ΤΟ ΤΣΙΜΠΙΜΑ ΤΗΣ ΜΕΛΙΣΣΑΣ.

Ηταν πρωί Κυριακής, με έναν όμορφο ήλιο να λάμπει, εγώ έκανα λίγες δουλίτσες και η μικρή λουλού έβλεπε τηλεόραση. Εκεί κατά τις 10 η ώρα μου λεει «μαμά πάω στο κήπο με το μπαμπά, να έρθεις σε λίγο εντάξει;»

Εγώ είχα καθίσει λίγο μπροστά στο κομπιούτερ και χαζολογούσα όταν άκουσα ομιλίες από κάτω στον κήπο και μετά το κουδούνι της πόρτας να χτυπά.  Πήγα άνοιξα και βλέπω τη μικρή λουλού να ορμά μέσα στο σπίτι σα σίφουνας και να κρατά το χέρι της.

«Με τσίμπησε μέλισσα και ο μπαμπάς έβγαλε το κεντρί» μου είπε και μου έδειξε το χέρι της στην εσωτερική μεριά του καρπού ακριβώς πάνω από τη μικρή φλεβίτσα που πάλλεται δείχνοντας το σφυγμό μας.

Της έβαλα λίγο ξύδι και της έλεγα να μην ανησυχεί αφού βγάλανε το κεντρί και μπλά μπλά μπλά, ώσπου βλέπω το παιδί μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα να παραπατάει..  Τη ρώτησα τι έπαθε ενώ νόμιζα ότι έκανε έτσι επειδή είχε φοβηθεί και μου απάντησε ότι ζαλίζεται…

Την πήγα στο κρεβάτι και άρχισε να βήχει, καταλάβαινα ότι θα έκανε εμετό.

Δεν είχαν περάσει 2 λεπτά και ήρθε και ο άντρας και την είδε στο κρεβάτι σε κατάσταση ημιλιπόθυμη και μου λεει ότι ίσως τη πείραξε το ξύδι..

Δεν πέρασε ένα λεπτό και έκανε εμετό, την έπιασε τρέμουλο και κρύος ιδρώτας. Την πιάνω αγκαλιά λέω στον άντρα να ντυθεί και φεύγω έξω με το παιδί στην αγκαλιά φωνάζοντας…..

Στον δρόμο για το νοσοκομείο άρχιζαν τα μάτια της να γίνονται κόκκινα ενώ της μιλούσα προσπαθώντας να την κάνω να μην κοιμηθεί.  Το κορμί της ήταν παγωμένο και δεν σταματούσε να ιδρώνει παντού.

Σε 15 λεπτά που μου φάνηκαν αιώνας, ενώ στο μυαλό μου περνούσε η ιδέα ότι δεν θα έχω παιδί σε λίγο και πρέπει να δώ πως θα είναι η ζωή μου μετά από το θάνατό της, φτάσαμε εν τέλει στο νοσοκομείο.  Ετρεξα έντρομη στην είσοδο φωνάζοντας «ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ!!!

Με είδε ενας νοσηλευτής και του είπα τι έγινε τρέχοντας προς το παιδιατρικό, όπου όταν έφτασα είπα στις νοσηλεύτριες τι έγινε ενώ εκείνες της έβαλαν οξυγόνο μέχρι να πάρουν τα στοιχεία της, βάρος και ηλικία για να δούνε πόση αδρεναλίνη θα της δώσουν.

Την έκαναν την ένεση αδρεναλίνης και της έβαλαν ορό.  Μετά από λίγα λεπτά μας είπαν ότι θα μείνει μέσα για παρακολούθηση, ότι έχει πάθει αναφυλακτικό σόκ και ότι από εδώ και στο εξής θα πρέπει να κρατά μαζί της ενεση αδρεναλίνης με ότι αυτό επακολουθεί για πάντα..

Δυο βδομάδες πρίν, την είχε τσιμπήσει πάλι μέλισσα στο πόδι, και 2 μέρες πρίν άλλη μία στο στήθος.

Δεν ήταν αλλεργική σε τίποτα ποτέ.

Τώρα είναι.

Μείναμε στο νοσοκομείο για 2 μέρες, βγήκαμε εχθές, ακολουθούμε δίαιτα λογω της αλλεργίας που σημαίνει τρώμε μόνο κοτόπουλο ψωμί ρύζι πατάτες και μακαρόνια. Τίποτα άλλο για καμιά 20αριά μέρες και μετά βλέπουμε.

Διώξαμε και τη καημένη τη Μίου τη γατούλα μας και τα 4 μικρά μιουμιάκια της από το σπίτι καθώς και οτιδήποτε μπορεί να τριγκάρει μια αλλεργία σε κάτι άλλο λόγω του ότι στον οργανισμό της έχει πυροδοτηθεί η διαδικασία αντίδρασης σε ότι θεωρείται αλλεργιογόνο.

Η όλη φάση εξελίχθηκε μέσα σε 20 λεπτά από τη στιγμή που τη τσίμπησε μέλισσα και την προλάβαμε στο τσάκ πρίν χρειαζόταν να κάνει τραχειοτομή.

Η ζωή μας δεν θα είναι ξανά η ίδια, καθώς προστέθηκε άλλη μια ευθύνη προς το παιδί μας.

Το καλό είναι ότι έγινε όταν είμασταν εδώ γιατί αν γινόταν σε κάποια εκδρομή που θα πήγαινε αύριο δεν θα την προλαβαίναμε σίγουρα.

Ο άντρας συνειδητοποίησε ξαφνικά ότι έχει μεγάλη ευθύνη να την προσέχει, μέχρι εκείνη να μεγαλώσει αρκετά ώστε να διαχειριστεί το νέο δεδομένη στη ζωή της.

Εγώ στεναχωρέθηκα πάρα πολύ, που είδα το παιδί μου σε μια κατάσταση τέτοια και που σκέφτηκα για κλάσματα του δευτερολέπτου ότι ίσως και να πέθαινε.

Σε 2 μήνες θα πάμε σε αλλεργιολόγο για να αρχίσουμε την διαδικασία ανοσοθεραπείας.

Ένα τσιμπιματάκι, μια Κυριακή πρωί που μας άλλαξε την ζωή.