Τελικά υπάρχει λόγος.

Όταν ήμουν στο δημοτικό, νομίζω ότι το έχω αναφέρει και παλιότερα, είχα πέσει θύμα ενδοσχολικής βίας. Βασικά ήμουν αυτό το μαλακισμένο θύμα από το δημοτικό μέχρι και το λύκειο.. και γαμώ!!!  Πώς τα κατάφερα έτσι βρε παιδί μου…

΄Ημουν πάντα ένα περίεργο παιδί με πολλές ανησυχίες, μια έκφραση που χρησιμοποιούν πάντα οι άλλοι για να εκφράσουν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των αξιόλογων ανθρώπων, όχι όμως και εκείνων που τραβάνε του Χριστού τα πάθη στα σχολικά χρόνια.

Δεν μου άρεσαν οι κλίκες, ήθελα όλα τα παιδιά να συζητούν και να εκφράζονται, θεωρούσα εντελώς γελοίο να βλέπω τα κοριτσόπουλα να πηγαίνουν αλα μπρατσέτο δυό δυό , πάνω κάτω στην αυλή του σχολείου και να κακαρίζουν σαν τις κότες, να συζητάνε τάχα μου μυστικά καλύπτοντας το στόμα τους με το χέρι τα μυστικά, που συνήθως ήταν κουτσομπολιά για κάποιο από τα άλλα παιδάκια και να γυρίζουν την πλάτη ή να κοροιδεύουν άλλα παιδάκια που ήθελαν και εκείνα να τα κάνουν παρέα.

Σχεδόν καθημερινά κάτι μαλακιάρικα κοριτσάκια, όταν τους έλεγα , παιδιά μπορώ να παίξω μαζί σας; εκείνα μου απαντούσαν ΟΧΙ! , και όταν τους ρωτούσα γιατί , μου απαντούσαν με διάφορες γελοίες και κακές δικαιολογίες του στιλ, γιατί δεν φοράς καινούρια ρούχα, γιατί τα παπούτσια σου δεν είναι ωραία, γιατί φέρνεις από το σπίτι σου σάντουιτσ με σαλάμι και βρωμάς σαλαμίλας, γιατί δεν έχεις λεφτά, γιατί είσαι φτωχιά και άλλα πολλά ηλίθια πράγματα.

Έτσι καθόμουν στα κάγκελα του σχολείου μόνη μου, μέχρι να χτυπήσει αυτό το ρημάδι το κουδούνι να μπούμε μέσα επιτέλους να κάνουμε το ρημαδομάθημα να τελειώσει η μέρα και να πάμε σπίτια μας.

Ετσι ένοιωθα κάθε μέρα για όλο τον χρόνο, όλα τα χρόνια του σχολείου..

Μια μέρα η δασκάλα του σχολείου με έπιασε με ένα μαχαίρι στη τσάντα μου, το είχα βουτήξει από το συρτάρι της κουζίνας γιατί ήθελα να μάθω ένα μάθημα πρώτων βοηθειών σε ένα παιδάκι που μου είχε πρήξει τα παπάρια με τις μαλακίες του.  Ήθελα να του μάθω να μετράει τα ράμματά του!!!  Η δασκάλα με είχε ρωτήσει τότε γιατί έχεις το μαχαίρι στη τσάντα;; και της είχα πεί ότι θέλω να σκοτώσω κάτι παιδιά. Έτσι απλά.

Η δασκάλα τότε με ρώτησε τι είχε συμβεί και της είπα όλα όσα περνούσα. Τότε δεν είχε απαγορευτεί το ξύλο στο σχολείο και έτσι εκείνη κάλεσε τα παιδιά στο γραφείο και τα έδειρε με τον χάρακα στα χέρια. Το έκανε με μανία, θυμάμαι, το πρόσωπό της να ζεί την στιγμή, να της λέει ένα από τα παιδιά με κλάματα, όχι άλλο κυρία και να λέει εκείνη με θυμό «άνοιξε το χέρι σου!!!» σχεδόν είχα λυπηθεί..

Στο Γυμνάσιο με κορόιδευαν γιατί είχα μεγάλο στήθος και γιατί ήμουν φυτούκλα, γιατί έγραφα πολύ ωραίες εκθέσεις και γιατί ενδιαφερόμουν και για άλλες ασχολίες εκτός από το να ξεκατινιάζομαι με τις άλλες κοκόνες και να γκομενίζω.

Στην τρίτη Γυμνασίου με ήθελε ένας γκόμενος και έτσι για λίγο διάστημα, δεν έιχα προβλήματα, καθώς ο γκόμενος ήταν μεγαλύτερος από μένα και αυτό ήταν προσόν μεγάλο για ένα 15χρονο να το γουστάρει ενας 20ρης..

Στο λύκειο με κορόιδευαν γιατί δεν είχα πηδηχτεί όπως όλες οι τσούλες γαμώ τα σπίτια τους γαμώ.  Μου έκαναν τρελά καψώνια, μέχρι να πεθάνω παραλίγο πήγα στην πενταήμερη γιατί τα μαλακισμένα με είχαν διώξει από το δωμάτιο που υποτίθεται έπρεπε να μένω για να πηδιέται η μια τσουλάρα με τον γκόμενό της ενώ η άλλη ήταν κλεισμένη στην τουαλέτα και περίμενε να τελειώσει η συνεύρεσις… Μιλάμε για τρελή ανωμαλιάρα και μετά εμέναν κορόιδευαν..

Όταν πήγα στη σχολή μου, για να αποφύγω κάποια τέτοια συμπεριφορά, έκανα παρέα με κνίτες, εκείνουν χαρακτηριστικά τους μαλλιάδες τους αλήτες που σπάνε βιτρίνες κάνουν ζημιές και τέτοια χαριτωμένα πράγματα, οπότε κανείς δεν τόλμησε να ασχοληθεί μαζί μου.

Όπως θα καταλάβατε ξέρω τι θα πεί ενδοσχολική βία και την έχω ζήσει για πολλά χρόνια.  Όταν αντιμετωπίζεις τέτοια θεματάκια έχεις δύο επιλογές, ή συνεχίζεις να είσαι θύμα μια ζωή, έχεις χαμηλή αυτοπεποίθηση και γίνεσαι εύκολα εκμεταλλεύσιμος από όλους μέχρι να πεθάνεις, ή περνάς στην αντεπίθεση , αποκτάς μεγάλη αυτοπεποίθηση και μάλλον δολοφονικές τάσεις..

Εγώ επέλεξα το δεύτερο…

Μέχρι στιγμής βέβαια δεν έχει τύχει να σκοτώσω κανέναν, όμως αυτό που λέμε δεν σηκώνει μύγα, το έχω μότο μαζί με όλα τα άλλα ζωύφια, δεν αφήνω τίποτα να μου ξεφύγει όταν θεωρώ ότι απειλούμαι, και χρησιμοποιώ ότι μέσο μπορώ για να τιμωρήσω κάποιον που αισθάνομαι ότι με απειλεί με οποιοδήποτε τρόπο.

Βέβαια αυτό δεν συνάδει καθόλου με το γεγονός ότι έχω τον άντρα και μου πρήζει τα αρχίδια κάθε τόσο, αλλά τέλος πάντων είπαμε, εκείνος έχει το ελαφρυντικό ότι είναι πατέρας της λουλούς και προς το παρόν εφόσον εκείνη είναι ευτυχισμένη, την έχει γλιτώσει.

Αυτά τα λέω γιατί είναι πολύ σοβαρό να αναγνωρίζουμε τα σημάδια της ενδοσχολικής βίας από το νήπιο κιόλας.

Τα παιδιά είναι αδίστακτα, δεν έχουν καμία ενοχή, μπορεί να προκαλέσουν το μεγαλύτερο κακό σε άλλα παιδιά μόνο απλώς με το να τους πούν μια μαλακία όπως αυτές που μου έλεγαν εμένα, και εκείνα να στιγματιστούν για πάντα.

Σαν γονείς όσοι είμαστε πρέπει να μάθουμε στα παιδιά μας να μας λένε τα πάντα ότι γίνεται στη ζωή τους, γιατί αυτό μπορεί να τους σώσει τη ζωή τους.

Σαν απλοί θεατές μιας τέτοιας κατάστασης πρέπει πάντα να αντιδρούμε γιατί αυτό μπορεί να αλλάξει τη ζωή κάποιου που αντιμετωπίζει τέτοιες καταστάσεις.

Σαν άνθρωποι πρέπει να καταδικάζουμε και να δακτυλοδείχνουμε εκείνους που δημιουργούν τέτοια προβλήματα.

Δε φαντάζεστε πώς αισθάνονται τα θύματα αυτά..

Άκόμα και τώρα, που έχουν περάσει 20 χρόνια από τότε που τελείωσα το σχολείο, είναι στιγμές που σκέφτομαι , ότι θα έπρεπε να είχα σκοτώσει μερικά από εκείνα τα μπαστάρδικα κωλόπαιδα που μου έκαναν μαύρη την παιδική μου ηλικία.

Και ακόμα και σήμερα, πάντα κρατώ ένα αόρατο μαχαίρι, πίσω από την πλάτη μου κάθε φορά που η λουλού μου, έρχεται από το σχολείο, με την σκέψη ότι ίσως αντιμετωπίσει κάποιο τέτοιο πρόβλημα από τους καλούς της συμμαθητές.

Το νού σας.

 

Advertisements

Καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς…

Τι έλεγα εχθές;;;  Ότι τα πάω καλά με τον άντρα…

Μπαα πολυκράτησε το καλό το κλίμα…

Σήμερα πάλι είναι ο παλιός σκατένιος εαυτός του, εκείνος ντε που μου θυμίζει για ποιο συγκεκριμένο λόγο μου έρχονται σκέψεις στο μυαλό περί εξόντωσης του ανδρικού φύλου..

Έτσι όπως τον βλέπω χυμένο στο καναπέ μου, να κουνάει τα δάκτυλα των ποδιών του και να καθαρίζει τη μύτη του με το ένα χέρι και με το άλλο να παίζει με το υπερτηλέφωνό του, σκέφτομαι να σηκωθώ να πάω στην τουαλέτα, να γεμίζω ένα ποτήρι με παγωμένο νερό και να του το ρίξω στη μούρη!!!

Πρίν από λίγο με πήρε η νονά της μικρής λουλούς να μας καλέσει σε φαγητό σε ένα ωραίο εστιατόριο της περιοχής.

Μόλις έκλεισε το τηλέφωνο του το ανακοίνωσα και μου είπε: «Δεν τα πάω καλά με την πολυκοσμία»

«δηλαδή δεν θα έρθεις;;»

¨»δεν ξέρω , θα δώ..»

Οκ κύριε αρχίδα με τα βρωμερά δάκτυλα των ποδιών σου, σκέψου το μήπως και μας κάνεις τη χάρη να εμφανιστείς στο τραπέζι που είχαν την ευγενή καλοσύνη να σε καλέσουν οι κουμπάροι σου να περιδρομιάσεις σα το γουρούνι που είσαι.

Όχι όχι… κάνεις πολύ καλά που μου θυμίζεις ότι είσαι ένα άξεστο χοντρόπετσο σκατοκηφηνάκι παιδί της μαμάς σου, έτσι για να μην παίρνω αέρα και σκέφτομαι ότι είμαστε οικογένεια.

Δεν είναι τυχαίο που όταν θέλουμε να βρίσουμε κάποιον τον λέμε ΑΡΧΙΔΙ!!

Η συγκεκριμένη ράτσα του που πάει σόι το βασίλειο της βλακείας και της αχαριστίας, της κακομοιριάς και της κακίας, απλώς εύχομαι να μην πάρει σβάρνα το δικό μου το παιδί.

Μπράβο μπράβο πάντως.. μια φορά αρχίδι πάντα αρχίδι..

Μήπως είναι καιρός να τα μαζεύει και να μας αδειάζει τη γωνιά για κάμποσο καιρό όπως παλιά;;;

 

 

 

Και ξανά!!!!

Εντάξει , εντάξει, το ξέρω ότι ήμουν πολύ γαιδούρα και αδιάφορη με το μπλογκάκι μου…

Αλλά δούλευα σκληρά!!!

Πώς θα πληρωθούν οι λογαριασμοί και το στεγαστικό;;;

Γιαυτό και εγώ έπρεπε να αφοσιωθώ στις κρέμες μου και στα σαπουνάκια μου, να δικτυωθώ με τους πελάτες μου, να βρώ κανάλια αγορών και διάφορα τέτοια..

Πολλά πράγματα έγιναν τον τελευταίο χρόνο και κάτι, από την τελευταία φορά δηλαδή που έγραψα εδώ μέσα.

Πρώτον και κύριον έφυγα από το ΔΣ του συλλόγου το σχολείου και έτσι άφησα στη άμοιρη την τύχη της την καλή μας διευθύντρια να κάνει ότι καταλαβαίνει (αρκεί βέβαια να μη τα κάνει εις βάρος του δικού μου παιδιού),άφησα και τους υπόλοιπους εκει πέρα να ξεκατινιάζονται και να μαλώνουν μεταξύ τους και με τους άλλους, και δεν εμφανίζομαι εκεί παρα μόνο για ελάχιστες παραστάσεις, να πάρω το παιδί όταν έχω άδεια, ένα γειά σας και ένα αντίο και έξω από την πόρτα. Έτσι είμαστε όλοι ήρεμοι και αγαπημένοι!!

Δεύτερον και σημαντικό, τα πάω καλά (σχεδόν) με τον άντρα!!!

Εχει βρεί και μια δουλίτσα εδώ πέρα και κουβαλάει σανά και ζωοτροφές, δουλεύει προς το παρόν μόνο για λίγο καιρό περί τους δυό μήνες το χρόνο, αλλά είναι μια αρχή και μια μουρμούρα λιγότερη.

Τρίτον στη δουλειά έχουμε πάντα κάτι να ασχολούμαστε και έτσι γεμίζουμε τις μέρες μας με διάφορα θεματάκια..

Ο αγαπημένος μου συνάδελφος , αυτός που κάπνιζε μανιωδώς, εκείνος ντε που ήθελα να του ρίξω μια σφαλιάρα στο σβέρκο, σταμάτησε το κάπνισμα, και έφυγε σε άλλο κατάστημα.

Εχουμε όμως μια καινούρια συνάδελφο…

Όχι , όχι δε μπορώ να πώ, η διπλανή μου θέση δεν είναι αδειανή ούτε αδιάφορη, έχω πάντα κάτι να ασχολούμαι!!

Μόνο που πλέον, δεν ασχολούμαι και πολύ..

Και γιαυτό δεν έχω και πολλά πράγματα να γράψω… δηλαδή έχω, για βοτανάκια κρεμούλες συσκευασίες και τέτοια…

Αχ!!!  είμαι μια ευτυχισμένη γυναίκα!!!