Τι κρίμα , τι κρίμα ΤΙ ΚΡΙΜΑ…..

Δεν ακουγόταν κανένας θόρυβος από τα βαριά βήματά μας, με τις Βέρμαχτ μπότες, πάνω στο χαλί, στο μακρύ διάδρομο με τις πολυτελείς πόρτες δεξιά και αριστερά, με τα χρυσά τους πόμολα να λαμπυρίζουν στο φώς που έβγαινε από τους ακριβούς πολυελαίους.

Ο αχθοφόρος που μας οδήγησε μέχρι τη πόρτα του πριβέ ορόφου, μας ενημέρωσε ότι ο μπάτλερ θα ερχόταν από το δωμάτιο να μας ενημερώσει για ότι θέλαμε και αφού δεν είχαμε βαλίτσες να κουβαλήσει, ρωτώντας αν θέλαμε να μας κουβαλήσει μέχρι το δωμάτιο τα παλτό, μας καληνύχτισε και έφυγε.

Ανοίξαμε τη πόρτα με τη κάρτα κλειδί, και βρεθήκαμε στο προθάλαμο του δωματίου, κοιτάζοντας με δέος τον μεγάλο και ακριβό πολυέλαιο που κρεμόταν πάνω από το τεραστίων διαστάσεων κρεβάτι, τις υπέροχες κουρτίνες που κρέμονταν σχεδόν από το ταβάνι με τα περίτεχνα σχέδια του υφάσματος να χύνονται μέχρι το έδαφος, το παχύ χαλί που κάλυπτε όλο το κυρίως χώρο του δωματίου, και μια βαριά ξύλινη πόρτα να οδηγεί στο μπάνιο.

Το μπάνιο ήταν όλο καλυμμένο με μάρμαρο σε τόνους κρέμ και πράσινου, οι μπαταρίες του νιπτήρα και της μπανιέρας ήταν επίχρυσες και πάνω σε ένα γυάλινο δίσκο υπήρχαν τα σαπουνάκια και τα διάφορα άλλα μπουκαλάκια με τα σαμπουάν και τις κρέμες, όλα με τη φίρμα του ξενοδοχείου.

Σε λίγο χτύπησε ο μπάτλερ, συστήθηκε και μας ξενάγησε στο δωμάτιο και τις ανέσεις σου.

Πρίν φύγει μας έδωσε τη κάρτα του με το προσωπικό του τηλέφωνο για ότι χρειαζόμασταν και κατευθείαν μόλις έκλεισε η πόρτα ανοίξαμε το μπάρ  του δωματίου μόνο για να βρούμε μια τεράστια γκάμα από ποτά και κρασιά, σαμπάνιες και κρακεράκια, σοκολάτες ξηρούς καρπούς και αναψυκτικά.

Χλίδα!!!!

Μείναμε για μία νύκτα, αφού μέχρι εκεί έφτανε ο οβολός μας και αυτό μόνο και μόνο για να δείξω στη λουλού ότι υπάρχει και αυτή η πλευρά και ότι είναι εφικτή, αρκεί να εργαστεί σωστά και σκληρά, εφόσον της αρέσει αυτή η ζωή και της ταιριάζει.

Δε μπορώ να πώ, και εμένα μου αρέσουν αυτά τα χλιδάτα και τις βαθιές υποκλίσεις και τα παχιά χαλιά και οι πολυέλαιοι.

Και της λουλούς αρέσουν, και φέρεται εντελώς φυσικά σε κάτι τέτοια..

Ο δε άντρας, για άλλη μια φορά, έμεινε στο δωμάτιο, κοιτώντας τα αμάξια να περνάνε απο το μπαλκόνι του 6ου ορόφου και μου τόνισε να μην αναφέρω πουθενά σε κάποιον δικό του φίλο ότι έμεινε σε τέτοια ξενοδοχεία..

Δεν είμαι ψώνιο, όλα είναι εφικτά στη ζωή, και το να μείνω σε ένα τέτοιο ξενοδοχείο υπερπολυτελείας ήταν για μένα κάτι που πάντα σκεφτόμουν…

Περνούσα χρόνια μπροστά απο αυτό το ξενοδοχείο κοιτάζοντας τον πορτιέρη με τη βαριά στολή του να ανοιγοκλείνει τη πόρτα του ξενοδοχείου και πάντα σκεφτόμουν ότι, μια μέρα θα μείνω και εγώ εκεί, έστω για μια βραδιά, να αισθανθώ πώς είναι..

Χάρηκα που είχα τη λουλού μαζί μου.

Που είμασταν εντελώς χύμα και άνετοι σε όλη αυτή τη χλιδή. Μπορούμε και μας αξίζει.

Αυτός που δεν ήταν καθόλου άνετος και ας ήταν χύμα, ήταν ο άντρας. Δεν ξέρω αν το κάνει επίτηδες, ή απλώς του βγαίνει, να δείχνει, όπως το τραγούδι λέει, ότι παντού περισσεύει και παντού ξεψυχά..