ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΑΚΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΣΤΗ ΠΑΤΣΟ ΡΕΘΥΜΝΟΥ (και άλλες σκέψεις)

Σήμερα με πήρε τηλέφωνο μια φίλη και είπαμε να πάμε μια βόλτα και να κάτσουμε για φαγητό.

Ξεκινήσαμε για αλλού και τελικά καταλήξαμε σε ένα φαράγγι, που σαν να μου θύμιζε κάτι αλλά δεν ήξερα τι..

Κάτσαμε, φάγαμε, τα είπαμε, ανοίξαμε τις καρδιές μας, την περισσότερη ώρα μιλούσαμε για το πόσο περίεργοι και καθόλου διαθέσιμοι στις αλλαγές τις ζωής είναι οι άντρες, ενώ αυτό δεν το συναντάς πολύ συχνά σε μια γυναίκα πχ.

Είναι πολύ εύκολο να καταλάβουμε το γιατί οι γυναίκες είναι τόσο προσαρμοστικές στις αλλαγές της ζωής, γενικότερα και δεν τα χάνουν σε μια στιγμή πανικού.

Η γυναίκα είναι φτιαγμένη έτσι, ώστε να συντελεί στις αλλαγές της ζωής, αφού εκείνη είναι που φέρνει τα παιδιά στο κόσμο, στο σώμα της εξελίσσεται το θαύμα της σύλληψης και της ανάπτυξης των παιδιών, η ίδια βιώνει την αλλαγή σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, είτε σε ορμονικό είτε σε σωματικό, είτε σε ψυχικό επίπεδο.

Γιαυτό και εκείνες μπαίνουν ως μπροστάρισσες στις αλλαγές του κόσμου, εκείνες ακόμα, μπορεί κανείς να πεί ότι υποκινούν την αλλαγή στο κόσμο, γιατί από ένστικτο θέλουν τα παιδιά τους να ζήσουν σε έναν κόσμο καλύτερο.

Όχι πως και οι άντρες δεν κάνουν καλά πράγματα σε αυτή τη ζωή, αλλά πιστεύω ότι ο άντρας την καλύτερη δουλειά που θα μπορούσε να κάνει είναι, να στηρίζει τη γυναίκα, που απλά ακολουθεί το ένστικτό της στην εξέλιξη του κόσμου και της ζωής.

Βασικά, πάλι για άλλο ξεκίνησα και αλλού κατέληξα, μια και ήθελα να γράψω για ένα υπέροχο εκκλησάκι που βρίσκεται στο μικρό αυτό φαράγγι στην περιοχή του Ρεθύμνου που επισκεφτήκαμε σήμερα.

Όταν λοιπόν φτάσαμε στο φαράγγι, και κατεβήκαμε μερικά πέτρικα σκαλιά, θυμήθηκα γιατί μου θύμιζε κάτι!!!

Ημουν ακόμα έγκυος και είχα πάει με τους γονείς μου και μια φίλη τους σε αυτό το φαράγγι, γιατί όπως μας είχε πεί η φίλη των γονιών μου το εκκλησάκι αυτό του Αγίου Αντωνίου, είναι θαυματουργό λένε.  Βρίσκεται σε μια μικρή σπηλιά, στης οποίας τα τοιχώματα, έχουν γεμίσει με μικρά χαρτάκια, που οι πιστοί βάζουν στις μικρές τρύπες τους, γράφοντας ο καθένας τον πόνο του και την ευχή του.

Εγώ λοιπόν , τότε είχα γράψει σε ένα χαρτάκι «να γεννήσω καλά να είναι καλά το παιδάκι μου και να έρθουμε μαζί εδώ κάποτε».

Είχα ξεχάσει εντελώς εκείνη την επίσκεψη, γιατί 10 μέρες μετά γέννησα πρόωρα και εσπευσμένα τη μικρή λουλού, μετα κόπων και βασάνων, και μεγάλης αγωνίας αν θα ζούσε, ένα μικρούλι μωράκι μου μόλις χωρούσε στη παλάμη μου…

Μάλιστα κάποια από τις μέρες που ακολούθησαν, σκεφτόμουν, «ο Αγιος δεν άκουσε τις προσευχές μου και την ευχή μου», και το είχα πάρει ως γκαντεμιά κιόλας που είχα πάει (ντρέπομαι που το λέω και λυπάμαι βαθιά μέσα μου), αλλά μετά είχα τόσα τρεχάματα να πηγαινοέρχομαι στο νοσοκομείο για τις επισκέψεις, εκείνες τις μισάωρες , 2 φορές την ημέρα, για να βλέπω το παιδάκι μου, μέσα από τη γυάλα, να μη μπορώ να την φιλήσω, να κρατάω μόνο το χεράκι της που πρίν είχα πλύνει σχολαστικά στο προθάλαμο της μονάδας, με εκείνες τις άσπρες ποδιές που φορούσαμε όλοι, για να μη μεταδώσουμε κανένα μικρόβιο στα μωράκια, και εκείνο το μικρό χεράκι, της, το χιλιοτρυπημένο από τους ορούς, να γαντζώνει το δάκτυλό μου, και να μου σκίζει τη καρδιά όταν έπρεπε να το αφήσω, στο τέλος του μισάωρου…  αχ καμία μάνα να μην το ζεί αυτό…

Τέλος πάντων , όλα καλά, μεγαλώσαμε, και σήμερα πήγαμε στο φαράγγι αυτό, και τα θυμήθηκα όλα!!!

«Εχω ξανάρθει» αναφώνησα και είπα την ιστορία μου σε μικρούς μεγάλους.

«Σε κάποια τρυπούλα είναι και το δικό μου σημείωμα» είπα στη μικρή λουλού.

«Σε ποια μαμά;;» με ρώτησε.. Πού να θυμάμαι;;;

Πάντως, ο Άγιος Αντώνιος το έκανε το θαύμα του!!   Ακόμα και τότε δεν είχα καταλάβει ότι η ευχή μου πραγματοποιήθηκε τελικά, και χωρίς να το εχω κάν στο νού, χωρίς να το θυμάμαι, ότι το είχα υποσχεθεί να ξαναπάω εκεί, Εκείνος έκανε έτσι, ώστε να πάω, μαζί με τη μικρή λουλού, όπως το είχα γράψει στο σημείωμα, όπως το είχα υποσχεθεί!!!

Τυχαίο;;;  Οι περισσότεροι ίσως θα το πούν.  Εγώ απλά λέω, ότι, ανακάλυψα γιατί λένε, οι άλλοι, και εγώ πλέον, ότι το εκκλησάκι του Αγίου Αντωνίου, στο μικρό φαράγγι, στην Πατσό Ρεθύμνου είναι θαυματουργό!!!

Ο Θεός να μας έχει καλά όλους, και μας έχει καλά δηλαδή, ακόμα και όταν μας συμβαίνουν πράγματα που δεν μπορούμε να κατανοήσουμε γιατί συμβαίνουν εκείνη τη στιγμή που τα βιώνουμε, όταν όλα καταλαγιάσουν , τα πάθη μας δηλαδή, Εκείνος μας δείχνει τον λόγο.

Είμαι ευτυχισμένη.

Πιστεύω.

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΟΝΕΙΡΟΕΞΗΓΗΤΗΣ!!!

Λοιπόν… σήμερα αγαπητοί μου φίλοι θα σας πώ το όνειρο που είδα εχθές  ξημέρωμα Παρασκευής δηλαδή…

Είδα ότι καθόμουν στα σκαλιά ενός μεγάλου κτιρίου και περίμενα (το τρόλεϊ ; το τράμ; την τύχη μου να περάσει;) και δίπλα μου ήταν μια πολύ παλιά μου συνάδελφος από μια πρώην πρώην πρώην δουλειά, μια πολύ καλή κοπέλα, κάπως αγαθή βέβαια αλλά πολύ καλή, την Αγγελική, να σηκώνεται και να μου λεει » ΄΄Ελα μωρέ, πές του κάτι, πές του να έρθει..»

Και κοιτάζοντας προς τη μεριά της, μου έδειχνε τον άντρα, που καθόταν πίσω της, και τον παρουσίαζε, σαν την κοπελιά εκείνη που παρουσιάζει τα χαλιά..

Και σηκώνεται ο άντρας, και ήταν αδύνατος, σα σαφριακιασμένος, του έλειπαν τα μαλλιά, σαν τα κοκόρια στις κοκορομαχίες, και όταν χαμογέλασε του έλειπαν όλα τα δόντια εκτός από ένα… Ένα θέαμα φοβερό!!! Θυμάμαι στον ύπνο μου να λέω, ρε γαμώτο πώς έγινε έτσι;;;

Και μετά ξύπνησα… Λίγες ώρες αργότερα φάγαμε τα λυσακά μας, στα μηνύματα, γιατί εμείς ποτέ δε μαλώνουμε δυνατά, άσε που κοστίζει να βρίζεσαι στο τηλέφωνο, όταν του είπα για ενδεχόμενη δουλειά στο εξωτερικό.  Μου την είπε ότι θέλω να πάρω το παιδί εκεί που έχει κρύο και υγρασία, που όλοι θέλουν να φύγουν από εκεί και εγώ θέλω να πάω, μόνο και μόνο για να βγάζω λίγα φράγκα παραπάνω….

Γαμώτο, είμαι πολύ φιλόδοξη!!! έχει δίκιο το παιδί!!!

Θα μπορούσα κάλλιστα να πάω να μείνω μαζί του με τη μανούλα του, να μας ταίζει και τους 4……

Γιατί όταν μιλάω και μιλούσα πάντα για το ότι πρέπει να βρεί μια δουλειά και να μην στηρίζεται πάνω μου αιωνίως γιατί εκείνος είναι ο άντρας, μου έλεγε ότι έχει τη μανούλα του, που ένα πιάτο φαγητό θα του το δώσει..

Δεν υπάρχει αυτό το πράγμα….

ΟΠΟΥ ΦΥΓΕΙ ΦΥΓΕΙ!!!!

Αιτήθηκα εχθές το υπόλοιπο της άδειάς μου, για το 2015, τις 3 μέρες που μου μένουν υποτίθεται για να ξεκουραστώ.

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να θίξω το θέμα με τις άδειες των ιδιωτικών υπαλλήλων, που δεν υπερβαίνουν τις 25 μέρες το χρόνο.

Εκτός από την κανονική άδεια των 25 ημερών ετησίως, οι ιδιωτικοί υπάλληλοι έχουν και 6 σχολικές άδειες, τις οποίες μοιράζονται το ζευγάρι, ή τις παίρνεις όλες ο ένας γονέας μετά από υπεύθυνη δήλωση που υπογράφει ο άλλος γονέας στην υπήρεσία του και στην υπηρεσία του συζύγου.

Εφόσον ο ένας γονέας είναι άνεργος, ο εργαζόμενος δεν δικαιούται σχολικές άδειες…

Εγώ λοιπόν, έχω μόνο τις 25 μέρες μου, γιατί ο άντρας δεν εργάζεται, και υποτίθεται ότι εκείνος πηγαίνει όταν χρειάζεται στο σχολείο του παιδιού.

Τι και αν ο άντρας μας έχει εγκαταλείψει από την έναρξη του σχολικού έτους;; Δεν έχει σημασία..

Λόγω της καλής θέλησης της διευθύντριας, και επειδή το σχολείο της μικρής λουλούς είναι κοντά, με αφήνει να πηγαίνω όταν χρειάζεται για μια ώρα ή όσο χρειάζεται, χωρίς να ενημερώνεται η διοίκηση..

Και πάμε στη διαδικασία αίτησης άδειας…

Λόγω της θέσης μου (αυτής ντε, που έχω τον κάθε παππού να φτύνει τον γκισέ και να ρωτάει «πόσα μπορώ να πάρω;;»), δεν μπορώ να αιτηθώ άδεια, τις πρώτες και τις τελευταίες μέρες του μήνα, απο τις 15 Δεκεμβρίου μέχρι και όλο τον Γενάρη, εννοείται τα Χριστούγεννα και το Πάσχα, τις παραμονές αργιών γενικώς και το καλοκαίρι, φέτος μόνο πήρα 10 μέρες σερί, οι οποίες έπεσαν στην τραπεζική αργία και τον είπια, αφού διακοπές έκανα μόνο 5 μέρες που πήγα στην Κέρκυρα και γύρισα άρον άρον.

Πλέον οι εργοδότες είναι υποχρεωμένοι να δίνουν στους υπαλλήλους τους 10 μέρες συνεχόμενες και μετά πρέπει σε οποιαδήποτε υπηρεσία οι υπάλληλοι να πονοκεφαλιάζουν και να αρχίζουν να κοιτάνε τον συνάδελφο με μισό μάτι, όταν χρειάζεται να συνεννοηθούν για τις άδειες τους.  Πάντα, κάποιος κάνει υποχωρήσεις και σχεδόν πάντα, κάτι συμβαίνει που ανατρέπει τα προγράμματα.

Εγώ αλλά και χιλιάδες άλλοι εργαζόμενοι, με τα προβλήματα της καθημερινότητας που αντιμετωπίζουμε, παιδιά, δουλειές στο σπίτι, υποχρεώσεις, είναι πολύ δύσκολο να κανονίζουμε άδεια και για να ξεκουραστούμε αλλά και να περάσουμε λίγο ποιοτικό χρόνο με την οικογένειά μας.

Γιατί, όταν εμείς θέλουμε και μπορούμε να πάρουμε άδεια, συνήθως, τα σχολεία είναι ανοικτά, ο καιρός είναι σκατένιος και οι δουλειές βουνό!!!

Τι θα κάνεις;;; Αναγκαστικά αλλάζεις τα δεδομένα της καθημερινότητας, μόνο και μόνο για να περάσεις λίγο ξέγνοιαστα με την οικογένειά σου νόου μάτερ γουάτ!!!

Οπότε και ενημερώνεις το σχολείο ότι, θα πάρεις το παιδί για μερικές μέρες, για ένα οικογενειακό ταξιδάκι, εφόσον δεν σου επιτρέπονται οι διακοπές το καλοκαίρι, γιατί είναι εξίσου υποχρεωτικό το παιδί να περνάει λίγο χρόνο με την οικογένειά του, και να μην βλέπει μόνο τη μάνα του μετά τις 4 το απόγευμα τις καθημερινές, και τα σαββατοκύριακα με το κοτσίδι στη κορφή του κεφαλιού και τα μανίκια σηκωμένα, να τρέχει από το ένα μέρος του σπιτιού στο άλλο κρατώντας μια τη σκούπα και μια τη σφουγγαρίστρα, και να φωνάζει αλαφιασμένη, «μη πατάς εκεί, μη πάς τουαλέτα τώρα έριξα απολυμαντικό!!» και όλα αυτά τα πολύ νόστιμα, που κάνουν τη μικρή λουλού μου να λεει, «μαμά το Σάββατο περνάει σα νερό, και δε σε χορταίνω..».

Πολλοί άνθρωποι δεν το καταλαβαίνουν αυτό που κάνω, ίσως να πιστεύουν ότι είμαι και εντελώς ανεύθυνη που παίρνω το παιδί από το σχολείο του για να πάω ταξιδάκι, άλλοι μου λένε ότι θα έπρεπε να αφήσω το παιδί στη μαμά μου και να πάω μόνη μου ταξιδάκι, για να ξεκουραστώ και εγώ.

Εγώ πιστεύω μέσα μου ότι κάνω το καλύτερο δυνατό προσφέροντας στο παιδί, ότι του λείπει.

Τα χρόνια περνάνε σα νερό, όπως το Σάββατο, που λέει και η λουλού μου, το παιδί μου δεν θα με ακολουθεί για πολύ καιρό ακόμα, και αργότερα δε θα μπορώ να πηγαίνω και πουθενά, όταν θα είναι σε μεγαλύτερη τάξη πχ στο Γυμνάσιο. Πολύ σύντομα, τα καλοκαίρια που εγώ θα έχω τον κάθε τουρίστα να έρχεται ανέμελος και να γυρεύει ότι του καπνίσει και ότι θυμάται, το παιδί μου θα κάθεται μόνο του, απλά περιμένοντας να περάσει ο καιρός και να ξαναπάει στο σχολείο, μην έχοντας τίποτα το ιδιαίτερο να κάνει. Θα περιμένει να πάρω ίσως ένα δεκαήμερο να πάμε κάπου, με τη ψυχή στο στόμα να περάσουμε λίγο καιρό μαζί, και αυτό μέχρι πότε;;

Όχι όχι… Εγώ θέλω το παιδί μου να με θυμάται, όπως κάνω τώρα, που παίρνω 3 μέρες άδεια και ψάχνουμε παρέα τον επόμενο προορισμό μας με το χάρτη στο χέρι και τα δρομολόγια της αεροπορικής στο άλλο, έστω και για ένα σαββατοκύριακο, και ας λείψει τη Δευτέρα από το σχολείο.  Το να χάσει 2 ώρες από τη γλώσσα, μια ώρα καλλιτεχνικά, μια ώρα γυμναστική και μια ώρα διάλλειμα είναι αναστρέψιμο.

Το να κερδίσει, 3 μέρες με τη μαμά ανέμελη, να δέχεται νέα ερεθίσματα, να φτιάχνει εμπειρίες και αναμνήσεις που θα κρατήσουν μια ζωή, είναι αναντικατάστατο.

Οι περισσότεροι με καταλαβαίνουν απόλυτα για αυτό που κάνω.

Αυτή τη φορά λοιπόν, για τις 3 μέρες αυτές, είμαστε ανάμεσα σε Κύπρο Λονδίνο και Στοκχόλμη.

Θα ρίξουμε ζαριά και ότι κάτσει!!!

Ο ΤΟΠΟΣ ΜΟΥ

Το μέρος που ζώ είναι πολύ ενδιαφέρον!!!

Για τον σύγχρονο άνθρωπο, θα μπορούσα να πώ ότι είναι ο παράδεισος επι γής, και αυτό γιατί, αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα, την κουλτούρα και τα δρώμενα της εποχής, σε τόσο υψηλό σημείο που δεν θα μπορούσε να συγκριθεί με κανένα άλλο μέρος στο κόσμο.

Στο σημερινό άρθρο θα παρουσιάσω τα πλούσια και μοναδικά του χαρακτηριστικά, ώστε να προσελκύσω ανθρώπους από όλες τις ηλικίες να έρθουν να το επισκεφθούν.

Το πρώτο του χαρακτηριστικό, το ονομάζω πρώτο, γιατί έχει πάρει παγκόσμια αξιολόγηση από μεγάλα σάιτ του κόσμου, και έχει ταξινομηθεί ανάμεσα στις πρώτες θέσεις σε όλο τον κόσμο, είναι, ο γκεί φρεντλι αέρας του!!!  Ναι ναι!! είμαι πολύ περήφανη, που έρχονται από σχεδόν όλο τον κόσμο σε αυτό το χωριουδάκι για να απολαύσουν την ανεμελιά να κυκλοφορούν χεράκι χεράκι άντρες και γυναίκες με όμοια ταίρια, και να κάνουν τις διακοπές τους στον ήλιο και τη θάλασσα!!!

Το καλοκαίρι λοιπόν, αν θές να δείς οικογένειες με παιδιά και γονείς του ίδιου φύλου να χαριεντίζονται στη παραλία, έλα προς τα δώ!!!

Το πιο ωραίο δε, είναι όταν πετύχεις, χομοσέξουαλς να φιλιόνται ρουφηχτά μπροστά στα μάτια σου, ιδίως εκείνους άνω των 60..  Μια ομορφιά!!!

Στο μικρό χωριό μας θα συναντήσεις και πολλούς που είναι μεν γκέι αλλά ακόμα είναι παντρεμένοι με αντίθετο φύλο, και κατά καιρούς γίνονται σκάνδαλα με Πήδουλα πίσω από καρυδιές και μέσα σε στάβλους, που όμως γίνονται σύντομα παλιά νέα, γιατί ο κόσμος εκτός από ανοικτόμυαλος, βαριέται πάρα πολύ γρήγορα και θέλει άλλη μεγαλήτερη ανωμαλία να στανιάρει.

Τα γκάνγκ μπάνγκ δεν λείπουν, αντιθέτως έχουν μεγάλη πέραση, όσο πιο πολλοί τόσο πιο καλά!! Αχ είναι τόσο ωραίο να μη ξέρεις ποιανού το λιλάκι σε κουτουπώνει και εσύ να κάθεσαι σα τη θεά Κάλι να κρατάς άλλα τόσα λιλάκια με ότι έχεις διαθέσιμο, χέρι, πόδι, στόμα αυτιά..

Επίσης στο χωριό που μένω, έχουν μαζευτεί όλοι οι ειδικοί στη μόδα, στην κουλτούρα στην εφευρετικότητα, με αποτέλεσμα να έχουν άποψη για τα παγκόσμια δρώμενα που θα μπορούσε να κάνει τον Αϊνστάιν να φαίνεται ως ένας ούγκα μπούγκα της προιστορικής εποχής!!

Θα σου πούν την άποψη τους, θα την επιβάλουν κιόλας, για τον τρόπο που ζείς και αναπνέεις, ντύνεσαι, μιλάς, περπατάς, και μη τυχόν κάνεις κάτι που δεν συνηθίζεται εδώ, θα στο χτυπάνε όσο ζούν ακόμα και τα τρισέγγονά σου, γιατί «έτσι κάνουν αυτοί εδώ».

Το κλίμα είναι υπέροχο!!! Ιδίως όταν αρχίζει και χειμωνιάζει…

Βάζεις πλυντήριο και τα ρούχα στεγνώνουν μετά από 5 ημέρες, λόγω της υγρασίας. Το καλοκαίρι, σκάει τζίτζικας, το πρωί και το βράδυ γίνεσαι μούσκεμα από την υγρασία, και όταν αρχίζει και βρέχει, σταματάει μετά από 5 μέρες το λιγότερο. Και να μην έχεις κήπο, από την υγρασία τα πλακάκια και το πάτωμα γίνονται πράσινα από την γλίτσα και ο αφυγραντήρας μαζεύει 3 λίτρα νερό σε μόλις 1 ώρα!!!

Το χειμώνα, ενώ κάνει ψώφο, οι άντρες της περιοχής κυκλοφορούν με τα πουκάμισα ανοικτά μέχρι τον αφαλό, γιατί είναι άντρες.  Είναι πολύ ωραίο θέαμα, ιδίως αν ο άντρας έχει ένα τεράστιο μπιροκοίλι και τη τρίχα στο στέρνο αλλά Μάικλ Τζάκσον μαλλί στη δεκαετία του 70!!!

‘Οι άντρες της περιοχής είναι μια απερίγραπτή ομορφιά!!!

Ολοι έχουν στο μικρό τους δακτυλάκι το νύχι – σουηδικό σουγιά για να κανονίζουν όλες τις δουλειές τους με δαύτο.  Αυτό το πολυεργαλείο το βρίσκεις από τη μύτη στο αυτί και από εκεί στο στόμα σε χρόνο ντέ τε!! Υπέροχο!!

|Οι στυλιστικές τους απόψεις, είναι για γερά νεύρα και μυαλά, δύσκολα μπορείς να ξεχάσεις, αυτό το λούκ παραλλαγής που συναντά την παραδοσιακή κρητική μαυροπουκαμισιά, και αν είσαι πολύ τυχερός θα δείς και σκαρπίνι από κάτω για να σπάσει η μονοτονία!!

Στις απλωμένες μπουγάδες που εχω δεί περνώντας το δρόμο, δεν έχω πετύχει σχεδόν κανένα αντρικό σώβρακο, και είμαι πολύ παρατηρητική, καθώς όπως προανέφερα, οι μπουγάδες το χειμώνα αργούν να στεγνώσουν.  Αυτό το γεγονός (η απουσία σωβράκων) λέει πολλά και σε αφήνει να φανταστείς ακόμα πιο πολλά για τον εσωτερικό ψυχισμό των αντρών του χωριού, ίσως γιαυτό οι γυναίκες εδώ πρέπει να έχουν στην πλειοψηφία τους κονδυλώματα και παπόψειρες από την φοβερή καθαριότητα (και την αχαλίνωτη τους επιθυμία να πηδιώνται με ότι λάχει).

Οι γυναίκες δε, άλλο μοναδικό πράγμα.  Αν δεν είσαι ανώμαλη κουτσομπόλα και δε φτιάχνεις καλά καλτσούνια δε μπαίνεις στο κλάμπ..

Αν ο άντρας σου δε ξενοκοιτάει, είσαι πολύ μπανάλ, αν σε δούν και δεν χαριεντίζεσαι με τους άλλους άντρες, σε στυλ Ελένης Μενεγάκη, και να τους χτυπάς τάχα μου φιλικά στη πλάτη στον ώμο και όπου βρείς, να γελάς με ορθάνοιχτο το στόμα σα να πηγαίνεις στον οδοντίατρο, και να πετάς σεξουαλικά υπονοούμενα, εε καλύτερα να τα μαζέψεις να φύγεις, για να αφήσεις τη θέση ανοικτή σε καμιά άλλη ανωμαλιάρα..

Στάνταρ πρέπει να κλέβεις.. Ότι να είναι, δεν έχει σημασία, λεφτά κότες πορτοκάλια, ξύλα από το χωράφι που κάποιος κακομοίρης θα έκατσε όλη μέρα να κόψει για το τζάκι του, εε είναι υποχρέωση σου αν ζείς εδώ να είσαι όσο το δυνατόν μεγάλος κλέφτης.

Το βασικό στοιχείο είναι ότι πρέπει να πηγαίνεις σε όλα τα μνημόσυνα του Σαββατοκύριακου.  Γιαυτό και όλοι την παρασκευή παίρνουν τη τοπική εφημερίδα και γυρνάνε στο ένθετο «ΤΑ ΜΝΗΜΟΣΥΝΑ ΤΟΥ ΣΚ», κλείνουν πρόγραμμα εμφανίσεων που τηρούν κατά αυστηρό χρόνο και έτσι κάνουν το καθήκον τους.  Αχαΐρευτοι είναι αυτοί που δε πατάνε σε μνημόσυνα της γιαγιάς του ξαδέλφου της κουνιάδας της μάνας του μπατζανάκη του Μπακάλη, και δεν έχει σημασία αν δεν τον ξέρεις, ή αν έχεις δουλειά, είσαι ΑΑ (αδικαιολόγητος  απών).

Είναι υπέροχο το μέρος που ζώ!! γαμώ το φελέκι μου…

ΑΝΩΜΑΛΙΕΣ ΚΑΙ ΕΛΛΕΙΜΑΤΑ.

Η κυρία Πίπογλου, πρίν σας πώ την ιστορία με την κατηγορία ότι της έκλεψα 15 ευρώ, πρωταγωνιστεί και σε μια άλλη ιστορία που μόλις έμαθα σήμερα.

Ηταν, που λέτε, παντρεμένη και με τον άντρα της και τους κουμπάρους της έκαναν παρεάκι, όταν ξαφνικά, ανακάλυψε ότι γουστάρει τον κουμπάρο και έτσι οι δυό τους πηδιόσανται σα τα σκυλιά, κάτω από τη μύτη της κουμπάρας και του συζύγου..

Κάποια στιγμή, με τον σύζυγο χώρισαν αλλά συνέχισε να κάνει παρέα με τους κουμπάρους της, καφεδάκια βολτίτσες και εκδρομούλες σαν καλοί φίλοι και στα ιδιαίτερα, η κυρία Πίπογλου, με τον κουμπάρο σαλιώνανε το φάκελο..

Κάποια άλλη στιγμή, η κουμπάρα έμαθε τα χαϊρια του άντρα και της κουμπάρας, μαλλιοτραβήχτηκαν λίγο με την κυρία Πίπογλου, μετά κάθισαν και τα είπανε, τα συμφωνήσανε, ότι, δεν μπορούν να κάνουν χώρια από τον κουμπάρο, ούτε η μία ούτε η άλλη, γιατί ήταν γλυκοτσούτσουνος και έτσι έκαναν συμφωνία να εβρίσκονται και να πηδιόνται όλοι μαζί παρακαλώ.

Μάλιστα πηγαίναν και ταξίδια, στας Ταιλάνδας και βγάζανε τα μάτια τους και τα κωλάντερά τους στο πήδουλο, και οι τρείς μαζί και ήταν πολύ ευτυχισμένοι.

Ώσπου, ο κουμπάρος γνώρισε μια άλλη γκομενίτσα τουλάχιστον 20 χρόνια μικρότερή του, και αποφάσισε ότι το νεαρό ζουζουνάκι του ταίριαζε περισσότερο, τις παράτησε και τις δύο και ζεί τον έρωτά του τώρα με την νέα ερωμένη, η οποία είναι και σε ενδιαφέρουσα, αφού δεν άντεξε και είπε να διαιωνίσει το είδος του άλλου παπάρα εκει πέρα.

Πλέον οι δύο κουμπάρες περπατάνε χέρι χέρι και αγαπημένες, οι καλύτερες φιλενάδες, περιμένουν και να γεννηθεί και της κουμπάρας το εγγόνι τώρα, μαζί με το καινούριο μώρό του άντρα της, αφού δεν έχουν πάρει διαζύγιο και ούτε θέλουν.

Αυτή η κυρία λοιπόν, (γαμώ το σπίτι της για κυρία), ήρθε πρίν 2 μέρες και με κατηγόρησε ότι πρίν 2 μήνες και κάτι, έκανα μια κατάθεση 5 ευρώ ενώ μου έδωσε 20 και εγώ έγραψα 5 και είναι 1000 τα 100 σίγουρη ότι έτσι έγινε.

Η διαδικασία είναι, εφόσον ο πελάτης αμφισβητεί τη συναλλαγή, να κάνει έγγράφως την καταγγελία του, εγώ να παραπεμφθώ και να μας ενημερώσουν από το τμήμα ασφαλείας για το αποτέλεσμα.  Ότι και να έιναι αυτό, ακόμα και αρνητικό, θα γραφεί στο φάκελο μου.

Η κυρία Πίπογλου, λοιπόν, μετά τις παρτούζες με την άλλη ανωμαλιάρα και τον ακόμα πιο ανώμαλο άντρα, που γιατί όχι, μπορεί να συνεχίζουν και την αγαπημένη σχέση κουμπάρας- κουμπάρας, και να την βρίσκουν με ποικίλους τρόπους μεταξύ τους, ξύπνησε μια μέρα, μετά από 2μιση μήνες μιας συναλλαγής και θυμήθηκε ότι μου είχε δώσει αυτά τα χρήματα και εγώ έβαλα άλλα.

 

Και δεν ήρθε, ας πούμε, την επόμενη μέρα, ή έστω την μέθεπόμενη, αλλά μετά από 2μιση μήνες.!!!

Η κυρία Πίπογλου λοιπόν, ίσως τελικά να είναι το εισιτήριο μου για έξω από εδώ, γιατί έχουμε μαζευτεί πολλοί ξαφνικά και θα πιάσουμε και κορέους!!!

Γιατί, ακόμα και να έχει δίκιο, θα σημαίνει ότι εκείνη την ημέρα είχα πραγματικό έλλειμα 15 ευρώ και πρέπει να κάτσω να το βρώ.

Και αν έχει άδικο, στο φάκελό μου θα γραφεί ότι, υπήρξε αμφισβήτηση συναλλαγής με σκοπό το δόλο, και θα με περιμένουν στη γωνία…

Την επόμενη εβδομάδα, η διευθύντρια θα καλέσει τη κυρία Πίπογλου να την ρωτήσει αν θέλει να κάνει έγγραφη καταγγελία…

…Τη παρτούζα μου μέσα…

ΜΑΤΙΑ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ…

Σήμερα ξύπνησα με πολύ καλή διάθεση, ίσως βοήθησε το γεγονός ότι εχθές είχα κάνει μια ένεση μπελαντόνας (για τους ομοιοπαθητικούς είναι μορφή θεραπείας εξώφθαλμου αλλά βοηθά στην καταπολέμηση του στρές κλπ κλπ), γιατί με πονούσε τόσο πολύ το μάτι μου το αλλήθωρο και είχε πρηστεί υπερβολικά πολύ, αφού δε μπορούσα ούτε να δώ καλά οδηγώντας (στο τσάκ γλίτωσε μια γιαγούλα στην άκρη του δρόμου/).

Το πρωί ευτυχώς βγήκε και ο ήλιος που είχε χαθεί τις τελευταίες 2 εβδομάδες και είχαμε μουλιάσει στη βροχή.

Στη δουλειά ξεπέταξα τους παπούδες που ήρθαν να πληρωθούν, ήρθε και ενας αφεντικός που είχε προσλάβει τον άντρα πέρσι για δύο μήνες να κουβαλάει σανά και ζωοτροφές και μου είπε ότι θα χρειαστεί άτομο πάλι για μερικές μέρες (σκέφτηκα «αφού ο άντρας δεν έχει πανί να κλάψει, ας έρθει να βγάλει κανένα φράγκο να δεί και το παιδί»), βρήκα και κάτι φθηνά εισιτήρια για Λονδίνο μέσα στον Δεκέμβρη, ευκαιρία να δούμε με τη λουλού μου ωραία στολισμένα τα σπίτια και τα μαγαζιά, σχολάσαμε στην ώρα μας (νωρίς το λέμε αυτό το δικαίωμα κιόλα εκεί εχουμε καταντήσει),  έφηγε και η αδελφή μου για το σπίτι της, έφαγα και ψάρια με φακή. Φανταστικά σου λέω!!

Όταν γύρισα σπίτι, η λουλού μου με περίμενε με χαμόγελο, είχε κάνει όλα της μαθήματα και κάτσαμε αγκαλίτσα και σαχλαμαρίζαμε, έστειλα μήνυμα στον άντρα για την επικείμενη δουλειά, μόνο και μόνο να λάβω ως απάντηση ότι δεν θα μπορέσει καθώς δεν αντέχει να κουβαλάει πλέον, χωρίς να υπερβάλει, καθώς έχει κάτι πέτρες στα νεφρά και η μέση του δεν τον υποστηρίζει πλέον….

Θυμήθηκα όταν πρίν 20 χρόνια του έλεγα να κάνει κάτι, να αποκτήσει, μια δουλειά πάνω στην ηλεκτρολογία που είχε σπουδάσει, γιατί δεν θα μπορεί να κουβαλάει χαμαλίκι για πολλά χρόνια, και εκείνος μου είχε πεί ότι, δεν θέλει ευθύνες και υπεύθυνες θέσεις, μια δουλειά χαμαλίδικη να κουβαλάει απλά….

Τώρα είναι αργά, τα χρόνια της κρίσης δεν αφήνουν περιθώρια για νέα ξεκινήματα, αν και του είχαν προτείνει εδώ να κάνει ηλεκτρολογικές εργασίες το καλοκαίρι κυρίως σε ξένους, αλλά αρνήθηκε…

Μου ήρθε στο μυαλό μια εικόνα από το άμεσο μέλλον, που δεν θέλω καθόλου να γίνει πραγματικότητα:

Εκείνος να κάθεται στο κρύο σπίτι της μάνας του, τρώγοντας ότι υπάρχει διαθέσιμο, με μεγάλο μούσι από την αξυρισιά βρώμικος και έχοντας χάσει ακόμα περισσότερα δόντια, έχοντας πουλήσει όλα του τα υπάρχοντα όσο όσο για να βγάλει κανένα φράγκο για να τη βγάλει, σκεπτόμενος το παιδί του που μεγαλώνει μακριά, καθώς ο εγωισμός του δεν θα του επιτρέπει πλέον ούτε να τη βλέπει….

Τα μαλλιά του, θα έχουν γίνει δύο τρίχες, το δέρμα του θα έχει γεράσει με τα τατουάζ να έχουν γίνει μια μουτζούρα..

Θα βλέπει τις φωτογραφίες του κοντινού παρελθόντος με τη μηχανή του, τα ταξίδια του, και τα χαμόγελα μας να αποτελούν μια πληγή που δεν θα κλείνει…

Όχι στο παιδί μου δεν αξίζει τέτοιο πράγμα….

Και δυστυχώς δεν υπάρχει τίποτα που μπορώ να κάνω εγώ….

Πόσο δυστυχισμένη θα είναι η μικρή μου λουλού….

Λουλού μου… αν διαβάζεις αυτά τα λόγια μετά από χρόνια, να ξέρεις ότι προσπάθησα πολύ να τα αλλάξω όλα αυτά πρίν καν εσύ γεννηθείς, αλλά δεν τα κατάφερα…. απέτυχα…

Σε αγαπώ, θα είμαστε πάντα μαζί…

ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

Έτος 2058.. Νόμος του κρατιδίου Ελλάδα , της Παγκόσμιας Ενωμένης Γής : ΜΟΝΑΔΕΣ ΑΝΩ ΤΩΝ 69 ΕΤΩΝ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΙ ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 4 ΦΟΡΕΣ ΕΤΗΣΙΩΣ ΘΑ ΟΔΗΓΟΥΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΕΥΘΑΝΑΤΗ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟ ΓΙΑ ΕΞΥΛΕΩΣΗ.

Σε ένα ορεινό χωριό της Μάνης , κρύβουν καλά τους ηλικιωμένους από τους φύλακες που έρχονται να επιθεωρήσουν τους γέροντες, όπως τους αποκαλούν, εκείνους που έχουν ξεπεράσει το 65ο όριο ηλικίας..

Κάποτε πρίν πολλά χρόνια, το όριο αυτό, ήταν το ανώτατο όριο που έπρεπε να έιναι κάποιος για να έχει δικαίωμα να σταματήσει να εργάζεται…

Η εργασία η ίδια, ανα τα χρόνια δεν θυμίζει τίποτα εκείνην που ίσχυε πρίν 80 χρόνια..

Στην αρχή, η αμοιβή γινόταν με τη μορφή μικρών χαρτιών – χρήματα τα έλεγαν τότε- με τα οποία αγόραζες διάφορα υλικά αγαθά και υπηρεσίες.

Μετά το 2019 όμως, τα χρήματα αντικαταστάθηκαν με μονάδες μέτρησης αναγκαιότητας, με τις οποίες οι τότες κυβερνώντες θεώρησαν ότι θα πατάξουν τον πλούτο που είχε συσσωρευτεί στα χέρια λίγων, οι οποίοι έλεγχαν όλες τις παραγωγικές μονάδες, τα υλικά αγαθά και την πορεία της ανθρωπότητας.

Όμως και για αυτό, βρέθηκε τρόπος, κάποιοι πάλι να βρούν την άκρη να είναι οι ισχυροί του κόσμου.

Αφού είχαν πάψει να υπάρχουν πολλές πρωτογενείς παραγωγές, όπως η καλλιέργεια γής, η επιδιόρθωση διαφόρων ειδών και , έπαψε να υπάρχει και η γνώση για επιδιόρθωση, αφού όλοι οι ηλικιωμένοι είχαν πεθάνει μην έχοντας κανέναν να διδάξουν τη γνώση που ο καθένας κατείχε, μην έχοντας κανέναν που ενδιαφερόταν να μάθει τι είχε η ιστορία να διδάξει στις νέες γενιές, οι όποιοι έλεγχαν την παραγωγή, δεν την διέθεταν ισότιμα σε όλους όπως είχε συμφωνηθεί με την Παγκόσμια Συγκυβέρνηση Εθνών, καλύπτοντας μόνο τα βασικά αγαθά επιβίωσης, και επιβάλλοντας μεγάλες καταβολές μονάδων μέτρησης αναγκαιότητας, σε όσους είχαν ανάγκη ιατρικής περίθαλψης, καθώς η τελευταία ήταν εκτός συμφωνίας.

Τα φάρμακα ήταν δυσεύρετα, η ιατρική γνώση σπάνια, οι λιγοστοί ιατροί ήταν αναγκαστικά μέρος του συστήματος Υγείας, που ήταν ήδη διεφθαρμένο από πολλά χρόνια πρίν.

Ετσι, μέσω της Παγκόσμιας Αρχής Υγείας, κατάφεραν να ελέγχουν σε λίγο διάστημα όλους τους ζωντανούς οργανισμούς.

Βέβαια δεν είχαν καταφέρει να μειώσουν και τόσο τον πληθυσμό, γιατί οι γεννήσεις γίνονταν εδώ και χρόνια σε σπίτια και όχι στα νοσοκομεία, οπού ήσουν έρμαιο των ιατρών, χωρίς μονάδες δεν είχες και πολλές πιθανότητες επιβίωσης, ενώ στα σπίτια, λίγο πολύ όλοι βοηθούσαν.

Ξαναγεννήθηκε η μαμή κάθε περιοχής, που όμως λίγα μπορούσε να κάνει όταν μια περίπτωση ήταν δύσκολη.  Πολλές μανάδες πέθαιναν και πολλά παιδιά δεν  έβλεπαν το φώς της επόμενης μέρας, αλλά η ζωή συνεχιζόταν.

Η Παγκόσμια Συγκυβέρνηση Εθνών, έκανε τα στραβά μάτια, σε αυτό, γιατί ήξερε ότι έχει το πάνω χέρι στα πάντα.

Ένα απλό κρύωμα, θα μπορούσε να σκοτώσει αν δεν αντιμετωπιζόταν με φάρμακα τα οποία είχε μόνο στην κατοχή του το Νοσοκομείο.

Αν είχες μονάδες, γινόσουν καλά, αν όχι, οι δικοί σου δεν έπαιρναν πίσω ούτε το πτώμα σου..

Υπήρχαν πολλά πράγματα για να εργαστείς πάνω τους, είτε καλλιεργώντας τη γή, ή βγάζοντας τα μάτια σου μπροστά από μια τεράστια οθόνη που μπορούσε να παρακολουθήσει όλη την ανθρωπότητα.  Ενας αστυνομικός, σε περίπτωση ληστείας, συνδεόταν με τον δορυφόρο που κάλυπτε την γεωγραφική περιοχή όπου είχε γίνει το συμβάν, και με υπεριώδεις ακτίνες που έστελνε έκανε ηλεκτροσόκ στον θύτη. Τόσο απλά!!

Στην αρχή και αυτό φαινόταν καλό, ο κόσμος το δέκτηκε σαν μέτρο γιατί θεωρούσε ότι έτσι θα αυξηθεί η ασφάλεια, αλλά δεν λογάριαζαν ότι, αρκετοί από εκείνους που έβγαιναν από την Σχολή Σωφρονισμού Της Ανθρωπότητας, δεν είχαν περάσει τα ψυχολογικά τέστ, δαπανόντας αρκετές μονάδες προσωπικά στους εξεταστές οι οποίοι δεν έλεγαν όχι σε ένα παραπάνω κομπόδεμα για δύσκολες ώρες, και έτσι έχοντας όλους τους ανθρώπους στο στόχαστρο, μπορούσαν να στείλουν τις υπεριώδεις ακτίνες σε όποιον ήθελαν, προκαλώντας ακόμα και τον θάνατο.

Οσοι είχαν δεκτεί το τσιπάκι, κινδύνευαν για πάντα, αρκετοί ήταν εκείνοι που προσπαθούσαν να βγάλουν αυτή την ηλεκτρονική ταυτότητα από πάνω τους προκαλώντας τραυματισμό στον εαυτό τους, αλλά ήταν αργά, η Ενοποιημένη Αρχή Προστασίας Δεδομένων, είχε ήδη λάβει γνώση όλης της ζωής αυτών των ανθρώπων.  Αρκετοί ήταν εκείνοι που ζούσαν σαν κυνηγημένοι, καθώς εκείνο το τσιπάκι, τους έλεγχε ως οντότητες. Βγάζοντάς το, έπαυες να έχεις εργασία, και άρα υλικά αγαθά, σπίτι τα πάντα. Ζούσες με ότι μπορούσες να βρείς…

Καποιοι λένε ότι πολύ βόρεια σε κάποιο κρατίδιο που είχε μείνει, ουδέτερο από την Παγκόσμια Συγκυβέρνηση Εθνών, είχαν καταφύγει αρκετοί…

Εκεί, ένα ηφαίστειο πρίν κάποια χρόνια είχε δημιουργήσει, ένα σύννεφο προστασίας από τις υπεριώδεις ακτίνες, και οι δορυφόροι δεν μπορούσαν να «δούν» τίποτα και κανέναν.

Το κρύο όμως ήταν τσουχτερό, τα υλικά δυσεύρετα, αλλά η ίδια χώρα ήταν ελεύθερη.  Ηταν η γή της Επαγγελίας για όλους μας, αν καταφέρναμε να πάμε προς εκεί..

Κάτι λοιπόν γινόταν κάτω από τη μύτη της Παγκόσμιας Συγκυβέρνησης, στο ορεινό χωριό της Μάνης.

Εκεί, τα τείχη της πόλης φυλούσαν οι «Ασώφρονες» οι οποίοι είχαν γίνει σα γροθιά ενωμένοι, και είχαν εξαλείψει κάθε στοιχείο που θα μπορούσε να αποδειχτεί μη συμβατό με την Ελεύθερη Ιδέα, όπως την αποκαλούσαν.

Σαν πόλη, έπρεπε να πληρώνει τον φόρο Νερού για να μην αποκοπεί από την παροχή, εφόσον πλήρωνε , η Παγκόσμια Συγκυβέρνηση ήταν ευχαριστημένη, δεν είχε και πολύ σημασία πώς έβρισκε τις μονάδες. Και ακόμα άντεχε….. Πολλές πόλεις προσπάθησαν να μιμηθούν τη Μάνη αλλά δεν κατάφεραν να πληρώνουν το Φόρο, έτσι , όταν κόπηκε το νερό, και οι προμήθειες τελείωσαν, οι πόλεις σωφρονίζονταν και πάλι, με τσιπάκια και εργασίες για μονάδες…

….. Η συνέχεια επι του πιεστηρίου……