ΗΣΥΧΙΑ ΤΑΞΗ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΕΙΑ!!

Σε προηγούμενο άρθρο μου είχα κάνει αναφορά για ενδεχόμενη πιθανότητα μόνιμης εγκατάστασης σε άλλη χώρα και η φίλη της παρέας το κατινάκι μας, είχε γράψει ότι δεν θα ήταν κακό να πάω να δώ πώς είναι και από κει πέρα στα ξένα…

Έτσι κανόνισα ένα αναγνωριστικό ταξιδάκι στην Αγγλία, σε μια πόλη κοντά στο Λονδίνο όπου με φιλοξένησαν φίλοι μου, και οφείλω να ομολογήσω ότι ΤΑ ΕΙΔΑ ΟΛΑ!!!!

Το μέρος αυτό λέγεται epsom.  Είναι καταπράσινο, έχει ποταμάκια πάρκα με πανύψηλα δέντρα και λιμνούλες, γεφυρούλες κρυμμένες κάτω από πυκνή βλάστηση, σκιουράκια να τρέχουν χαρούμενα, σπίτια όμορφα και περιποιημένα, καθαρούς δρόμους, πανεπιστήμιο νοσοκομείο εμπορικό κέντρο και σταθμό τρένου που συνδέει την πολυκοσμία του Λονδίνου σε μόλις 30 λεπτά.

Από τη στιγμή που πάτησα το πόδι μου εκεί, το μέρος μου φάνηκε οικείο.

Κολυμβητήριο πάμπ ταβέρνες μαγαζάκια, είναι σαν τις πόλεις που διαβάζεις σε λογοτεχνικά βιβλία. Ιδανικές!!!

Ισως να μην είναι έτσι, αλλά, ζώντας στην Ελλάδα του 2015 που τα πράγματα είναι πότε έτσι και πότε γιουβέτσι, το να υπάρχει και μια τάξη και μια ηρεμία, φαντάζει σαν άπιαστο όνειρο.

Οι ολιγοήμερες διακοπές μας στο μέρος αυτό, με έκαναν να θέλω να οργανώσω προγραμματισμό μετανάστευσης που όμως θα πάρει κανένα δίχρονο μέχρι να είμαστε σχεδόν έτοιμοι να φυγουμε, αν και το να φύγεις για άλλη χώρα δεν σε κάνει έτοιμη ποτέ για κάτι τέτοιο.

Όμως βρε παιδιά, αρκετά, με όλα αυτά… θέλω να ζήσω!! δε με νοιάζει που δεν έχουν ήλιο συνέχεια, ή που βρέχει πολύ συχνά, ή που έχουν κρύο χιούμορ ή κλάνουν ή ρεύονται δημοσίως, δε συμβαίνει σε όλες τις περιοχές και εγώ θέλω να ζήσω με λίγη τάξη και ηρεμία και όνειρα για το μέλλον επιτέλους!!! Θέλω το παιδί μου να έχει επιλογές, εκεί τα παιδιά δεν ανησυχούν καθόλου για το ποιο φροντιστήριο θα ακολουθήσουν και βλακείες τέτοιες, να δίνουν εξετάσεις και αν περάσουν στη σχολή που ονειρεύονται, να χαλάνε μια περιουσία μέχρι να βγάλουν το σχολείο και άλλη τόση μέχρι να τελειώσουν τις σπουδές και άλλη τόση μέχρι τελικά να τακτοποιηθούν κάπου και να κάνουν οικογένεια.

Η Ελλάδα είναι μια ωραία χώρα που ακόμα έχει πολλά εκαντοντάδες χρόνια να γίνει η ιδανική χώρα να ζείς.

Αχχχ τι ωραία που είναι η ηρεμί, η τάξη και η ασφάλεια…

Πάω να ψάξω για εισιτήρια….

 

ΤΟ ΒΑΛΙΤΣΑΚΙ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΩΜΟ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ..

Η μικρή λουλού άρχισε τα κλάματα για τουλάχιστον μισή ώρα πρίν την αναχώρηση του άντρα, που για νιοστή φορά παίρνει το σακβουαγιάζ στον ώμο τα κλειδιά και των εγωισμό του για να πάει να τα εναποθέσει στην στοργική αγκαλιά της μανούλας του και στη παγωμάρα του παιδικού του δωματίου με τις μούχλες και τις κατσαρίδες για παρέα..

Η μικρή λουλού φώναζε «μπαμπά μη φύγεις, μπαμπά μη φύγεις» και ο άντρας έλεγε «βλέπω και όταν είμαι εδώ δε μου δίνεται σημασίαν και παίρνετε τους δρόμους και πάτε από εδώ και από εκεί..» και εγώ απλά ακούω για νιοστή φορά τα ίδια και τα ίδια και από τις δυο μεριές ατάραχη και εντελώς άδεια, γιατί έτσι και αλλιώς αυτό το έργο το έχω δεί σε όλες τις βερσιόν, είτε να παρακαλάω εγώ να μη φύγει, να κλαίω, να φωνάζω, να νευριάζω, να απειλώ, να στεναχωριέμαι, να σκέφτομαι «γιατί μου το κάνει αυτό;» αλλά πάλι το αποτέλεσμα είναι ακριβώς το ίδιο…

Σήμερα, απλά έβλεπα το έργο απαθέστατα και νευριασμένα γιατί στεναχωριέται το παιδί μου από κάποιον που κοιτά τον εγωισμό του περισσότερο από τις ανάγκες τις δικές του και εκείνες που έχει δημιουργήσει, τις οποίες προσπαθεί κάθε στιγμή να τις αποποιηθεί ρίχνοντας την ευθύνη των πράξεών του σε άλλους.

Το ξέρω ότι αυτό είναι ανωριμότητα και μπλά μπλά, τα έχουμε πεί χιλιάδες φορές, όμως πρέπει ο άλλος να ξέρει κάθε φορά ότι κάνει μαλακίες, άσχετα αν ο εγωισμός του και το πείσμα του τον πείθουν ότι έχει δίκιο εκείνος.

Εγώ από την άλλη αφού έφυγε, έριξα καθαριστικό στη τουαλέτα, που έχει πιάσει πουρί γιατί το καζανάκι το τραβά όποτε χέζει μόνο και τα κάτουρα έχουν πιάσει μάκα γύρω από την λεκάνη, τι και αν φωνάζω να το τραβά το καζανάκι γιατί δε μπορώ συνέχεια να τρίβω, αυτός εκεί, σήκωσα τα ρούχα από το κρεβάτι της μικρής όπου εκείνος κοιμάται από τον Μάιο που είχε ξαναφύγει και ξαναέρθει, και μάζεψα τις τρίχες από το νιπτήρα.

Είπα να βάλω και μια σκούπα και ένα σφουγγάρισμα, αλλά βραδυνιάτικα είπα να γράψω λίγο στο τεφτεράκι της βικοπαρέας, μήπως και ιστορικά κάνω κάτι στην κοινωνία, που θα προσπαθήσει να καταλάβει γιατί τελικά υπήρξα τόσο μαλάκας, και δεν έστειλα πύξ λάξ τον άντρα στη μανούλα του πολύ πρίν αποκτήσω τη μικρή λουλού.

Βέβαια αν δεν τον είχα παντρευτεί, με το ζόρι και αυτό, γιατί δεν ήθελε να ντυθεί γαμπρός, κάνοντας όλα τα έξοδα για το γάμο, και υπομένοντας όλα τα νταιλίκια του στις ετοιμασίες, δεν θα είχα αποκτήσει το παιδάκι μου…

Αλλά ποιος μπορεί να ξέρει πώς θα ήταν η ζωή μου διαφορετικά…

Το θέμα είναι ότι ο εγωισμός, ορθά θεωρείται θανάσιμο αμάρτημα και αρχή πολλών κακών για τον άνθρωπο.

Αντε να δούμε πόσο θα κρατήσει και αυτή τη φορά η ησυχία στη ζωή μου και στο σπίτι μου.

 

ΑΡΧΗ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ

Πρώτη του Σεπτέμβρη..

Το καλοκαίρι τελειώνει επίσημα και ο καθένας, μαζεύει τα κομμάτια του, τα μυαλά του και τις αντοχές του για να αντιμετωπίσει τη χρονιά που ακολουθεί, καθώς έχει καθιερωθεί ότι ο επόμενος χρόνος αρχίζει από το Σεπτέμβρη..

Και αυτό γιατί οι καλοκαιρινές διακοπές που συλλογικά σχεδόν δίνονται τον Αυγουστο, σε όσους πλέον δουλεύουν, σημαίνουν το τέλος μια δύσκολης χρονιάς και με την έλευση του Σεπτέμβρη, την αρχή μιας άλλης..

Η χρονιά που πέρασε λοιπόν για μένα, αν και δεν πήρα άδεια τον αυγουστο και ούτε διακοπές πήγα, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία, ήταν καλή σε γενικές γραμμές.

Τα σαπουνάκια και οι κρεμούλες μου ταξίδεψαν σε τσάντες πολλών Ελλάδα και εξωτερικό, τα πελατάκια μου έμειναν ευχαριστημένα και μου ξαναζητάνε το οποίο είναι το πιο σημαντικό σε όλο αυτό το επιχείρημα.

Η δίαιτά μου πήγε καλά, ευτυχώς δεν πήρα άλλα 5 κιλά που υπολόγιζα και αυτό το θεωρώ κατόρθωμα!!

Το σημαντικότερο κεφάλαιο της ζωής μου, η μικρή λουλού, είναι καλά, και είναι χαρούμενη, είμαι περήφανη και εύχομαι να είμαι πάντα περήφανη για εκείνην.

Αρχισα επιτέλους μαθήματα πιάνου, άσχετα αν άργησα μερικές δεκάδες χρόνια να τα αρχίσω, αλλά το σημαντικό είναι ότι το έκανα επιτέλους!!!

Γνώρισα καινούριους ανθρώπους που έβαλαν ένα μικρό λιθαράκι στις εμπειρίες της ζωής μου.

Το αυχενικό μου δεν πάει καλά πάντως, σημάδι ότι τα χρόνια της δουλειάς με σκυμμένο το κεφάλι αρχίζουν και έχουν αντίκτυπο στην υγεία μου.

Και αυτό που μένει αναλλοίωτο στα χρόνια αυτά… είναι ότι ο άντρας είναι ακόμα εδώ… σα λιωμένο παγωτό που έχει αφήσει έναν άσχημο λεκέ στο καλό μπουχάρα.

θα μου πείς στο χέρι σου είναι..

Και σου λεω, κάποια πράγματα δεν είναι στο χέρι μας, κάποια πράγματα είναι απλά σαν να ήρθαν και να κατσικώθηκαν στο σβέρκο σου, και την κατάλληλη στιγμή θα φύγουν.. θα δώσεις μία με το χέρι σου και φλάπ.. θα σκοτωθεί το παλιοκούνουπο..

Στην υγεία μια άλλης χρονιάς λοιπόν.. για να δούμε..