ΜΕ ΑΕΡΟΠΛΑΝΑ ΚΑΙ ΒΑΠΟΡΙΑ…

..Άλλος ένας φίλος φεύγει για το εξωτερικό, να συνεχίσει τη ζωή του έτσι όπως δεν του επέτρεψε η χώρα του να ζήσει, Καναδά λεει, μαλάκα… κομματάκι μακριά πέφτει…

Και σκέφτομαι… ώραία, θα έχω ένα φίλο να επισκεφτώ εκει πέρα.. πάντα ήθελα να πάω Καναδά..

Και μετά από λίγες μέρες, ένας συνάδελφος φεύγει λεει σε πέντε μέρες για Σιγκαπούρη, με την οικογένειά του και όλα τα σχετικά…

Και εγώ εδώ, σκάβω για άλλη μια χρονιά τον κήπο μου, να τον ετοιμάσω για την φετινή σοδειά..

Λέω να βάλω μόνο ντομάτες και αγγούρια φέτος, γιατί πέρσι που είχα βάλει και άλλα δεν τα έφαγε κανείς, μόνο τα πουλάκια και τα ζουζουνάκια που συγκατοικούν στο κήπο μου μαζί μου.

Τελειώνει και το σχολείο σε λίγες μέρες, η λουλού θα πάει τρίτη Δημοτικού..

Και εγώ θα γίνω άλλο ένα χρόνο μεγαλύτερη στις 4 του Ιουλίου..

Είμαι τυχερή άραγε;

Το μόνο που θα ήθελα για τα γενέθλιά μου είναι μια αγκαλιά, αλλά όταν σκέφτομαι από ποιόν θα την ήθελα, το πρόσωπο της κόρης μου έρχεται μόνο στο μυαλό μου.

Το προσωπάκι της για το οποίο θα έφτανα στην άκρη της γής.

Μαζί καλά και όπου να είναι!!!!

Τελικά είμαι τυχερή.

Η ΑΝΑΤΟΛΗ

Το τελευταίο καιρό το μυαλό μου τριγυρίζει συνεχώς μια ιδέα φυγής.  Κοιτάζω την ανατολή από το μπαλκόνι του σπιτιού μου, το πρωί που σηκώνομαι να ετοιμαστώ για τη δουλειά, να ετοιμάσω τη λουλού για το σχολείο της, να φτιάξω το γάλα της και , περιμένοντας τον καφέ μου να γίνει κοιτάζω πέρα μακριά τον ορίζοντα από το αίθριο μου , που χρόνια το ονειρευόμουν να το φτιάξω και τελικά τα κατάφερα..

Ωω τι θέα μαγική!!!! Τα χρώματα της αυγής είναι μοναδικά!!! Πορτοκαλί ρόζ κίτρινο… Ο ήλιος σηκώνεται από την θάλασσα που φαίνεται μακριά, και μέχρι το μάτι να την βρεί προσπερνά τα καρποφόρα δέντρα του κάμπου που έχω για θέα, ελίες πορτοκαλιές λεμονιές….

Πίνω δυο γουλιές απανωτές καφέ, σκέφτομαι ότι πρέπει να ετοιμαστώ και πίσω πίσω, εκεί στην ακρούλα του μυαλού μου μια φωνή μου λέει, ότι πρέπει να ετοιμάζομαι να φύγω… όχι για τη δουλειά αλλά για αλλού..

Λίγο το γεγονός της αναχώρησης της παιδικής μου φίλης για τον Καναδά, όπου αποφάσισε να πάει μόνιμα, λίγο η αδελφή μου που δουλευει σα το σκυλί επίσης στα ξένα, λίγο η απογοήτευση που νιώθω σε αυτόν τον τόπο…

Είναι ώρες που τον μισώ αυτόν τον τόπο… Βλέπω τις βιλίτσες κάτι χαζοβιόληδων Άγγλων Σουηδών Ολλανδών που είναι χτισμένες εδώ και εκεί στον κάμπο μου και μου τη δίνει αυτός ο τόπος!!!

Αυτοί, οι άξεστοι, με τις σκατόφατσές τους, που πήραν τη σύνταξή τους στα 55 και παίρνουν δυό μισθούς δικούς μου χωρίς κάν να έχουν τελειώσει ένα σκατοπανεπιστήμιο που έβγαλα τα μάτια μου εγώ, τους βλέπω να έρχονται στη δουλειά να γελάνε σα τους χάνους να φαίνονται τα κιτρινιασμένα τους δόντια και το δέρμα τους να έχει ξεραθεί κάτω από τον ήλιο μου και τους μισώ!!!

Γιατί για να ζήσω εγώ όπως εκείνοι όταν φτάσω στην ηλικία τους, δυστυχώς για μένα, αυτός ο σκατότοπος και οι σκατένιοι κυβερνώντες θα με αναγκάσουν να πάω να δουλέψω στη βρωμόχωρά τους, να δουλεύω 18 ώρες αναπληρώνοντας το χαμένο χρόνο που δούλευα εδώ για τρείς και εξήντα, και να χάσω αυτή την ανατολή από άιθριο μου..

Σε αυτό το αίθριο είχα ονειρευτεί να γράφω τις μικρές μου ιστορίες ακούγοντας τα πουλάκια να κελαιδάνε, τον αέρα να μου ψιθυρίζει τις προτάσεις που θα αραδιάζονταν στο άσπρο χαρτί.

Εδώ σκεφτόμουν να διαβάζουμε με τη λουλού μου τα μαθήματά της, να κεντάω τη προίκα της, να συζητάω τα νέα της.

Εδώ φανταζόμουν να πίνω καφέ με καλούς φίλους, να γελάμε και να λέμε αστεία, να τρώμε ψητά λουκάνικα με ψωμί και μουστάρδα.

Και ίσως εδώ , να κουρνιάζω σε μια αγκαλιά γεμάτη αγάπη και κατανόηση, φροντίδα και προστασία…

«..Πρέπει να φύγεις..» λεει η φωνούλα μέσα μου..

Και εγώ το σκέφτομαι όλο και πιο πολύ…

Για να ζήσω σαν άνθρωπος, πρέπει να φύγω για κάπου που θα μπορώ να βρώ στήριγμα για μένα, είναι πολύ δύσκολο , το νοιώθω πλέον να τα βγάζω πέρα μόνη μου. Και αφού το έχω πάρει απόφαση ότι το στήριγμα δεν θα είναι κάποιος σύντροφος, ας είναι μια χώρα σαν εκείνων, με υποδομές για μια αξιοπρεπή ζωή.

Για μένα και τη λουλού μου..

Ο χρόνος κυλάει αντίστροφα, νοιώθω ότι πλησιάζει η ώρα που θα δώ την ανατολή από το αίθριο μου για τελευταία φορά..

ΑΛΛΕΡΓΙΕΣ..

Όσο ήμουν στην Αθήνα δεν είχα καταλάβει ότι με ενοχλεί η άνοιξη..

Εκεί κάπου στα μέσα του Απρίλη πάντα τα πρωινά με έπιανε ένα φτέρνισμα που κρατούσε κανένα δίλεπτο και τα βράδια δε μπορούσα να κοιμηθώ από το μπούκωμα.

Πάντα θεωρούσα ότι είχα κανένα από αυτά τα κρυωματάκια που τα περνάς στο πόδι, και που, με το πρώτη καλοκαιρινή ηλιαχτίδα εξαφανιζόταν σαν τα πράσινα χορταράκια που φύτρωναν στις άκρες των πεζοδρομίων, δίπλα στη στάση των λεωφορείων που περίμενα να πάω στη δουλειά.

Για κάποια περίοδο, ένας από τους δεκάδες διευθυντάδες που έχω αλλάξει μέχρι τώρα με έλεγε μυξού, γιατί συνεχώς κυκλοφορούσα στα γραφεία με ένα χαρτομάντηλο στα χέρια, και όταν το πακέτο τελείωνε, κυκλοφορούσα με μισό κωλόχαρτο γιατί αυτό υπήρχε διαθέσιμο.

Όταν μετακόμισα στας εξοχάς, κατάλαβα ότι είχα πρόβλημα, όχι στο μυαλό, γιατί αυτό το είχα καταλάβει χρόνια πρίν, στη μύτη το είχα το πρόβλημα και κυρίως στο συνδυασμό μύτης και ανθοφορίας της ελιάς.

Μπορεί να ακούγεται υπέροχο που έχω έναν παράδεισο από δέντρα μοσχοβολιστά ανοίγοντας τη εξώπορτα του σπιτιού μου, λεμονιές και μανταρινιές και πορτοκαλιές και… ελιές…., αλλά είναι φοβερά κουραστικό να αρχίζεις ένα φτάρνισμα που αριθμεί 8 με 9 υποκλίσεις με τον χαρακτηριστικό ήχο ¨αψού!!!», μάτια να τρέχουν και μύτη να θυμίζει βρύση  σε έξαρση..

Έχω δοκιμάσει αρκετά πράγματα, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει περίπτωση να αποχωριστώ την αλλεργία μου όταν η άνοιξη μου χαμογελάει… Μάλλον η άνοιξη, όχι απλά χαμογελάει, αλλά έχει ρίξει τρελό γέλιο με αυτούς που ταλαιπωριούνται όπως εγώ.

Υπομονή, σε λίγο έρχεται καλοκαιράκι….