ΤΩΝ ΦΡΟΝΙΜΩΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΡΙΝ…..

«Να ‘φευγα..πέρα από τ’ανθρώπινα..» λέει ο Κότσιρας…

Αυτό το πράγμα με τη φυγή δεν είναι μόνο δικό μου κακό.

Κάνω μια βόλτα στο φέισμπουκ και βλέπω και άλλους τρελαμένους, έτοιμους να την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια για αλλού και σκέφτομαι, ότι, δεν είμαι η μόνη και σίγουρα υπάρχει λόγος.

Στη δουλειά σήμερα, ανάμεσα στα χαρτιά και στα σιχτίρια, σκεφτόμουν και μάλλον το βρήκα!!

Το ότι, σκεφτόμαστε να φύγουμε είναι γιατί εδώ η ζωή δεν μας αφήνει να κάνουμε όνειρα, σχέδια και πρόγραμμα για το μέλλον!!!

Ναι!!! αυτό είναι!!!

Όταν είσαι σαν άνθρωπος τέτοιος που θέλεις να έχεις ένα σκοπό, να βλέπεις μπροστά και κάποιοι σου κόβουν το δρόμο, αναγκάζεσαι να σκέφτεσαι άλλους τρόπους για να προχωρήσεις.

Σκέφτεσαι άλλες συνθήκες που θα σε βοηθήσουν να κατορθώσεις το σκοπό σου, το μέλλον σου, όχι αυτό που θέλουν να σου πλασάρουν αλλά αυτό που αξίζεις.

Υπάρχουν και εκείνοι οι άνθρωποι ( όπως ο άντρας), που μια χαρά τη βγάζουν, αρκεί να τη βγάζουν. Αφού κάποιος έφερε το φαγητό στο πιάτο, κάποιος πλήρωσε το ρεύμα και το τηλέφωνο και έπλυνε τα σώβρακα, καλά είναι… Όταν θα έρθει η ώρα που θα λείψουν αυτά, τότε βλέπουμε τι θα κάνουμε…

Τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά αν όλοι κάναμε κάτι συλλογικό και μπλά μπλά μπλά….

Δεν είναι έτσι, οι περισσότεροι κάθονται να χαζεύουν τη τηλεόραση το κομπιούτερ και τα παπάρια τους περιμένοντας να κάνουν κάτι κάποιοι άλλοι, και το τι ακριβώς είναι αυτό το κάτι που πρέπει να γίνει δεν το ξέρουν, γιατί ο καθένας θέλει κάτι για τον εαυτό του και όχι συλλογικό.

Γιαυτό βλέπω αρκετούς να θέλουν να φύγουν, άλλοι το έχουν ήδη κάνει, άλλοι είναι καθοδόν και άλλοι το σκέφτονται σοβαρά.

Πρίν να είναι αργά, πρίν τους πάρει η μπάλα, αφού όλα εδώ φαίνονται να είναι προμελετημένα και στημένα.

Πρίν ο κόκορας λαλήσει…

 

 

ΑΛΛΑΓΗ ΡΟΛΩΝ.

Και πήγα στη δουλειά ξανά μετά από μια εβδομάδα άδεια…

Είχα ετοιμαστεί ψυχολογικά να ζητήσω επιτέλους αναβάθμιση θέσης, όχι μόνο επειδή το αξίζω, αλλά γιατί με το να μετράω φραγκοδίφραγκα μου έχει στρίψει και θα δαγκώσω κανένα συνταξιούχο στο λαιμό, αμα ξανακούσω «πόσα μπορώ να πάρω;» και ΄’πόσα μου έβαλαν αυτό το μήνα», και όλα αυτά τα εντελώς μαλακισμένα ερωτήματα που αισθάνομαι ότι μου χαμηλώνουν το άι κιού μου, να κάθομαι να εξηγώ στο καθένα που έχει περάσει τα 80 τα καθιερωμένα, και να ακούω το παράπονο του γιατί του κόψανε και γιατί του φάγανε, αλλά όταν είναι να ψηφίσουν μου ρίχνουν τη ψήφο τους σε κάθε μαλάκα που τους τάζει διάφορα, και που ούτε κατά διάνοια δε θα φτάσω στην ηλικία.. (ναι ναι το έχω κάψει με τους συνταξιούχους).

Και άμα βλέπω συνταξιούχους ετών 50 φεύγα, να μου μουρμουράνε ότι δουλεύανε 15 χρόνια σε δημόσιουπαλληλίκι θέση και που τα έχουν πληρώσει όλα αυτά που παίρνουν και που τους κόβουν, που μας κοιτάνε με μισό μάτι επειδή παίρνουμε επίδομα Χριστουγέννων ενώ εκείνοι όχι, και που εγώ ήδη δουλεύω 17 χρόνια και θα πάρω σύνταξη ποτέ!!!, τότε είναι που μου ανεβαίνει το αίμα στο δόξα πατρί!!!

Ετσι λοιπόν, με όλα αυτά, είχα ετοιμαστεί να μιλήσω στη διευθύντρια όταν, βλέπω ότι, χωρίς να με ενημερώσουν μου έχουν αλλάξει το ρόλο σε ταμία…

Μου ήρθε ο ουρανός στο κεφάλι, περίπου 3 φορές….

Περίμενα υπομονετικά να τελειώσει η ημέρα, όσο πιο ήρεμα μπορούσα, προσπαθώντας να μην πετάξω τα λεφτά κάτω και να τα ποδοπατάω από τα νεύρα μου, και όταν είχαν φύγει όλοι οι πελάτες, ενημέρωσα τους συναδέλφους μου για το γεγονός, και το κυριότερο για το ότι δε συμφωνώ και ότι θέλω να φύγω από ταμίας!!!!

Δεν έχω κανένα θέμα με τους ταμίες, Αγιοι είναι!!! Είναι φοβερά ψυχοφθόρο να αντέχεις τον καθένα, πελάτη μπροστά από έναν γκισέ, να σου μιλάει και να σε φτύνει, να βρωμάει η αναπνοή του και εσύ να πρέπει να τον κοιτάς με χαμόγελο… τστστστσ..

Εγώ δε μπορώ, νοιώθω ότι θέλω να τους δείρω, φλάάπ να ακουστεί η σφαλιάρα, θέλω να τους πετάξω στη μούρη όλα τα κέρματα!!!

Δεν είναι όλοι οι πελάτες το ίδιο, υπάρχουν και εκείνοι που θέλουν να κάνουν απλώς τη συναλλαγή του και να πάνε στην ευχή του Θεού..

Εγώ δε μπορώ παιδιά, δεν είναι οι δουλειές για όλους, δε μπορώ…

Τέλος πάντων, η υπεύθυνη το κατανόησε, ότι έχω βαρέσει μπιέλα, και δε πάει άλλο, και δήλωσε ότι θα κοιτάξει τι θα γίνει, και έτσι αναπτερώθηκε το ηθικό μου, ότι δε θα είμαι για πάντα ταμίας..

Κάποιοι θα λένε, ότι, είμαι αχάριστη που έχω μια δουλειά και που μουρμουράω κιόλας..

Αυτοί οι κάποιοι όμως θα πρέπει να απαντήσουν, γιατί ενώ δουλειές υπάρχουν έστω και ελάχιστες, δεν τις κοιτάνε όλες…

Πχ γιατί δε πάνε για να μαζέψουν ελιές που τέτοια εποχή ζητάνε κόσμο και κοσμάκη, και παίρνουν όλους τους αλλοδαπούς.

Και επιτέλους, με το να κουτσοβολευόμαστε και να μη μιλάμε για ότι πιστεύουμε ότι αξίζουμε, είναι σα να ζούμε ξανά και ξανά την τουρκοκρατία… την κατοχή, μέχρι πότε θα έχουμε τον καθένα πάνω από το σβέρκο μας και να μη μιλάμε, μόνο και μόνο επειδή μας δίνει λίγο καρότο;

Και δε το λέω αυτό γιατί έχω καλομάθει…

Εγώ έχω κάνει δουλειές που μόνο ο Βασιλάκης Καίλας μπορεί να έχει κάνει, έχω σκουπίσει σκατό, έχω καθαρίσει σουδάκια από μηρμίγκια, έχω προσπαθήσει να καθαρίσω φρεάτια εν ώρα μπόρας και πλημμύρας, μπροστά από το σταθμό του Πειραιά, να με κοροιδεύει ο κόσμος, μόνο και μόνο επειδή μου το απαίτησε ο αφεντικός ο μαλάκας…

Αλλά κάθε φορά έλεγα ΄¨κάνω υπομονή γιατί θα πάω σε κάτι καλύτερο»…

Δεν είναι καθόλου κακό να θέλεις το κάτι παραπάνω, έτσι πιστεύω, εφόσον το μπορείς, είναι τραγικό να σε αποδοκιμάζουν οι άλλοι ενώ πιστεύεις ότι μπορείς να το κάνεις.

Αν ήταν έτσι σίγουρα η ανθρωπότητα δε θα πήγαινε μπροστά, δεν θα είχαμε καινοτομίες και δε θα είχαμε εξέλιξη..

Αλλά εγώ τα λέω, εγώ τα ακούω…

αι σιχτιρ..

 

ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΚΕΙ ΕΞΩ;;

Ζητείται άνθρωπος να μου πεί αν έχει το ίδιο συναίσθημα με μένα, πώς όλα τελειώνουν σύντομα…

Έχει κανείς την αίσθηση ότι όλα αυτά τα μάταια πράγματα θα φθάσουν στο τέλος τους;;

Θα σταματήσουμε κάποια στιγμή σύντομα να είμαστε τόσο μαλάκες;;

Θα τρώμε όλα αυτά που μας δίνουν, τα ληγμένα, τα βρώμικα, θα σταματήσουμε να τα καταπίνουμε αμάσητα;;

Πόσοι είναι αυτοί οι βολεμένοι μαλάκες που κακό χρόνο να έχουν, που έχουν φέρει τα πάνω κάτω στην καθημερινότητά μας;;

Δε μπορεί να βρεθεί και εδώ κανένας τρελός με χαντζάρα να πάει στη βουλή να ξεπαστρέψει καμιά 50αριά μαλάκες;;

Υπάρχει κανείς εκεί έξω με προφητικό μάτι να μου πεί… ΠΟΣΟ ΜΑΛΑΚΑΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΑΚΟΜΑ;;

Παρακαλώ απαντήστε μου, ας μαζέψουμε ολοι τις οραματικές ιδιότητες μας μήπως και αναπτερωθεί το ηθικό μας.

Εγώ δυσκολεύομαι να δώ στην άκρη του τούνελ…

 

ΤΙΚ ΤΑΚ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΠΕΡΝΑ..

Τα χρυσά χρόνια της μεγάλης ανοικοδόμησης των βορείων προαστείων της Αθήνας και του Πειραιά, ο πατέρας και ο παππούς μου είχαν εταιρεία οικοδομών, ήταν εργολάβοι.

Ήταν μάλιστα πολύ καλοί στη δουλειά τους, όχι μόνο για τη δουλειά την ίδια, αλλά και γιατί έκαναν ευκολίες, πουλούσαν σε χαμηλή τιμή και επειδή ο παππούς ήταν μεγάλος κουβαρντάς, όταν έπαιρνε μια νέα μεγάλη δουλειά, σε κανέναν φτωχό (που κάθε άλλο παρα φτωχός είναι τώρα), του χάριζε τα γραμμάτια για το σπίτι που είχε αγοράσει, προς μεγάλη τσαντίλα του πατέρα μου που, πολύ σωστά έλεγε ότι, όταν εσύ δεν θα έχεις να φάς όλοι αυτοί θα σου γυρίσουν τη πλάτη, όπως και έγινε εξάλλου.

Θυμάμαι που πηγαίναμε σε Διαμερίσματα που είχαν στην ιδιοκτησία τους και τα νοίκιαζαν στην Νέα Ερυθραία, μια φορά τον μήνα να πάρουμε το ενοίκιο και μου άρεσε πάρα πολύ εκείνη η περιοχή, που έλεγα ότι, όταν μεγαλώσω εδώ θα μένω.

Επειδή όμως ο παππούς βαριόταν να παίρνει τα ενοίκια κάθε μήνα, τα πούλησε για ένα κομμάτι ψωμί, πιστεύοντας ότι θα είναι πάντα νέος και ότι οι δουλειές θα ρέουν από τα μπατζάκια του…

Έτσι φτάσαμε αρχές 90.. και έπεσε μεγάλη κρίση στο επάγγελμα, δεν είχαν δουλειές για μεγάλο διάστημα, ο πατέρας μου έφηγε και ήρθε Κρήτη μήπως και βρεί τίποτα, και εμείς με τη μαμά μείναμε Πέραμα κοιτάζοντας τους 4 τοίχους. Το σκατό παξιμάδι κάναμε… Λεφτά ούτε για δείγμα, ο πατέρας μου έβγαζε από τα έτοιμα, δηλαδή από τις αποταμιεύσεις για να πληρώσουμε τους λογαριασμούς και φτάνει.

Εγώ βλέποντας ότι τα ζόρια είναι μπροστά, και ότι τα όνειρα μου για σπουδές ως χειρούργος δεν υπήρχε περίπτωση να πραγματοποιηθούν, άρχισα να δουλεύω τα καλοκαίρια και τις γιορτές σε διάφορες δουλειές για να μαζεύω λεφτά.

Στα μαθηματικά ήμουν σκράπας, και στο λύκειο τα είδα όλα, αλλά λεφτά για φροντιστήριο δεν υπήρχαν, έτσι εγκατέλειψα το Γενικό Λύκειο, και γράφτηκα στο Τεχνικό, μετά από πολλές φασαρίες με τη μαμά μου, γιατί πίστευα ότι θα μπορούσα με την βαθμολογία θα περάσω σε καμιά σχολή ΤΕΙ.

Τελικά πέρασα, και τελείωσα τις σπουδές μου σε 2μιση χρόνια!!! γιατί έπαιρνα τα λεγόμενα αδήλωτα μαθήματα, δηλαδή, στις εξετάσεις, όταν έβλεπα ένα μάθημα που έγραφαν και είχα κενό έμπαινα να το δώσω και ότι γράψω, τα μαθήματα δεν ενημερωνόντουσαν ηλεκτρονικά, και αν περνούσες στο έγραφαν στη καρτέλα μαθημάτων, κάπως έτσι.

Τα απογέυματα, βοηθούσα στη Γραμματεία του ΤΕΙ και ενημέρωνα καρτέλες μαθημάτων άλλων παιδιών, και έβλεπα ότι ήταν ότι καλύτερο θα μπορούσε να μου συμβεί ώστε να τελειώσω νωρίς τη σχολή μου.

Επίσης δούλευα ως baby sitter και σερβιτόρα, για να έχω χρήματα, και να πηγαίνω κάθε Σάββατο στο Πέραμα να βλέπω τον άντρα, τρομάρα μου, που, λές και δεν άλλαζε θέση από το προηγούμενο ΣΚ που τον είχα αφήσει… ξάπλα στο κρεβάτι του δωματίου του με το τηλεκοντρόλ στο χέρι…

Θα λες τώρα, τι μανία με είχε πιάσει και δεν είχα βάλει κώλο κάτω, να χαρώ τα φοιτητικά μου χρόνια και τα χρόνια της ξεγνοιασιάς…

Είχα ένα προαίσθημα και το ένστικτό οτι , πρέπει να κάνω κάτι άμεσα, αλλιώς θα χάσω το τρένο.. κάπως έτσι…

Νωρίς τελείωσα, έψαξα αμέσως για δουλειά, έστελνα βιογραφικά παντού, πρίν κάν πάρω το πτυχίο μου, δούλευα οπου λάχει, και τελικά μπήκα στο τραπεζικό χώρο…

Μετά από την δική μου εισαγωγή στη Τράπεζα, τα πράγματα άρχισαν και γίνονταν πιο δύσκολα γενικά στην εύρεση εργασίας, τρανταχτό παράδειγμα η αδελφή μου που, όλα τα έκανε σιγά σιγά, με περισυλλογή, και έχασε το τρένο και το μυαλό της, παίρνοντας άλλο τρένο για τη ξενιτιά.

Αυτή τη περίοδο, μη σου πώ εδώ και κάποιους μήνες, έχω αυτό το συναίσθημα, το προαίσθημα, οτι πρέπει να δράσω…

Το τρένο έχει ήδη ξεκινήσει…

ΟΛΟΙ ΟΙ ΚΑΛΟΙ ΧΩΡΑΝΕ..

Μίλησα με μια φίλη μου σήμερα, από τη Σουηδία.

Έχει πάει εκεί από το καλοκαίρι και πρίν από λίγο καιρό έπιασε δουλειά σε συνεργείο καθαρισμού.

Εδώ στην Ελλάδα ζούσε στην Καβάλα και πρίν από τη Καβάλα έμενε στο Πέραμα, στο κάτω διαμέρισμα από το δικό μου.

Μεγαλώσαμε μαζί, η μαμά της έκανε ότι έβρισκε, ο μπαμπάς της ήταν μεγάλο λαμόγιο, είχε κάνει και φυλακή αρκετά χρόνια για λαμογιές.

Θυμάμαι, που ερχόταν με συνοδό αστυνομία, για επίσκεψη στο σπίτι του, να δεί τα παιδιά του τάχα μου και τη γυναίκα του, που αρκετές φορές την έσπαγε στο ξύλο και που αφού βγήκε από τη φυλακή, την κεράτωνε και στο τέλος, επιτέλους, τον χώρισε.

Η φίλη μου, στάθηκε πολύ τυχερή, γιατί γνώρισε ένα καλό παιδί, αστυνομικό στο επάγγελμα, και την αγαπάει πολύ.

Η καταγωγή του είναι από τη Καβάλα, όπου εγκαταστάθηκαν λίγο πρίν μείνω έγκυος εγώ, αφήνοντας πίσω το «ονειρεμένο» Πέραμα και χτίζοντας ξανά άλλη μια φωλίτσα για την οικογενειά τους εκει πέρα.

Ηταν ήδη 6 μήνες στη Καβάλα όταν πήγα να τους επισκεφθώ και μετά από λίγους μήνες έμεινα έγκυος και εγώ, και μετακόμισα στη Κρήτη.

Η φίλη μου έχει πτυχίο νοσηλεύτριας αλλά εδώ στην Ελλάδα ποτέ δε το χρειάστηκε, καθώς για να μπείς σε νοσοκομείο ή πρέπει να είσαι πολύ κωλόφαρδος ή να δωροδοκήσεις. Και σε ιδιωτική δε το συζητάμε, δε σε πληρώνουν όπως πρέπει και όλα αυτά τα ωραία που μόνο στην Ελλάδα γίνονται με τους Ελληνες επιχειρηματίες…

Στην Καβάλα δούλευε στο αεροδρόμιο και μετά από κάποια χρόνια, έχοντας κάποιούς συγγενείς στη Σουηδία, έναν ξάδελφο του άντρα της, αποφάσισαν να κάνουν πρόγραμμα να φύγουν για εκεί, πρώτα στέλνοντας τη μεγάλη τους κόρη να τελειώσει το λύκειο και να μπεί αν ήθελε σε πανεπιστήμιο, και αργότερα να πάνε και οι ίδιοι όταν ο άντρας θα έβγαινε στη σύνταξη.

Αυτή η στιγμή  ήρθε, ο άντρας της κατέθεσε τα χαρτιά του για σύνταξή πρόωρη λόγω προβλημάτων υγείας, έχει κάποια θέματα με τα πόδια του, και περιμένει να βγεί η σύνταξή του, ενώ εκείνη έπιασε δουλειά στην εταιρεία καθαρισμών, παίρνει ένα βασικό μισθό, και περιμένει να αναγνωριστεί το πτυχίο της για να πάει να δουλέψει σε νοσοκομείο, κάτι που είπε ότι θα πάρει περίπου 6 μήνες..

Τα παιδιά αυτά, είναι στην ηλικία μου, πάνω κάτω, δηλαδή στα 47 ο άντρας περίπου και στα 41 η φίλη μου. Παραγωγικότατη ηλικία, και όμως.. εδώ στην Ελλάδα είναι φύρα..

Τα παιδιά τους, έξυπνα και καλά παιδιά, με αρχές και όνειρα, που σε λίγα χρόνια θα αποκτήσουν μια θέση στην κοινωνία της Σουηδίας, κατέχοντας ίσως μια καλή δουλειά.

΄Και εγώ αισθάνομαι ότι έμεινα πίσω..

Δεν είναι ότι ζηλεύω, χαίρομαι πάρα πολύ για τη φίλη μου. Και εκείνη μου λεει ότι, είναι καλά εδώ, οργανωμένα, αλλά θέλει υπομονή.

Εδώ στην Ελλάδα, ούτε υπομονή δε μπορείς να κάνεις πλέον..

Εγώ δηλαδή.. δε θέλω να κάνω άλλο υπομονή..

Μου είπε και μια περιπέτεια που είχαν με τον άντρα της..

Πήγε να βρεί δουλειά κάπου μέχρι να βγεί η σύνταξή του, και βρήκε σε ένα εστιατόριο με Έλληνα αφεντικό..

Δούλευε για πολλές ώρες και η πληρωμή δεν γινόταν όπως είχε συμφωνηθεί, και για τις ώρες που δούλευε, και όταν παραπονέθηκε εκείνος του είπε, ότι, τι περίμενε να βρεί εδώ κάτι της προκοπής;; αν δεν θέλει τη θέση, περιμένουν άλλοι 1000 που παρακαλάνε να τους πάρουν από την Ελλάδα να δουλέψουν με ψωροδεκάρες για 18 ώρες…

Η φίλη μου δουλεύει κανονικά φυσιολογικά και χωρίς προβλήματα, βέβαια οι δικοί της εργοδότες είναι Σουηδοί..

Αυτά τα νέα της Αλεξάνδρας..

ΜΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ..

Απολαμβάνω την άδειά μου από τη δουλειά για μια εβδομάδα..

Ντρίν!!! το τηλέφωνο χτυπά πρίν από λίγο ενώ έχω στο μυαλό μου να φτιάξω ένα λάτε μακιάτο κάραμελ, αφού έχω γυρίσει από το σούπερ μάρκετ που ψώνισα λίγο σπανάκι λίγη φέτα 2 μήλα και δυό λάχανα.. Σκέφτομαι ταυτόχρονα ότι θέλω να φτιάξω μια σπανακόπιτα για τη λουλού που της αρέσει και μια τυρόπιτα γιατί αύριο θα πάνε εκδρομούλα.

Ντρίν!!!!, γαμώτο… σκέφτομαι μαζί με τη φέτα και τα υλικά για γιουβαρλάκια που θέλω να φτιάξω για σήμερα το μεσημέρι…

Ντρίν!!!!!, σι χτίρ… σκέφτομαι ταυτόχρονα με 4 αγκινάρες που λέω να βάλω στα γιουβαρλάκια γιατί μου αρέσουν και κάνουν και καλό..

Σηκώνω το τηλέφωνο, είναι ένας φίλος, συνεργάτης, και νύν αμόρε της αδελφής μου, βρίσκεται στας Αγγλίας για να επισκεφθεί την αδελφή που σήμερα έχει γενέθλια.

Και με ρωτάει.. «Ξέρεις τι γίνεται με τα χρήματα που σου στέλνουν από το εξωτερικό;; γιατί κανονίζω μια δουλειά και ο πελάτης είναι Καναδά, θα μπορώ να τα πάρω;;»

Του λέω το γνωστό ποιηματάκι που λέω κάθε μέρα στη τράπεζα και έχω βαρεθεί, σε σημείο να θέλω να δείρω κανέναν πελάτη που με ρωτάει τα ίδια και τα ίδια, ότι δηλαδή , μπορείς να δέχεσαι απεριόριστα και να παίρνεις σε μετρητό μόνο 420…. οι πληρωμές γίνονται με μεταφορές και κάρτες και μπλά μπλά….

«Δε μπορώ να κάνω δουλειά έτσι»…. μου λεει…

Και κάνω το λάθος να του πώ γιατί δε μπορείς;;; Γιατί έχετε συνηθίσει να δουλέυετε με μαύρο χρήμα, να δηλώνετε ούτε τα μισά από ότι κάνετε με αποτέλεσμα όλοι μας να πληρώνουμε ένα σκασμό λεφτά στην εφορία και κυρίως δύο και τρείς φορές για το ίδιο πράγμα;;;

Και αρχίζει το πανηγύρι….

Τι μου είπε για το ποσό που πληρώνει στην εφορία και είναι άδικο, τι ότι εγώ πληρώνω λιγότερο από εκείνον και είναι άδικο, ότι εγώ φταίω που ψήφισα (αν και όταν ψηφίζαμε εγώ δεν πήγα γιατί τους έχω βαρεθεί όλους), ότι θα αναγκαστεί να ανοίξει εταιρεία στην Βουλγαρία που είναι όλα φρί, για να συνεχίζει να δουλεύει μαύρα και με λαμογιές, δεν θέλει μεν αλλά αναγκάζεται… για να συνεχίσει να απολαμβάνει την ζωή του στη λαμογιά, να βουλγαροποιήσει τη χώρα ακόμα περισσότερο, για να μπορεί να πληρώνει τους εργάτες με μαύρα και όχι να τα κάνει μεταφορά σε λογαριασμό τους στη τράπεζα, για να μπορούν και εκείνοι να συνεχίζουν να ζούν εδώ μαύρα, και να μαζεύουν τα λεφτά τους για τη χώρα τους και να επενδύσουν εκεί όταν χρειαστεί…

Ετσι έτσι… Όχι για να μην έχω φρούδες ελπίδες ότι εδώ στη γαμημένη πουλημένη χώρα, θα γίνει κάποτε κάτι καλό..

Όχι, που σκέφτηκα για μια στιγμή ότι, ίσως και να προσπαθήσω λίγο περισσότερο να βοηθήσω τη  χώρα μου να αλλάξει σελίδα..

Στα τσακίδια ρε πούστηδες!!!

Να πάτε Βουλγαρία, ή όπου στα διάλα θέλετε, για να μπορείτε να προμηθεύετε τα εναπομείναντα λαμόγια με μαύρο χρήμα.

Που είναι η βαλίτσα μου… να φύγω τώρα!!!!

 

ΝΤΟ ΜΙ ΣΟΛ!!!

Ήρθα από τη δουλειά και έκατσα να φάω σα τον κυνηγημένο.. Ευτυχώς η μικρή λουλού είχε διαβάσει τα μαθήματα της και το τσεκάρισμα ήταν γρήγορο και χωρίς πολλές διορθώσεις.  Στις 5 παρά φύγαμε για το μάθημα πιάνου που έχω.

Έτσι γίνεται κάθε Τετάρτη γιατί δε θέλω να χάνω το μάθημα μου, αν και δεν είμαι και τόσο διαβαστερή τώρα τελευταία και δεν μελετάω όπως πρέπει λόγω των μαθημάτων της μικρής.. Αλλά περίμενα 30 χρόνια  να ξεκινήσω τα μαθήματα πιάνου που λατρεύω.

Ημουν περίπου 8 όταν η αδελφή μου αποφασίστηκε από την οικογένεια να μάθει πιάνο.. Θα ήταν πολύ ωραίο και σίκ για εκείνη να μάθει πιάνο, μετά αγγλικά και γαλλικά.. Υστερα θα σπούδαζε Ιατρός και θα παντρευόταν έναν στρατιωτικό..

Αυτό ήταν το πρόγραμμα της γιαγιάς για μια καλή τύχη για την εγγόνα της που ήταν ήσυχη και καλή.

Εγώ επειδή ήμουν πολύ ατίθαση και αγοροκόριτσο και αναποφάσιστη, δεν είχα και  πολλές ελπίδες για καλή τύχη…

Και φυσικά πού λόγος για πιάνο!!!

Μετά από 2 μήνες η αδελφή μου έπαθε μηνίσκο και έβαλε νάρθηκα στο πόδι της, κάτι που δυσκόλευε την στάση της στο πιάνο και έτσι αναγκάστηκε να σταματήσει το πιάνο…

Ταυτόχρονα οι δουλειές του μπαμπά και του παππού στις οικοδομές σταμάτησαν εντελώς, ήταν η εποχή, τέλη 80, που υπήρχε μεγάλη κρίση στο επάγγελμα αυτό, και έτσι πολλές συνήθειές μας σταμάτησαν να είναι συνήθειες και έγιναν πολυτέλεια.

Ζήτησα από τη μαμά να με γράψει και μένα πιάνο, κάτι που λόγω χρημάτων δεν έγινε δεκτό.

Τα επόμενα χρόνια είχαμε μεγάλα ζόρια οικονομικά.. Το σκατό μας παξιμάδι κάναμε και αν δεν είχαμε τη γιαγιά που είχε περάσει την περίφημη κατοχή θα είχαμε άσχημη κατάληξη σίγουρα.  Παρόλα αυτά στα χρόνια που ακολούθησαν μέχρι να μπορέσω να πιάσω δουλειά, κάτι που έγινε στα 15 μου ως υπάλληλος σε κρουασαντερί, η γιαγιά κατάφερε και μας έφτιαξε προίκα σπιτιού και στις δυό μας, πιάτα ποτήρια φλιτζάνια καλές πορσελάνες μαχαιροπίρουνα, και όχι ότι νάναι, επίχρυσα!!, πετσέτες σεντόνια, τα καλύτερα!!, σεμέν τα πάντα!!!

Το πιάνο όμως, δεν ήταν μέσα στη προίκα..

Τα επόμενα χρόνια δούλευα όταν είχα ελέυθερο χρόνο και διάβαζα όταν είχα σχολείο.

Το πιάνο δεν ήταν στα χρονικά μου διαθέσιμα όρια δυστυχώς, βλέπεις, ήθελα να φτιάξω το σπίτι μου με τα καλύτερα, ότι δεν είχε μπορέσει η γιαγιά να φτιάξει για τη προίκα να το ολοκληρώσω εγώ, χειροποίητο μασίφ ξύλινο κρεβάτι με ουρανό, το καλύτερο ψυγείο που υπήρχε στην αγορά, χειροποίητο σαλόνι σε στυλ ανάκλυντρο με ύφασμα από μεταξωτές ίνες, πολυελαίους, μέχρι και βελούδινη συσκευή τηλεφώνου είχα πάρει για να τηλεφωνά η αφεντιά του κανακάρη άντρα με στυλ… τρομάρα μου..

Και τα χρόνια περνούσαν, και οι πετσέτες οι καλές οι βελούδινες πειραικής πατραικής που είχε πάρει η γιαγιά γιάνιασαν γιατί ο άντρας δεν ήταν για άσπρες πετσέτες, όπως έλεγε η πεθερά η φώκια… Βασικά για τίποτα δεν ήταν αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Ωσπου, το καλοκαίρι είπα, «αυτό ήταν , θα γραφτώ σε μαθήματα πιάνου»!!

Και έτσι πηγαίνω κάθε Τετάρτη στη δασκάλα του πιάνου μου, πήρα και ένα φορητό ηλεκτρικό πιάνο με βαρυκεντρισμένα πλήκτρα σαν το κανονικό πιάνο και κάνω το όνειρό μου πραγματικότητα!!!

Περιττό να πώ ότι όταν πήρα το πιάνο, ο άντρας, που μόνο ξέρει να γανιάζει τα ωραία μου προικιά, κατέβασε μια μουράκλα μέχρι το πάτωμα και είπε » τώρα που δεν θα έχετε να φάτε θα κόβετε το πιάνο λίγο λίγο να το τρώτε!!» (πρόσθεσε ότι εκείνος θα είναι στη μαμά του να τον ταίζει..)

Έτσι είναι, κάλλιο αργά παρά ποτέ!!!

Υ.Γ. οι καλές μου πετσέτες, προσπαθούν πλέον με λίγο λουλάκι και πολύ έυρηκα, σιγά σιγά, να βρούν τη χαμένη τους ζωντάνια…

ΛΙΓΟ ΑΠΟ ΟΛΑ…

Κοιτάω τον ουρανό μακριά… Γκρίζο και γαλάζιο ανακατεμένα τουρλού τουρλού, σαν το φαγητό που έφτιαχνε η θεία μου η Σία, φακές και ρεβύθια με λεμόνι… «χέσαμ’ όλοι» το ονόμαζε.. Τώρα που το σκέφτομαι γελάω και φαίνεται η νέα μου ρυτίδα στην άκρη του στόματος.

Ισως να την είχα πάντα, απλά δε φαινόταν κάτω από τα 4 κιλά που έχασα το τελευταίο μήνα περίπου (ΝΑΙ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑ!!!), επειδή πλέον δεν είμαι συνεχώς νευριασμένη, πράγμα που με κάνει και τρώω σα το γουρούνι…

Θα βρέξει, λέει το δελτίο του καιρού….

Χεστήκαμε!!! Ο καιρός είναι καλοδεχούμενος!!! θα μου ποτίσει και τα ζαρζαβατικά μου, θα αφρατέψει το χώμα και θα μπορώ με ευκολία να το οργώσω με τη τσάπα (δεν έχει σκαφτικό καρντιά μου..) για να βάλω πατάτες και καρότα και κρεμμύδια για το χειμώνα…

Κοιτάω τις φωτογραφίες από την Αγγλία, και κρυφοκοιτάζω τις αγγελίες ¨»πωλείται σπίτι στο Επσομ»…. καλά θα χρειαστώ 3μιση ζωές να δουλεύω για να βγάλω τόσα λεφτά να αγοράσω κάτι εκεί, και μόνη μου κιόλα, έχω και το στεγαστικό εδώ… αλλά ποτέ δε ξέρεις τι επιφυλάσσει η ζωή για όλους μας…

Εχθές πήγαμε με τη λουλού για σινεμά, την έβγαλα έξω γιατί πήρε μπράβο στο τέστι μαθηματικών!!!

Είδαμε «τα μυαλά που κουβαλάς», μια πολύ συγκινητική παιδική ταινία, θα έπρεπε να ήμουν η μόνη που δάκρυζα στην αίθουσα….

Σήμερα πήραμε τη λιλού τη γάτα μας, από τον κτηνίατρο που έκανε στείρωση…. Έχουμε φτάσει τις 10 γάτες στον αριθμό…

Φαγητό, λίγη εξάσκηση στο πιάνο, λίγη ξάπλα στο κρεβάτι και τώρα ετοιμαζόμαστε για ένα παιδικό πάρτυ..

Η λουλού είναι ευτυχισμένη.  Καμιά φορά τη βλέπω σκεπτική και τις ώρες εκείνες μου λεει,  «μαμά δεν έχω καλή διάθεση τώρα, δεν ξέρω γιατί», τη χαιδεύω και της λέω ότι όλα θα πάνε καλά.

Η ηρεμία στη ζωή μας και στο σπίτι μας συνεχίζεται, με την απουσία του άντρα, να με έχει χαλαρώσει πάρα πολύ.

Η ζωή είναι ωραία…..