμουράει, πάλι στο πέραμα δηλώνει φορολογικά ότι μένει, και συγκεκριμένα στη μανούλα του τη κάργια!!!

Να φάτε τα σκατά που χρόνια κάνετε, όχι μόνο του 2015 αλλά όλα αυτά τα χρόνια που τρώτε τα σωθικά του κόσμου που παλεύει, όλοι εσείς οι τάχα του «έχω οράματα» με τις πλάτες των άλλων, και να μας αφήσετε όλους εμάς που θέλουμε να ζήσουμε προσέχοντας ο ένας τον άλλο, που αγαπάμε τους άλλους, που βοηθάμε όταν μπορούμε, και δεν έχουμε μόνο χολή να βγάλουμε.

Ένα θερμό ευχαριστώ στο κατινάκι, τη καλή μου Στεφανία, που ξέρω ότι θα μου λεει ότι πρέπει να διώξω τον άντρα επιτέλους!!!, στη καινούρια μου φίλη τη νικολέτα, και σε εσάς που με διαβάσατε κάποιες φορές έτσι για τη πλάκα.

Σας εύχομαι το 2016 να είναι λίγο πιο ανθρώπινο και λιγότερο εγωιστικό..

Ε.. και άμα ευχηθώ δηλαδή να φάνε μαύρο χώμα αυτοί που βγάζουν τις αποφάσεις για τη κατάντια μας, τόσο κακό είναι;;;

 

ΕΛΙΑ ΜΟΥ ΑΘΑΝΑΤΗ!!!

Όπως θα έχετε ενημερωθεί εδώ, οι καλοί μου φίλοι, έχει γυρίσει ο άντρας…

Τι και αν ειπώθηκαν πάλι βαρυσήμαντες δηλώσεις, του στιλ, θα βοηθάς, θα προσφέρεις, δε θα γκρινιάζεις….

Όλα είναι εύκολα και απλά στην αρχή και στα λόγια, μέχρι να έρθει η ώρα να γίνουν οι πράξεις…

Στο σημερινό άρθρο θα ασχοληθούμε με τις ελιές….

Όπως θα είναι γνωστό σε αρκετούς εδώ πέρα, η εποχή αυτή είναι συνδεδεμένη με το μάζεμα των καρπών της ελιάς και το φύλαγμα του πολύτιμου λαδιού που μας δίνει….

Τυχερός είναι όποιος έχει ελιές να τρώει λαδάκι δικό του, και να έχει κάπου στην αποθηκούλα την ταμιτζάνα με το λαδάκι, και τι ωραία που νοιώθει όταν πηγαίνει στο σούπερ μάρκετ και βλέπει πόσο ακριβό είναι το λαδάκι του Θεού, για να το αγοράσεις, και πόσο λυπάται τους άλλους ανθρώπους που βάζουν το λάδι με το σταγονόμετρο, για να μη τελειώσει, και πόσο περίεργα κοιτά τους τουρίστες που έρχονται και βουτάνε το λάδι με το ψωμί λές και είναι παπάρα από γάλα….

Είμαι και εγώ από τους τυχερούς που ο  μπαμπάς μου έχει κάποιες ελιές, όχι πολλές αλλά το λαδάκι της χρονιάς το βγάζουν οι καημένες…

Μέχρι τώρα το μάζεμα, το έκαναν οι γονείς μου, και εμένα απλά μου έδιναν όποτε ήθελα την ταμιτζάνα γεμάτη…

Φέτος, ο πατέρας μου έπαθε ζημιά στο χέρι του και δε μπορεί να ραβδίσει πλέον και έχουν άγχος οι άνθρωποι πώς θα μαζέψουν τις ελιές…

Είπα και εγώ, ότι φέτος θα ραβδίσει ο άντρας… θα κανονίσουμε ένα διήμερο να μαζέψουμε τις ελιές εγώ ο πατέρας μου ως επιβλέπων και ο άντρας….

Πρόβλημα ένα:

Οι ελιές είναι σε άλλο νομό και πρέπει να κανονίσουμε να κοιμηθούμε εκει το βράδυ, σε συγγενικό σπίτι.

Πρόβλημα δυο:

Ο άντρας δε θέλει να κοιμηθεί σε συγγενικό σπίτι (βασικά δε τρελαίνεται με την ιδέα να μαζέψει ελιές κιόλας..)

Οπότε και σήμερα, αφού επέστρεψα από τη δουλειά και προσπαθούσαμε να κανονίσουμε με τον πατέρα μου για το πότε θα πάμε στο χωριό, ο άντρας, ανακοίνωσε ότι δε θα διανυκτερεύσει αλλά θα επιστρέψει το βράδυ και θα ανέβει το επόμενο πρωί…

Και εγώ ανέβασα πίεση στις σωληνώσεις της κεντρικής γεννήτριας…

Τι ωραία που θα φαίνεται στη θεία μου, που έχει όλη την ευγενή καλοσύνη να μας ταίσει να μας ποτίσει να μας κοιμήσει στο σπίτι της (και μαγειρεύει και υπέροχα πιλάφια και ψητά, κουνέλια στιφάδο και ωραία τυροπιτάκια όλα παραγωγή δική της βεβαίως βεβαίως), και ο άντρας ο ακατάδεκτος θα πεί εγώ θα πάω σπίτι μου γιατί δε κάθομαι σε ξένο σπίτι…

Και εγώ θα κάτσω μαλάκας, να με συζητούν οι συγγενείς μου, για το πόσο άτυχη είμαι που έχω έναν τέτοιο μαλάκα για άντρα, που του δίνουν και περιουσία και ξινίζει τα μούτρα του, ενώ ο ίδιος δε προσφέρει ένα δεκάρικο στην οικογένεια…

Μετά από την δήλωση του άντρα, αυτή την τελεσίγραφη, ότι δεν κοιμάται σε ξένο σπίτι, έγινα τούρκος άρχισα να μιλάω πολύ έντονα (και όχι να βρίζω γιατί ήταν το παιδί μπροστά), του τόνισα ότι δε θα με κάνει ρεζίλι στους συγγενείς μου, ότι είναι ακατάδεκτος, όχι μόνο για την δική τους φιλοξενία αλλά και για τη περιουσία μου, το γουρούνι το όρθιο, λέγοντας του ότι, ήξερε από την αρχή τι οικογένεια είμαστε, και τι έχουμε, και ότι ο πατέρας μου που έκανε 2 κόρες, την περιουσία του που είναι γή ελιές και διάφορα άλλα, δεν θα τη δώσει σε φιλόπτωχο, αλλά καλά θα κάνει να συνετιστεί με την ιδέα ότι , δε μπορεί να χρησιμοποιεί από τα δικά μου ότι τον συμφέρει και να τα κοινοποιείται, υπάρχουν και άλλα πράγματα της περιουσίας που είναι υποχρεωμένος να συντηρεί και να φροντίζει.

Σαφώς δε το σχολίασε, και τι να έλεγε βέβαια, αν και ξέρω ότι στο μυαλουδάκι πλανάται η σκέψη να φύγει να πάει στη μανούλα του, που δεν του ζητά να μαζεύει ελιές, να βάζει σκούπα να σιδερώνει και να πλένει πιάτα…

Πάντως είμαι ανένδοτη, και ίσως αυτό είναι που χρειάζεται πλέον, γιατί η αδιαφορία, δε βγάζει πουθενά!!

Και τις ελιές θα μαζέψει και στη θεία θα κοιμηθεί και θα πεί και ένα τραγούδι.

 

Hμερολόγιο κυβερνήτη αστρική μέρα 18/12/15… Και τις ελιές μαζέψαμε και το λάδι βγάλαμε και καλά πήγαμε και όλα καλά!!!!

και του χρόνου!!!

 

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ΠΑΡΑΝΟΙΑΣ

Τις τελευταίες μέρες είχα πολλή δουλειά!! Παραγγελίες που έπρεπε να φύγουν για εξωτερικό και εσωτερικό σε καλούς φίλους νέους και παλιούς που εκτιμούν τη δουλειά μου και με την προτίμησή τους με τιμούν και με χαροποιούν πάρα πολύ!!!!

Αλλά, εκτός από τις δουλειές μου έχω και τόσα πολλά στο κεφάλι μου, που κρατούσα σε λήθαργο, μέχρι να τελειώσει η σωματική δουλειά για να αρχίσει η πνευματική να λυσσάει!!!

Πολλά γεγονότα έγινα και από πού να αρχίσω δε ξέρω…

Θα αρχίσω όμως από 3 γεγονότα που είναι τα πιο σημαντικά και θα τα εναποθέσω μπροστά στα μάτια σας για να μου πείτε και εσείς τι στο καλό έχει πάθει ο ελληνικός λαός…

Πρίν ένα μήνα περίπου, συνέλαβαν ένα ζευγάρι Ελλήνων και δυο ξένους, ο ένας Πολωνός και ο άλλος Αμερικάνος, που μένουν στη περιοχή.

Το ζευγάρι μένει ακριβώς δίπλα μου, έχουν ένα παιδί και είναι γύρω στα 40 και οι δύο.  Ο άντρας είναι ρεμαλάκι με γραβάτα, που σημαίνει ότι, όταν ανοίγει το στόμα του λες, «Παναγία μου τι ωραίος και σοβαρός νέος με όραμα και αρχές». Η γυναίκα του είναι μια απλή χαμηλών τόνων κοπέλα.

Τον άντρα τον είχα γνωρίσει σε ένα εστιατόριο που δούλευε γκαρσόνι αλλά πολύ σύντομα απολύθηκε γιατί ήταν ρεμάλι. Η γυναίκα δούλευε επίσης σε τέτοιες δουλειές μέχρι να την μάθουν καλά καλά..

Οι υπόλοιποι δύο είναι μέλη μιας ομάδας που σκοπό είχαν να παινεύσουν την ειρήνη και την αγάπη, είχαν μια φάρμα ιδιοκτησίας του Αμερικάνου, με γαϊδουράκια και ζωάκια, έβγαζα αφίσες για βόλτες με τα γαϊδουράκια, έκαναν γιόγκα σε συνεργασία με άλλους παλαβιάρηδες και μάθημα φωτογραφίας…. Το τελευταίο κρατήστε το….

Ένα πρωί λοιπόν που τα παιδιά πήγαιναν στο σχολείο τους περίμεναν κάτι τύποι με πολιτικά έξω από ένα καφενέ απέναντι από το σχολείο του χωριού.  Μόλις έκαναν την εμφάνισή τους μαζεύτηκαν τα εκατά, από όλα τα στενά και τα χωράφια και τους μπουζούριασαν….

Η κατηγορία του ζευγαριού ήταν για όπλα και ναρκωτικά..

Η κατηγορία των άλλων ήταν .. παιδική πορνογραφία…

Μάλιστα ο πολωνός που έκανε μαθήματα φωτογραφίας στη φάρμα της ειρήνης όπως την έλεγαν τη παπαριά τους, εμφανίστηκε με υλικό από πορνοδιαστροφικές φωτογραφίες που όμως δεν γνωρίζω αν ήταν απλώς κατέβασμα από άλλα σάιτ ή δικές του αποκτήσεις.  Στα αρχεία τους βρέθηκαν και φωτογραφίες από τα παιδιά μας στο σχολείο στην ώρα των διαλειμμάτων.

Μετά από αυτό, με όσους το συζήτησα απλά είπαν ότι, δε τους νοιάζει αν οι φωτογραφίες ήταν από άλλα παιδιά, αρκεί να μην είναι τα δικά τους, και αν ενημερωθούν ότι υπήρξαν και δικές τους φωτογραφιές θα κάνουν λεει, και αγωγή κατά πάντων…..

Και όλα αυτά δίπλα στη πόρτα μας…..

Εγώ εν τω μεταξύ, ανάμεσα στις κρέμες και τα σαπούνια μου, και τα αρώματα, μου είχε σηκωθεί η τρίχα από την αγανάκτηση, γιατί εγώ μόλις το άκουσα απλά ήθελα να πάω να τον αρπάξω αυτόν τον ανωμαλιάρη και να τον κάνω τον κώλο του κόκκινο από το ξύλο…. να πάρω ένα ξύλο να το βρέξω και να τον βαράω σε όλον τον δρόμο!!!!  Τι να μου κάνει η αγωγή;;;

Τέλος πάντων, τα άτομα αυτά είναι έξω ελεύθερα… Και οι γύρω γύρω απλά λένε, ότι αν έχει ο κάθε ανωμαλιάρης κακομοίρης φωτογραφίες από γυμνά παιδάκια και τη βρίσκει έτσι να μαλακίζεται, δε μου πέφτει εμένα λόγος… και εγώ είμαι η παράξενη.. και ότι ο καθένας είναι ελεύθερος να κάνει ότι θέλει εφόσον δε πειράζει κάποιον άλλο… (μέχρι να αρπάξει ένα παιδάκι να το βιάσει και μετά βλέπουμε αν αντιδράσει κανένας..)

 

Το άλλο γεγονός είναι, από ένα γυμνάσιο κοντινής περιοχής οπου μένω, στο οποίο υπάρχει μια καθηγήτρια νομίζω γαλλικών που κάθε μέρα πάει στη τάξη με ένα μπουκάλι κοκακόλα που έχει μέσα λίγη κοκακόλα και …. ουίσκι…..

Το μπουκάλι το κατεβάζει κανονικά στη τάξη και έξω από αυτή και όταν τα παιδιά πάνε κοντά της μυρίζει μπέκρα η παπάρω…

Την έχουν βιντεοσκοπήσει κιόλας να χτυπάει το κεφάλι της στο αμάξι της γιατί πονάει, και όταν τη ρωτάνε τα παιδιά κάτι να τους εξηγήσει εκείνη λεει ότι δε μπορεί γιατί πονάει το κεφάλι της….

Τα παιδιά μαζεύτηκαν και το είπαν στο διευθυντή ο οποίος τους είπε ότι….. δεν τους ενδιαφέρει τι κανει ο καθένας στη προσωπική του ζωή….   (μέχρι που κάποια μέρα η μπεκρού καθηγήτρια με τα ψυχολογικά προβλήματα αποφασίσει αντί να χτυπά το κεφάλι της να πατήσει κανένα παιδάκι στο δρόμο έξω από το σχολείο… και τότε θα λένε όλοι ότι το γνώριζαν από πρίν και κάτι τπαπαριές που πάντα βρίσκουν να πούν μπροστά στη κάμερα…

Το άλλο περιστατικό είναι με τον καθηγητή στη Θεσσαλονίκη που κλειδωνόταν με διαφορετικό παιδάκι κάθε φορά στη βιβλιοθήκη του σχολείου για να διαβάζουν και καλά χωρίς φασαρία, μέχρι που η καθαρίστρια το είπε στο διευθυντή ότι δεν είναι σωστό να κλειδώνεται μόνος του μαζί με το παιδί γιατί και εκείνη παιδιά έχει και δεν θα της άρεσε κάτι τέτοιο να γινόταν στο δικό της παιδί…  Ο διευθυντής δε το θεώρησε ύποπτο και περίεργο, μέχρι που τα παιδιά δεν ήθελαν πλέον να πηγαίνουν στο αναγνωστήριο πορνείο που είχε φτιάξει ο μάγκας…. Και κάπως έτσι μαθεύτηκε ότι ο καθηγητής εξηγούσε και άλλα πράγματα στα παιδιά εκτός από λογοτεχνία…

Και απορώ…. με τόσα πράγματα , γιατί δε βγαίνει κάποιος γονέας να τους μαυρίσει στο ξύλο… Γιατί ξαφνικά όταν ακούμε για τα χωρικά μας εδάφη ότι παραβιάζονται μας ξυπνά το πατριωτικό μας, και θέλουμε όλοι να πολεμήσουμε, ενώ όταν ακούμε κάτι τέτοιο να συμβαίνει απλα είμαστε ευγενικοί και αφήνουμε τη δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της…

Γιατί είμαστε χαμένοι μαλάκες που τους αρέσει πολύ να τους πιάνει ο άλλος τον κώλο!!!!

Εμένα πώς δε πήγαν να με λιθοβολήσουν πέρσι που στο σχολείο της μικρής η διευθύντρια μου έκανε προσωπική κριτική και επιβολή παπαριές του κεφαλιού της, θα θυμάστε βεβαίως τα άρθρα τα περσινά….

Το ίδιο και οι κάτοικοι της περιοχής εδώ ενώ ξέρουν ποιο είναι το σωστό κανείς δε βγήκε μπροστά, προτιμούν να μη μιλήσουν εφόσον δεν είναι το δικό τους παιδί στο στόχαστρο…

Εγώ όμως επειδή είμαι στα αρχίδια μου , όπου απλά δε σεβόντουσαν έπαιρνα το ύφος της κακιάς μάγισσας, με τα μάτια που πετάνε σπίθες, και το στόμα που πετάει βρισιές που είμαι σίγουρη ότι δεν έχουν ξανακούσει, με τα σηκωμένα μανίκια έτοιμη για ξυλίκι, σήκωνα και τη τρίχα σα τη γάτα ετοιμοπόλεμη και ποιος το Θεό φοβήθηκε!!!

Και τους έβλεπες και καμπούριαζαν τη μαλακισμένη τους κοκοπερήφανη υπερηφάνια και έμπαινα στη θέση τους….. Και σαφώς μετά εγώ ήμουν η κακιά και παράξενη… αλλά στα ρχίδια μου!!!!

Το γεγονός είναι ότι αν ψάξεις κάθε μέρα από κάτι βρίσκεις που υπο άλλες συνθήκες θα είχαμε βγεί στα κάγκελα αλλά απλά δεν κανουμε τίποτα… απλά το λέμε και μετά απλά το αφήνουμε…

Είναι το ότι ο εγκέφαλός μας έχει σκατά;;;

Είναι το ότι είμαστε αναίσθητα γουρούνια;;;

Είναι το ότι μας έχουν κάνει απαθέστατα ζόμπι;;;

Φοβάμαι πολύ για αυτό το κόσμο που δε θέλει να σωθεί από ότι θέλει να τον βλάψει…

Υ.Γ. μόλις πληροφορήθηκα ότι μια άλλη καθηγήτρια, ρώτησε τα παιδιά στη τάξη, β γυμνασίου, σε περιοχή κοντά στο μέρος που μένω, πόσοι έχουν κάνει σέξ… εν ώρα μαθήματος μπροστά σε όλα τα παιδιά, ένα ένα….

Δεν υπάρχει σωτηρία…..