Κάνε το βατραχάκι καλέ;;;

Το άκουσα και αυτό…

 

Η κόρη μου σταμάτησε τη ρυθμική…

Πήγε συνολικά 3 φορές.

Την πρώτη φορά που την πήγα και έκανα την εγγραφή, εξήγησα στη δασκάλα, ότι δεν πάμε για πρωταθλητισμό, θέλω να περνά την ώρα της να κάνει εκεί πέρα τις ρόδες και τις λοιπές χαζομάρες και αυτά.. Όχι ανοίγματα, όχι σπαγκατ, όχι πίεση, γιατί ΔΕΝ ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΙΣΜΟ!!!

Μπορείς να μου πείς, και που το ξέρεις ότι δεν θα πάει για πρωταθλητισμό;;

Έλα παππού να σου δείξω τα αμπελοχώραφά σου!!!

Λοιπόν, την πρώτη φορά που την πήγα, έμεινα έξω από την αίθουσα, κάτι που κάνω πάντα όπου πάω το παιδί και ποτέ δεν το αφήνω χωρίς επίβλεψη (μπλά μπλά μπλά περί αυτονομίας, τα ακούω βερεσέ..), κάποια στιγμή, ακούω τη δασκάλα να φωνάζει σε μια Μαρία, ετών 7, σα να έβλεπε μια κατσαρίδα.. Τι τσιρίδα και τι στριγγλιά ήταν αυτή..

«Ρε Μαρία, 3 χρόνια δεν ξέρεις να κάνεις το βατραχάκι;» , ήταν ότι πιο ήπιο μπορώ να περιγράψω, άκουγα το κοριτσάκι να φωνάζει «άου άου φτάνει πονάω», και ενώ κατάλαβα ότι της κάνει ανοίγματα στους προσαγωγούς, έλεγα τώρα θα σταματήσει, το παρατράβηξε, αλλά η δασκάλα, ντούρασελ!!!

Τέλος πάντων, όταν τελείωσαν, ρώτησα τη κόρη μου αν της άρεσε και μου απάντησε καταφατικά.

Τη δεύτερη φορά, τα ίδια, είπα στην κόρη μου, αν δε θέλει να κάνει ανοίγματα δεν θα πέσει το φεγγάρι στον Κρόνο, ούτε θα έρθει το τέλος του κόσμου και να κάνει ότι γουστάρει, γιατί ΔΕΝ ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΙΣΜΟ!!!

Τη Τρίτη και τελευταία φορά, στο μάτι της δασκάλας μπήκε η κόρη μου, σα μυγάκι που έχει κολλήσει ανάμεσα στο κάτω βλέφαρο και το τσίνορο(ή όπως λέω συνήθως σα τη μύγα στο σκατό), τη ρώταγε ειρωνικά αν βάζει κακάο στο γάλα της, γιατί όποιος βάζει κακάο στο γάλα δεν μπορεί να κάνει ανάποδη γέφυρα (ντόινγκ..), η κόρη μου δεν κατάλαβε ότι της το έλεγε ειρωνικά και σάστισε, εγώ να ακούω από έξω την όλη παπαρολογία της δασκάλας, μετά της φώναζε γιατί δεν άνοιγε καλά τα πόδια της για σπαγκατ (ενώ της είχα πεί ότι δεν θέλω να κάνει ανοίγματα), φώναζε σαν υστερικό γουρούνι που το σφάζουν και όταν τελείωσε, η μικρή μου λεει, δεν θέλω να ξαναπάω, βαρέθηκα..

Εχθές βρέθηκα σε μια γιορτή όπου οι δυο μαμάδες, πάνε τα παιδιά τους στην υστερική δασκάλα να τους μάθει ρυθμική (και κόμπλεξ κατωτερότητας), και με ρώτησαν γιατί δεν πάμε.

Απάντησα ότι δεν ήθελε άλλο η μικρή και θα βρούμε κάτι άλλο να κάνει, αλλά και να μη βρούμε δε χάθηκε και ο κόσμος, να χαρεί το παιχνίδι και την παιδική της ηλικία.

Εε άκουγα πάλι, το πόσο σημαντικό είναι να πνίγουμε το παιδί με 234 εξωσχολικές δραστηριότητες, και το μοτίβο είναι όταν αρχίζουμε κάτι πρέπει και να το τελειώνουμε.

Εγώ έλεγα το αντίθετο, δηλαδή, πώς μπορείς να επιβάλεις κάτι σε ένα παιδί που μπορεί να μην του αρέσει κιόλα, και να απαιτείς να το τελειώσει κιόλας, για να έχεις την ικανοποίηση εσύ ότι έδωσες (άχρηστο) καλό παράδειγμα στο παιδί.

Πότε θα το πάρεις απόφαση, ότι τα θύματα γίνονται από μικρή ηλικία και αναλόγως τον χαρακτήρα του κάθε παιδιού εξελίσσονται σε ψυχοπαθή δολοφόνοι.

Στο τραπέζι λοιπόν ήταν και η μεγάλη κόρη της μιας μαμάς, που είχε σταματήσει τη ρυθμική όταν μπήκε στη Δευτέρα γυμνασίου (τότε ρε μάνα, δεν είναι απαραίτητο το στρέτσινγ;;) και έλεγε το καημένο τι είχε περάσει από τη δασκάλα, οτι στο βατραχάκι ανέβαινε η δασκάλα στη πλάτη του κοριτσιού με τα γόνατα για να σπρώξει τους προσαγωγούς να ανοίξουν και αυτό πονάει, συμφωνούσε η μάνα ότι το έχει ακούσει και από άλλες μανάδες αυτό για τη συμπεριφορά της και η άλλη μάνα παρατήρησε ότι την τελευταία φορά η καημένη Μαρία, έκλαιγε και η δική της μαμά την τραβολογούσε να μπεί στη τάξη.  Ενώ λοιπόν, μιλάμε για καθαρή κακομεταχείριση παιδιών, είπανε στο τέλος, δε βαριέσαι, η συζήτηση άλλαξε σε κάτι πιο ανάλαφρο και τελείωσε η βραδιά….

Βέβαια εγώ στο ρεζουμέ που λέμε, έμεινα ως η υπερβολική και υπέρπροστατευτική μάνα, που προκαταβάλω το παιδί μου να σταματά ότι αρχίζει, και να μην του ανοίγω τα φτερά (και να μην αφήνω τη κάθε παπάρω δασκάλα, να της ανοίγει τα πόδια), και ότι το παιδί πρέπει να ασχολείται οπωσδήποτε με κάποια πράγματα εκτός σχολείου.  Τελικά όχι μόνο ΔΕΝ ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΙΣΜΟ!!, αλλά σίγουρα πάμε για ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΤΗΣ ΜΑΛΑΚΙΑΣ!!!

Να μην πώ και το θεϊκό που άκουσα (εκεί πάει και η πρώτη σειρά του άρθρου), ότι τα παιδιά πρέπει να μάθουν τα ανοίγματα τους να μάθουν τις κωλοτούμπες τους για να φτιάξει το σώμα τους και να πεταχτεί ο κώλος έξω!!!!

Ρε παιδιά για πουτάνες τις προορίζετε τις τσούπρες σας;;;

ΡΕ ΟΥΣΤ!!!!

Υ.Γ. βατρακάχι ειναι η στάση κάθομαι γονατισμένη στο πάτωμα, ανοίγοντας τα πόδια, και ρίχνοντας το θώρακα στο πάτωμα λυγίζοντας τα χέρια ενωμένα στα πλευρά έτσι ώστε η πλάτη να έχει μια οξία γωνία θέση, σαν το βάτραχο όπως κάθεται, εξού και βατραχάκι…

Advertisements

Όλο πίτσα, πίτσα, πίτσα… Τη βαρέθηκα!!!!

Απέναντι από τη δουλειά μου είναι ένα φαγάδικο.. κρίστο μπάρ εντ πάστα γράφει στα αγγλικά.

Ο ιδιοκτήτης , ο Χρήστος, ένας ψηλός καστανόξανθος πρασινομάτης, με μεγάλες πλάτες και κοιλιακούς φέτες, ανοίγει φύλλο και φτιάχνει πίτσες με λεπτό ζυμάρι.

Ωραίες πίτσες, ωραίος και ο Χρήστος!!

Εε πήγαινα εκεί να φάω (μάτια ψάρια) κανένα κομμάτι, και να συζητήσω με το παλικάρι (τάχα μου..).

Ωραίος ο Χρήστος, πάει και κυνήγι (απεχθάνομαι το κυνήγι), τον ρωτούσα να μου πεί στιγμιότυπα από εκδρομές του στα βουνά…

«Πήγα πάνω στα βουνα! (άνοιγε τα χέρια του ψηλά και άνοιγαν οι πλατάρες του, παρακολουθούσα εγώ με μεγάλη προσήλωση…. τα φτερά του και τους πλάγιους κοιλιακούς που αναγράφονταν κάτω από το στενό μπλουζάκι του)»

«….Και εκεί που ήμουν σκυμμένος πίσω από το δέντρο (και έσκυβε σα κουρνιασμένο πουλάκι και του κατέβαινε λίγο το παντελόνι, σα τους υδραυλικούς που έρχονται να φτιάξουν τον νεροχύτη), πετάγεται ο λαγός και μπάμ!!!»

Ωραίος ο Χρήστος, από μυαλό, ήταν σα χαζή ξανθιά γκόμενα (οι παρόντες εξαιρούνται..) Αν έπιανες κουβέντα σοβαρή μαζί του, σε έστελνε γλόμπο και αδιάβαστο!! Αλλά η πίτσα του ήταν Φ Ο Β Ε Ρ Η !!!!!

Μια μέρα είπα να φάω σαλάτα….

Είπα στη κοπέλα που δούλευε (τον κόσμο), την επιθυμία μου και μου είπε ότι ο Χρήστος είναι επάνω και κοιμάται, να έρθω, είπε, στις 2:00 το μεσημέρι, αλλά είχε ωραίες πίτσες αμα ήθελα τώρα  (με μανιτάρια, με γαλοπούλα, με κοτόπουλο, τι θέλω και εγώ σαλάτα;;;).

Σπάστηκα, και έφυγα…

Μετά από μερικές μέρες, βλέπω το Χρήστο στο μαγαζί του, με το στενό μπλουζάκι του, τις πλατάρες του, τους κοιλιακούς του, να κάθεται με μια παρέα και να μιλάει.  Όλοι τρώγανε πίτσα..

«Γειά σου ρε Χρήστο!!! Τι γίνεται με εκείνη τη σαλάτα;; Θα μου τη φτιάξεις σήμερα;»

Με κοίταξε σαν το μωρό τη μπάμια…

«Έλα στις 2:00 που θα είναι εδώ ο Μάνος (η ώρα 1:20), άμα θέλεις πίτσα, έχω τώρα τις έβγαλα!!»

«Δε μπορείς να φτιάξεις μια σαλάτα ρε παιδάκι μου;»

«Μμμμμμ έλα στις 2:00»…

Σπάστηκα, έφυγα, με σκοπό να ξαναγυρίσω για τη σαλάτα στις 2:00.

Στις 3:15 πήγα στο μαγαζί, ο Χρήστος δεν ήταν εκεί, αλλά ήταν ο Μάνος!!

«Καλώς την!!», αναφώνησε.

«Φτιάξε μου ρε Μάνο μια σαλάτα..»

«Αυτή με το κοτόπουλο που έλεγες την άλλη φορά;» ρωτάει το παιδί, θυμόταν όταν τρώγοντας τη πίτσα του Χρήστου (με τις πλατάρες τους κοιλιακούς κλπ κλπ), ανέφερα ότι θα ήθελα να δοκιμάσω τη σαλάτα κοτόπουλου.

Ξαφνιάστηκα…

Ο Μάνος, ο μετρίου αναστήματος, με μια μπάκα εκεί που θα έπρεπε να είναι οι φέτες κοιλιακοί του Χρήστου, με τα καστανά μάτια, τα κόκκινα μαγουλάκια, το πλατύ χαμόγελο με τα λακάκια, θα μου έφτιαχνε τη σαλάτα!!

Ψιλοέκοψε το φιλέτο κοτόπουλο και το έβαλε στο τηγάνι, στο γκάζι.  Έγειρε το τηγάνι στη φωτιά να ανάψει το κοτόπουλο και αναποδογύριζε το περιεχόμενο πετώντας το ψιλά.  Έβαλε το μπέικον και επανέλαβε.  Έκοψε το μαρούλι τη ρόκα πρόσθεσε το καλαμπόκι και μια σάλτσα κίτρινη.

«Η σάλτα είναι μέλι με μουστάρδα, σσσσ», είπε και έφερε το δάκτυλό του στα χείλη, ότι τάχα ήταν μυστικό.

Σέρβιρε, δοκίμασα και ενθουσιάστηκα…

Σε λίγο ήρθε και ο Χρήστος, αυτός ντε με τους κοιλιακούς τα πράσινα μάτια κλπ κλπ…

«Πήρες σαλάτα τελικά;» με ρώτησε..»

«Μια υπέροχη σαλάτα» είπα, και εκεί που ήταν ο Μάνος, εγώ έβλεπα έναν θαυματοποιό, με τη φωτιά το κοτόπουλο το μπέικον το καλαμπόκι και τη σάλτσα (μουστάρδα με μέλι σσσσ).

«Την επόμενη φορά θα σου φτιάξω μακαρονάδα», είπε χαμογελόντας..

Ωραίος ο Μάνος!!!!

Τι να κάνεις τις πλάτες, τα καστανόξανθα μακρυά μαλλιά, τους κοιλιακούς τα πράσινα μάτια, αν ξέρουν μόνο πίτσα να φτιάχνουν;;;

Ωραίος ο Μάνος!!! (και οι σαλάτες και τα μακαρόνια..)

Υ.Γ. Το κείμενο είναι αλληγορικό, βασίζεται δε σε πραγματικά γεγονότα…

Στείλε γράμμα!!!!

Ο κακός χαμός γίνεται με την εν εσ ει, περί των παρακολουθήσεων….

Φωνάζουν οι άλλοι, «ούυυυυυυ μας παρακολουθούν τα ι μέιλ, τα σκάιπ τα γκουγκλαρίσματα, τα τηλέφωνα τα κινητά!!!!

Έχουν εκεί πέρα, λέει, μια τεράστια έκταση στην Αριζόνα, που σκατά ειναι, και έχουν κεραίες ΝΑ με το συμπάθιο, συστήματα αποκρυπτογράφισης και τέτοια πράματα, που μπορούν να παρακολουθούν ηλεκτρονικά τα πάντα!!!

Βρίζει ο άλλος, «καταραμένη παγκοσμιοποίση» και διάφορα τέτοια, αλλά συνεχίζει και σχολιάζει, «εγώ δε μασάω» αρχίζει τα ακαταλαβίστικα κρυπτοφραφημένα μηνύματα, σχόλια και προσπαθεί ο κάθε κακομοίρης να βγάλει νόημα στις βλακείες..

Και κάποιοι το παίζουν ψαγμένοι, και λένε ο καθένας ότι του κατέβει με τα φύλλα της δάφνης που μασουλίζει ασύστολα…

Ρε παιδιά, χαλαρώστε…

Υπάρχουν και τα γράμματα… you know? κάτι χαρτιά που γράφεις με το χέρι (what is that cheri) με τη βοήθεια ενός μολυβιού και τα βάζεις σε φάκελα…. και τα πάς στο ταχυδρομείο…. και σου βάζουν ενα γραμματόσημο…. και τσούρρρρρρ φεύγει για το παραλήπτη…..

Συμβιβασμός…

Αυτό το άρθρο θα σπάσει τα νεύρα στη καλή μου Στεφανία…

Εντάξει, ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΩ ΚΑΛΑ ΣΤΟ ΓΑΜΟ!!!

Ευτυχώς δεν είμαι μόνη, τουλάχιστον έχουμε ένα κοινό με τον άντρα..

Συμβιβαζόμαστε και οι δύο, αλλά για διαφορετικούς λόγους.

Εγώ για το παιδί, (μην φρίξεις και μη τραβάς τα μαλλιά σου. Στεφ.) εκείνος για το συμφέρον..

Και σκέφτομαι πότε ήταν ο κατάλληλος καιρός που θα έπρεπε να του δώσω τα παπούτσια στο χέρι..

Και σήμερα, διαβάζοντας ένα πολύ ωραίο άρθρο από ένα κυβερνοημερολόγιο, για τις σχέσεις πεθεράς και νύφης, μου άναψε η λάμπα της ανακάλυψης πάνω από το κεφάλι μου!!!

Ήταν λίγο μετά το γάμο μας, ένα Σάββατο, που κουρασμένη από τις δουλειές του σπιτιού (λόγω εργασίας 5:30 – 22:00. δεν προλάβαινα να τις καθημερινές), είχα ξαπλώσει στο κρεβάτι μου, ένα χειροποίητο ξύλινο με ουρανό, που είχα κάνει 6 ώρες δρόμο να το αγοράσω ταξιδεύοντας από Πέραμα στα Γλυκά Νερά (που δεν είχε προαστιακό και μετρό και το είχα πληρώσει εξ’ ολοκλήρου), ήρθε ο άντρας από τον πρωινό του καφέ…

Σα να μη τρέχει τίποτα, με παιχνιδιάρικες κινήσεις, κρέμασε την μπλούζα του στον ουρανό του κρεβατιού…

Χωρίς να το σχολιάσω τη κατέβασα με ύφος- αρχίσαμε τις μαλακίες;;-, και για κάποια ώρα παίζαμε το γνωστό παιχνίδι –πετάω μήλο πιάνω αχλάδι- ώσπου, παραιτήθηκα και άφησα τη @@@@ μπλούζα κρεμασμένη!!!

Με ύφος  αυταρέσκειας, ο αγαπημένος μου άντρας, ικανοποιώντας το ρητό – να σκίσεις τη γάτα- χαμογέλασε ευτυχισμένος, και την μπλούζα ακολούθησαν το παντελόνι, η φανέλα τα σώβρακα και οι κάλτσες…

Όλα τα πετούσε χαμογελώντας κοιτάζοντάς με, πάνω στον ουρανό του ξύλινου μασίφ κρεβατιού μου, που όχι μόνο δεν πλήρωσε, αλλά καν δεν καταδέχτηκε να έρθει να το δεί (για να μην πώ ότι όταν τον ρωτούσα τι έπιπλα να αγοράσουμε έλεγε, η μάνα μου έχει το σαλόνι που δεν το χρειάζεται, θα ενώσει τα παιδικά κρεβάτια της αδελφής του και το δικό του σε διπλό και κάτι βλακείες τέτοιες… και που τώρα έχει καταντήσει να ζητά εσπρέσο φρέντο).

Τότε ήταν που έπρεπε να του δώσω τα παπούτσια στο χέρι, και τη μπλούζα και τη φανέλα και τις βρωμοκάλτσες!!!

Αλλά δεν το έκανα…

Και ούτε στη μάνα μου το είπα..

Το είπα στη πεθερά, και μου είπε κλαψομαρίστικα «κάνε υπομονή παιδί μου και εγώ με τον πατέρα του περνούσα πολύ άσχημα», και να σου οι κατάρες που μου σηκωνόταν η τρίχα για τον άνθρωπο που είχε πεθάνει κιόλα (από τις πολλές κατάρες πιστεύω, τον καταριόταν συνέχεια ακόμα και όταν του έφτιαχνε φαγητό, οπότε κάποια στιγμή έπαθε καρκίνο στο στομάχι και σε όλο το χωνευτικό σύστημα και πέθανε με συνοπτικές διαδικασίες), λες και εκείνος έφταιγε για όλο το κακό στον κόσμο.. μιλάμε για τέτοιο μίσος η γυναίκα και παρόλα αυτά πήγαινε και στον τάφο να τον καθαρίσει και να θυμιατίσει και έκανε τους μεγάλους σταυρούς…

Εεε και φτάσαμε εδώ που είμαστε..

Επειδή συμβιβάστηκα με το να κρεμάει τα ρούχα του στο αγαπημένο μου κρεβάτι..

Μετά συμβιβάστηκα με τις πετσέτες προίκα της μάνας μου, να τις κρεμάει έξω από το παράθυρο του μπάνιου που είχε αμμοβολισμένο τζάμι με μανταλάκια στερεωμένες στη συρόμενη σίτα, που γίνονταν μαύρες από το καυσαέριο και τη βρώμα, γάνιαζαν και καθάριζαν (δεν έχω καταλάβει ακόμα το λόγο, αλλά στο τέλος τις φύλαξα και έπαιρνα τις οκάς γιατί , σύμφωνα με τη μάνα του, όπως και ο πατέρας του δεν είναι για άσπρα…..

Μετά συμβιβάστηκα με το να βρίζει και να με κοροϊδεύει επειδή έκανα ευχέλαιο λιβάνιζα και εκκλησιαζόμουν.

Συμβιβάστηκα με το να μεγαλώνω μόνη το παιδί, επειδή δεν ήθελε να αποκεντρωθεί, όταν μας ήρθε η ευκαιρία να ζήσουμε στη φύση.

Συμβιβάστηκα με το να μη δουλεύει και να μην θέλει να δουλέψει (εντάξει κάθεται με το παιδί, το προσέχει το διαβάζει ασχολείται).

Συμβιβάστηκα με το να μου λέει ότι περνά καλύτερα στη μάνα του, και ότι θυσία θα κάνει μόνο για το παιδί του και τη μάνα του.

Γενικά συμβιβάζομαι τελικά πολύ εύκολα…

Μετά βλέπω το παιδί το παιδί που είναι ευτυχισμένο να μας βλέπει μαζί (έστω και προσποιητά) να χαμογελάει και να του λεει – μπαμπούλη μου μπαμπούλη μου- , και ξεχνάω τους λόγους που συμβιβάστηκα..

Και φτάνω στο σημείο να τον λυπάμαι, που εκείνος συμβιβάζεται να μην με βρίζει και να με κοροϊδεύει μπροστά στο παιδί, γιατί ζορίζεται άσχημα, πώς όταν έχεις διάρροια αλλά βρίσκεσαι σε επίσημο δείπνο με σούπα σε πορσελάνινα πιάτα και κρασί σε ψιλά κρυστάλλινα ποτήρια;; έτσι ένα πράγμα.

Κάνω υπομονή… και ακούω τη πεθερά μου, που πλέονν είναι μακρυά μου, να λέει, «και εμένα μου φερόταν άσχημα ο βρώμος ο πατέρας του, που καταραμένος να είναι κλπ κλπ,» και φτύνω τον κόρφο μου και σταυροκοπιέμαι, που δεν ακολούθησα την παροιμία «η νύφη σα θα γεννηθεί της πεθεράς θα μοιάσει»..

Παρεμπιπτόντως, ο συγχωρεμένος από τις κατάρες, όταν τον ξέθαψαν το κρανίο του είχε ακόμα τρίχες επάνω, και έλεγε θυμάμαι, ο καημένος έλιωσε ευτυχώς Θεός  ‘σχωρέστον….

Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία…

 

Για το σουβλάκι ρε γαμώτο!!!

Τις απογευματινές ώρες μετά τη δουλειά κάνουμε σεμινάρια…..

Αν είχα τη δυνατότητα να επιλέξω δεν θα τα έκανα…

Αλλά όταν δέχεσαι ένα περιβάλλον εργασίας που σου προσφέρει το μισθό σου, απαραίτητο στη σημερινή εποχή, υποχρεωτικά δέχεσαι και ότι άλλο σου καθίσουν ως απαραίτητο για την δουλειά σου…

Αλλά δεν είναι εκεί η ουσία…

Όλοι οι υπάλληλοι συμφωνούμε ότι είναι χάσιμο χρόνου και δικό μας και των εκπαιδευτών, καθώς τα σεμινάρια είναι απλή ανάγνωση διαφανειών, χωρίς μελετημένο υπόβαθρο και με πολλά ερωτηματικά.  Όλοι οι υπάλληλοι συμφωνούμε και γκρινιάζουμε για τον τρόπο που γίνονται τα σεμινάρια, ο καθένας γιατί σπαταλά ανούσιο χρόνο από τις ασχολίες που θα έπρεπε να κάνει.

Αλλά δεν είναι εκεί η ουσία….

Ο οργανισμός που εργαζόμαστε χρηματοδοτεί ένα καφέ-ταχυφαγείο , με 7 ευρώ το κεφάλι, για να μας προσφέρει κάτι, να μας χρυσώνει το χάπι της βλακείας που θα παρακολουθήσουμε.

Ο μάγκας που έχει το μαγαζί, μας φτιάχνει από 2 σάντουιτς του καθενός, άλλα με μαύρο ψωμί, με άσπρο ψωμί και τσιαπάτες, 2 κέικ φόρμας και καφέ ή πορτοκαλάδα.

Τις πρώτες μέρες πραγματικά τα σάντουιτς ήταν 2 στον καθένα, με ζαμπόν τυρί λίγο μαρούλι και ντομάτα, και πάντα κάποιο περίσσευε στο τέλος στο δίσκο.

Κάποια στιγμή ο μάγκας, μείωσε τα σάντουιτς, αφού έμεναν και 2 3 κάθε φορά, δεν αγόραζε πορτοκάλια κάθε φορά για φυσικό χυμό γιατί τα έβρισκε ακριβά και αν οι τσιαπάτες ήταν μεγάλες σε μέγεθος τις έκοβε στη μέση, μεγιστοποιώντας το κέρδος του.

Αλλά δεν είναι εκεί η ουσία…

Όλοι οι υπάλληλοι σαν κάτι κακοχτενισμένες κατίνες, γκρινιάζαμε για τα σάντουιτς, για τον τρόπο του και κουτσομπολεύαμε. Μάλιστα φτάσαμε σε σημείο να ρωτάμε τον κάθε συνάδελφο με αστυνομικό βλέμμα (βλήμα) πόσα σάντουιτς είχε φάει, γιατί μια μέρα προφανώς πεινάσαμε και είπαμε να φάμε τα δυο σάντουιτς που μας αναλογούσαν και που δυστυχώς δεν έφτασαν με αποτέλεσμα κάποιοι να μείνουν με τη …χαρτοπετσέτα στο χέρι (μη πω τίποτα άλλο..).

Αλλά δεν είναι εκεί η ουσία…

Μια μέρα σεμιναρίου το μενού είχε σουβλάκια καλαμάκια, τα οποία τα είχε προμηθευτεί ο ίδιος και τα είχε ψήσει.  Επειδή πεινούσαμε φάγαμε το ένα (από τα δύο που μας αναλογούσαν), αν και κάποιοι δεν φάγανε ούτε το ένα, (εγώ πάντως το έφαγα) και συμφωνούσαμε όλοι ότι, σα να μύριζαν λίγο, είχαν ξύγκι αντί για κρέας και στο τέλος στολίσαμε όμορφα το μάγκα σαν καλές κατίνες που είμαστε, πίσω από την πλάτη του, γιατί αυτό ξέραμε να κάνουμε τόσο καιρό (αιώνες τώρα..).

Αλλά δεν είναι εκεί η ουσιά…

Εμένα μετά από μερικές ώρες με πήγε τσιρλιό από το κρέας που έφαγα γιατί δεν έφαγα και τίποτα άλλο κατά τη διάρκεια της ημέρας (για να μη πώ ότι είχα και κάτι αέρια που φοβόμουν μην πλακώσει ο ομπάμα με την απειλή για επέμβαση κατά των χημικών..).

Την επόμενη μέρα, το συζήτησα με κάποιους από τους συναδέλφους, και άρχισε ξανά η συζήτηση για το πόσο άθλια είναι τα φαγητά, το σέρβις, η φάτσα του, ο πισινός του, τα σάντουιτς, το σύμπαν, οι εξωγήινοι κτλ..

Τότε εγώ είπα ότι θα του μιλήσω για την περιπέτεια της υγείας μου, (για το τσιρλιό ρε γαμώτο!!!), όχι για τίποτα άλλο, γιατί είναι εντελώς μαλακία να κατηγορείς κάποιον για κάποιο λάθος του, πίσω από την πλάτη του, να συνεχίζεις να απολαμβάνεις το λάθος αυτό, και να ξεκατινιάζεσαι με τους υπόλοιπους ομοιοπαθούντες, χωρίς να κάνεις απλά το απλό πραματάκι, ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ ΝΑ ΠΕΙΣ ΦΤΑΝΕΙ!!!!

Και εδώ ακριβώς είναι η ουσία….

Επειδή αυτό το γεγονός, το ανακοίνωσα στους συναδέλφους, άρχισαν οι κοροϊδίες του στιλ, σιγά μωρή πετούγια που θα πείς εσύ έτσι και ποια νομίζεις ότι είσαι…

Και επειδή τα πήρα στο κρανίο, και απάντησα ότι εγώ αυτό θέλω να κάνω και αν θέλετε να κάθεστε να σας @@@@ δικαίωμά σας, θιχτήκαμε κιόλα!!!!

Η απάντηση ήταν, τι να κάνουμε, έτσι είναι η ζωή, θα κάνεις μια φασαρία για ένα σάντουιτς, θα θίξεις τον άλλον επειδή δε μπορούσες να μαζέψεις τον πισινό σου από την διάρροια, και το κορυφαίο… ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΜΗ ΞΑΝΑΦΑΣ…

Η ουσία λοιπόν είναι, όταν θίγονται τα δικαιώματά μας, πάντα να μουρμουράμε και ΠΟΤΕ να μην εναντιωνόμαστε, να μιλάμε για το ότι δε συμφωνούμε, να δεχόμαστε ότι σκατά ξύγκι μας πασάρουν, να το τρώμε ή να μην το τρώμε αλλά να μην μιλάμε, και με αυτό τον τρόπο να δεχόμαστε την επιβολή του καθενός να πλασάρει και να πράττει το κάθε λάθος, βρώμικο βλαβερό σουβλάκι του..

Και το χειρότερο είναι, να πλακώνουμε τον άλλον, να πέφτουμε πάνω του σα τις μύγες στα σκατά, να τον φάμε, επειδή τόλμησε να πεί ότι δεν είναι ωραία τα σουβλάκια σου κύριε!!!!

Μετά ψάχνουμε μια λύση στο θέμα των μνημονίων, των ανθελλήνων που προσπαθούν να αφανίσουν τα δικαιώματά μας, τις ελευθερίες μας και τα πιστεύω μας, και βγαίνει ο κάθε χαρτογιακάς με ντοκτορά και μάστερ στο λέγειν, και προτείνει αγγούρια καλυβιώτικα, ενώ αφήνει τον κάθε καραγκιόζη να συνεχίζει να προσφέρει με το αζημίωτο το τσιρλιο-σουβλάκι του.

Να είστε καλά παλιο κατίνες!!!!

Εγωισμός..

Προχθές έβλεπα μια φωτογραφία μιας φίλης μου που έχει χωρίσει πρόσφατα.

Την είχα δεί και πρίν το χωρισμό της.

Το πρόσωπό της έλαμπε και φαινόταν λες και ο χρόνος σήκωσε από πάνω της 10 χρόνια.

Συνήθως δε ζηλεύω.. όμως τη ζήλεψα!!! Για την ηρεμία που η φωτογραφία έβγαζε, τα μάτια της λαμπύριζαν, μια κούκλα!!!!

Από τα λίγα που έμαθα ο λόγος του χωρισμού ήταν η έλλειψη ενδιαφέροντος του ενός για τον άλλον.

Εγώ θα έλεγα ότι το όλο θέμα είναι ο εγωισμός.  Όταν επικρατεί αυτός φεύγουν όλες οι αρετές των ανθρώπων.

Και σκέφτεσαι, πόσο άλλαξε βρε παιδί μου αυτός ο άνθρωπος…. Άλλος ήταν όταν τον γνώρισα, πώς έγινε έτσι;

Συνήθως όταν γνωρίζουμε κάποιον βάζουμε τον καλύτερο εαυτό μας μπροστά, βάζουμε και λίγο σαλτσούλα στις αφηγήσεις μας και στα όνειρά μας για τη ζωή και πλασάρουμε μια βιτρίνα καθαρισμένη με άζαξ!!

Δεν είναι ότι εκείνη τη στιγμή δεν τα πιστεύουμε ακριβώς, αλλά πολλά από αυτά που υποσχόμαστε, όντως θα θέλαμε να τα κάνουμε πράξη και συνήθως όταν είμαστε ερωτευμένοι έχουμε μεγάλη θετική σκέψη και τα βλέπουμε όλα δυνατά.

Μετά περνάει ο καιρός και συνηθίζεις στην ρουτίνα, ακολουθείς τη περπατημένη και πράττεις τα γνωστά που σου έμαθε η οικογένειά σου οι γονείς σου και η κοινωνία..

Το πρόβλημα υπάρχει όταν ο άλλος δυστυχώς και για τους δύο, θέλει να ακολουθήσει τα όνειρα για μια καλύτερη ζωή, και αδυνατεί να δεχτεί ότι εσύ δεν θέλεις .

Σε αυτή την φάση ακολουθούν τα εξής:

Γίνεσαι εγωιστής και ακολουθείς τη ζωή που υποσχέθηκες στον εαυτό σου εφόσον αυτό σε γεμίζει, και χωρίζεις.

Γίνεσαι πολύ κακός και εκδικητικός με τον άλλον γιατί τον θεωρείς υπεύθυνο για τη κατάντια σου, χωρίζεις κάνοντας τη ζωή του άλλου μαρτύριο.

Γίνεσαι θύμα και ακολουθείς τη ζωή του άλλου άσχετα αν δεν σε αντιπροσωπεύει καθόλου, θεωρώντας ότι αυτό πρέπει να κάνεις, βρίσκοντας δικαιολογίες για να ανέχεσαι τη κατάσταση, και η κατάσταση γίνεται όλο και πιο δύσκολη γιατί ο άλλος πλέον δε δίνει σημασία στο θύμα του, είναι πού απασχολημένος με την αλαζονεία του και τον δικό του εγωισμό.

 

Η θρησκεία μας αναφέρει ότι ο εγωισμός είναι το απόλυτο κακό και το πιο δύσκολο να αποβληθεί.

Ο εγωιστής καταντάει μόνος και ανεπιθύμητος, γεμάτος μίσος και απέχθεια για οποιον δεν κάνει τα χατίρια του.

Αυτός που ανέχεται τους εγωιστές συνήθως, γίνεται συμφεροντολόγος και κλαψομαρία (μην πώ το άλλο..), καταντάει δε να καταριέται τον εγωιστή να πάθει κάτι για να γλυτώσει ο κόσμος όλος από δαύτον.

Το αποτέλεσμα είναι τελικά να αλλοιώνονται τόσο οι άνθρωποι που σπάνια βρίσκεις κάτι κοινό με τον άνθρωπο που είχες γνωρίσει κάποιες δεκαετίες πρίν.

Θα μου πείς, γίνεται με την υπομονή να αλλάξει η κατάσταση;

Όταν ο εγωισμός έχει φτάσει σε υψηλά επίπεδα, δε σώνεται η κατάσταση.

Ποια είναι τα επίπεδα αυτά;

Να έχεις πει στον άλλον τι είναι αυτό που σε ενοχλεί και να το πράττει έτσι και αλλιώς, θέλοντας να επιβληθεί και να σε στεναχωρήσει.

Να αντιμιλά συνεχώς και να αντικρούει ότι πείς μόνο και μόνο για να σου πάει κόντρα, άσχετα αν αυτά που λεει βγάζουν νόημα ή όχι.

Να μηδενίζει ότι είχες, έχεις και θα έχεις προσφέρει στη κοινή ζωή, και το χειρότερο δε να μηδενίζει και εσένα τον ίδιο σαν άνθρωπο με ανάγκες αρχές και ιδανικά.

 

Ο εγωιστής δεν ήταν πάντα κακός.  Έγινε με τον καιρό, πάτησε λίγο παραπάνω πόδι σε κάποια στιγμή και το πήρε απάνω του, και μετά έχασε το τρένο..

Ίσως και γιαυτό οι εγωιστές να γίνεται να έχουν φίλους και να τυχαίνει να ξαναφτιάχνουν τη ζωή τους.

Άρα ο εγωιστής δεν φταίει εξ ολοκλήρου αλλά σίγουρα φταίει αυτός που αφήνει έναν εγωιστή χωρίς να δείχνει τα όρια του.

Όταν μια σχέση έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο εγωισμού, δεν υπάρχει επιστροφή, γιατί πολύ απλά έχει χαθεί ο σεβασμός και η εκτίμηση και από τους δύο.

Και όταν χωρίσουν υπο αυτές τις συνθήκες τραβάνε τον εγωισμό τους και μετά, χρησιμοποιώντας τα παιδιά όταν υπάρχουν για να κερδίσουν εντυπώσεις (έλλειψη αυτοεκτίμησης) , ή απλά για να στεναχωρήσουν τους πρώην (άνευ όρων κακία).

Πώς μπορεί να σωθεί η κατάσταση;

Αν κάποιος σέβεται τον εαυτό του θα πρέπει να πεί σταράτα και όμορφα ότι τα όρια του είναι μέχρι εκεί και όχι παραπέρα. Μόνο αυτό και τίποτα άλλο.

Γιατί αν αρχίσεις να δικαιολογείς τη στάση αυτή με έναν εγωιστή το έχασες.

Αν ο εγωιστής είναι έξυπνος και έχει λίγη τσίπα πάνω του, θα καταλάβει και μόνος του, και αν θέλει να δώσει ευκαιρία στη σχέση θα αλλάξει τροπάριο( σπάνια γίνεται).

 

Πόσο θα ήθελα να λάμπει το πρόσωπό μου σαν της φίλης μου……..

Πόσες χρεοκοπίες ακόμα;;

Στη περίοδο της Τουρκοκρατίας, όλοι οι λαοί της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας πλήρωναν μια πλειάδα φόρων, και σε μερικές περιοχές ανάλογα με τα γούστα του κάθε Πασά, επιβάλλονταν και έξτρα για να μπορεί ο άνθρωπος να κάνει τα μπάνια του και το μπιζαμπλί του, να έχει το χαρέμι του και το σταφύλι του φρέσκο και λαχταριστό.

Κάποιοι από τους φόρους ήταν, ο φόρος για τα τζάκια που επιβαλλόταν σε όσους άναβαν το τζάκι να ζεσταθούν (κάτι παίρνει το αυτί μου για σημερινό φόρο άνθρακα), ο φόρος του παιδομαζώματος όπου γινόταν διαλογή άξιων παιδιών να υπηρετήσουν στο τουρκικό στράτευμα (τα καλύτερα μυαλά μας σημερα φεύγουν στο εξωτερικό να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους) , ο φόρος στα έσοδα και στη πώληση των αγαθών, ο φόρος για τη παραγωγή προϊόντων και άλλοι πολλοί.

Όσοι νομίζουν ότι ο σκοπός των Οθωμανών ήταν να ξεπαστρέψουν τους Έλληνες είναι γελασμένοι. Που θα έβρισκαν άλλους τέτοιους που θα δούλευαν συνεχώς, θα γεννοβολούσαν στρατιώτες, που το φιλότιμό τους θα ήταν υπεράνω εγωισμού;

Εγώ πιστεύω ότι, έκαναν τα στραβά μάτια στην θρησκευτική διδασκαλία γιατί αυτή κηρύττει την αγάπη τη φιλανθρωπία και την ανθρωπιά, δηλαδή δεν ήθελαν τίποτα άλλο.

Σάμπως δεν γνώριζαν ότι είναι στη φύση των Ελλήνων να καβατζώνουν οτιδήποτε μπορεί να τους χρειαστεί στο μέλλον;

Έτσι λοιπόν είχαν ξεκωλιαστεί στους φόρους!!!!

Και όσο έβλεπαν ότι είχαν τόσο επέβαλλαν και άλλους.

Όταν ήρθε η ώρα για την Ελληνική Επανάσταση οι καλοί μας Ορλάνδος Ζαίμης και Λουριώτης (που αν ζούσαν σημερα σίγουρα θα ήταν φυλακή ως εθνικιστές και ρατσιστές) πήγαν εις στο Λονδίνο να  δανειστούν χρήματα για εξοπλισμό της Επανάστασης…

Μάλιστα δεν είχαν κάν χρήματα να πάνε το ταξίδι και τότε ο καλός Λόρδος Βύρωνας τους δάνεισε για να πραγματοποιήσουν το σκοπό τους..

Για να μη μακρηγορώ τα πήραν τα λεφτά (1823 μΧ) από έναν χρηματοπιστωτικό οίκο με επιτόκιο 5% και αποπληρωμή σε 36 χρόνια με εγγύηση τα δημόσια έσοδα και κτήματα…(σας θυμίζει τίποτα;;), και με ρήτρα την προκαταβολή φόρων και κάποιες λοιπές προμήθειες, εν τέλει, έφθασαν στην Ελλαδα το ¼ του ύψους του, για να μείνει σχεδόν τίποτα, με τις εμφύλιες διαμάχες, ενώ το δάνειο τοκιζόταν για όλο το ποσό του, ανεξάρτητα από το ότι ποτέ δεν δόθηκε ολόκληρο (βρε κοίτα να δείς ομοιότητες..) …

Δεν πέρασε χρόνος και αφού δεν είχε μείνει τίποτα από το πρώτο έγινε και δεύτερο δάνειο από το Λονδίνο, το οποίο πάλι το μισό πήγε στις ρήτρες το μισό του μισού πήγε για αποπληρωμή του  πρώτου και για τον εξοπλισμό, άλλα αγόρασαν και άλλα έφθασαν τελικά (δες σημερινά μίζες υποβρυχίων και λοιπά).  Αυτά που τελικά  έφθασαν στην Ελλαδα ήταν κάτι λιγότερο από τα πρώτα, ενώ τα δυο δάνεια συνέχιζαν να τοκίζονται για όλο το ποσό τους.

Τελικά σαφώς και δεν βοήθησαν τα δάνεια αφού δεν έφταναν ούτε για Ζήτω, και η χρηματοδότηση του Αγώνα έγινε από τους ίδιους του Έλληνες που είχαν κάτι καβατζωμένο στην άκρη, από τους έλληνες του εξωτερικού και από τα λάφυρα και τα κλοπιμαία που καβάτζωναν στις επιδρομές στα καραβάνια εφοδίων των Τούρκων (δηλαδή δούλευε να τρώς και κλέβε να’ χεις!!!)

Με τέτοιες καταστάσεις το πλιάτσικο είχε γίνει μόνιμο φαινόμενο και δεδομένο.

Το παράδοξο επίσης είναι ότι, τα δύο δάνεια δόθηκαν στο Ελληνικό κράτος προτού κάν αυτό αναγνωριστεί ως Κράτος (θα σκέφτηκαν οι δανειστές, ώχ δε θα πάρουμε φράγκο γιατί κάποιος θα το ψάξει κάποια στιγμή, καλύτερα να το αναγνωρίσουμε και το σημερινό όμοιό του ήταν να υπογράψουν όλα τα κόμματα της βουλής τότε ότι συμφωνούν με το μνημόνιο) και όταν επιτέλους έγινε αυτό και η Ελληνική Επανάσταση πρόσθετε εδάφη στην τότε Ελλαδα, κηρύχτηκε η πρώτη χρεοκοπία (1823 μ.Χ).

Εε και τέλος πάντων, έγιναν και κάποιες προσπάθειες να ανοικοδομηθεί η χώρα και να αρχίσει η πρωτογενής παραγωγή, και με αυτά τα πράγματα σιγά σιγά  διορίστηκε και Βασιλιάς από τους ξένους (άλλος για τη βάρκα μας;;), όπου σύναψε και άλλα δάνεια με τις τότε Δυνάμεις (λεφτά υπάρχουν!!!) Ρωσια Αγγλία Γαλλία (1833 μ.χ) που εγγυήθηκαν κάθε μία το ένα τρίτο. Η πρώτη δόση του δανείου πήγε προς εξυπηρέτηση του ιδίου, το μισό της δεύτερης κατακρατήθηκε στο εξωτερικό, το άλλο μισό σύμφωνα με τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη σπαταλήθηκε από την αντιβασιλεία και το Βαυαρικό στρατό, και τελικά μόνο το μισό από τις τρείς δόσεις( ούτε το ένα το μακρύτερο δε πήραμε) ήρθε στα ταμεία με το δημόσιο χρέος να είναι υπερτριπλασιασμένο από τα ίδια τα δάνεια που δόθηκαν.

Η Ρωσια είδε ότι ο Βασιλιάς έτρωγε τα ωραία της λεφτάκια σε πασαντέμπο και απαίτησε την αποπληρωμή των 2 δόσεων και της προκαταβολής της τρίτης.

Είδαν αυτό και οι άλλες Γαλλία και Αγγλία (και είπαν αχ ωραία εμ δε δώσαμε εμείς αλλά θα πατήσουμε πάνω στις απαιτήσεις της Ρωσιας και θα πάρουμε και κατιτίς παραπάνω), και έπραξαν αναλόγως.

Ο Οθωνας είπε τώρα τη κάτσαμε τη βάρκα, σταμάτησε την εκτέλεση έργων, ανέστειλε την καταβολή μισθών και απέλυσε πολλούς (ακριβώς όπως γίνεται εν μέρει και σημερα).

Όμως δε έφταναν αυτά και έτσι έγινε δεύτερη χρεοκοπία δέκα χρόνια μετά τη σύναψη των δανείων (1843 μ.Χ).

Έπειτα οι τρείς δανειστές όρισαν την Διεθνή Οικονομική Εξεταστική Επιτροπήκ)άτι σαν τη σημερινή Τρόικα) να δεί από ποια μύγα θα βγάλουν ξύγκι να πληρώσουν τα δανεικά. Βγάλανε φιρμάνι ότι μπορεί να δίνει τόσα το χρόνο και αν αυξηθούν οι δουλειές της το ποσό θα αναπροσαρμόζεται.

Έγιναν από την Ελλαδα κάποιες πληρωμές (μέχρι το 1860 μ.Χ) και μετά χρεοκόπησε με παύση πληρωμών (ελεγχόμενη χρεοκοπία το λένε σημερα) πάλι, δε πλήρωσε για 3 χρόνια και το 1864 έγινε αναδιάρθρωση του χρέους.

Ο Τρικούπης στη προσπάθειά του να αποπληρώσει τα δάνεια και να εκβιομηχανίσει τη χώρα επέβαλε φόρους αλλά έκανε και έργα, που όμως δεν κατέστησαν δυνατή τη προσπάθεια να μην κηρυχθεί και άλλη χρεοκοπία (έχω χάσει το μέτρημα πλέον), οπότε και έγινε η Τρίτη κατά σειρά (1893 μ.Χ) . Ρόλο στην Τρίτη έπαιξε και το γεγονός ότι δεν θέλησε κανένας πλέον να δανειοδοτήσει τη χώρα μας τη περίοδο αυτή (θα είχαν βρεί άλλο παιχνιδάκι ως φαίνεται.).

Το θάνατο του  μακαρίτη  Τρικούπη ακολούθησε ο ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897 (δε νομίζω να τους είχατε ξεχάσει δαύτους) που κράτησε 30 ημέρες, και που με τη λήξη του επιβλήθηκε  στην Ελλαδα πολεμική αποζημίωση και Διεθνής Οικονομικός Ελεγχος. Και για να είναι σίγουροι οι δανειστές ότι θα έπαιρναν τα λεφτά τους (δάνεια του 1833 έτσι;;) επέβαλαν άμεσους φόρους και κατευθείαν είσπραξη κερδών από τα τρία βασικά (!) προϊόντα (κρατηθείτε τώρα) πετρέλαιο σπίρτα και τραπουλόχαρτα (το είχαν ρίξει στο μπαρμπούτι οι άνθρωποι..)

Το διάστημα 1902 -1914 δόθηκαν τέσσερα δάνεια από τα οποία χρηματοδοτήθηκαν οι βαλκανικοί πόλεμοι και η αποπληρωμή των παλαιών δανείων..

Στη περίοδο 1922-1932 έγιναν μεγάλα δημόσια έργα και αναπτύχθηκε πάλι η βιοτεχνία και το εμπόριο αλλά και δεν έλειψαν τα δάνεια από το εξωτερικό τα οποία πάλι πήγαιναν προς αποπληρωμή των προηγούμενων μέχρι να χτυπήσει και τη χώρα η διεθνής κρίση και να κηρυχθεί το 1932 η τέταρτη χρεοκοπία.

Και πάμε στη γερμανική κατοχή..

1940-1949.

Καταστρέφονται σιγά σιγά μεγάλα δημόσια έργα (εντάξει πόλεμο είχαμε πάνε και οι γέφυρες και οι δρόμοι)

Επειδή λίγο πρίν μπούν οι γερμανοί ο χρυσός από την Τράπεζα της Ελλάδας είχε φυγαδευτεί με μουλάρια για το Κάιρο εν μέσω της νυκτός,  οι καημένοι προσπαθούσαν να πάρουν ότι μπορούσαν από τους κατοίκους με το να ανεβάζουν τη τιμή ενός αγαθού π.χ καφές κόστιζε 1.000.000 δραχμές.

Με την λήξη της κατοχής η Ελλαδα εντάχθηκε στο σχέδιο Μάρσαλ όπου κανονικά θα έπρεπε να λάβει κάποια οικονομική βοήθεια αφιλοκερδώς, αλλά ο εμφύλιος που ακολούθησε δε άφησε τα κονδύλια να φτάσουν στον ελληνικό λαό και επιπροσθέτως δεν δόθηκαν όλα τα χρήματα που αρχικά είχαν οριστεί.

Ο εξωτερικός δανεισμός συνεχίστηκε και μέχρι τη δεκαετία του 1960 αλλά παράλληλα έγινα και πολλά έργα που ανέβασαν το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων (το κομμωτήριο έγινε αναγκαίο κακό και όλοι είχαν πορσελάνινο μπιντέ αντί για τούρκικη χέστρα).

Το ίδιο διάστημα πολλοί μετανάστευσαν σε άλλες χώρες και αυτό βοήθησε το κράτος

– με μεταναστευτικό συνάλλαγμα  (μανούλα σου στέλνω ένα τσέκι για τη καημένη την αδελφή μου να μπορέσει να παντρευεί..),

–         με τουριστικό συνάλλαγμα (live your myth in Greece)

–         με ναυτιλιακό συνάλλαγμα (μάνα πάω στα καράβια να πηδήσω και καμιά βραζιλιάνα που δε θα χρειαστεί να παντρευτώ)

Τέλη του 1970 αρχίζει και ζορίζει η κατάσταση καθώς σταματά το μεταναστευτικό κύμα, είχαμε και τη δικτατορία που και αυτή είχε πάρει τα δανειάκια της που ήταν τριπλάσια απο όλης της δανειακής περιόδου 1830 και μετά, μειώνονται τα έργα, μειώνεται η πρωτογενής παραγωγή αφού ερημώνεται η ύπαιθρος(ολοι θέλουν πλέον να γίνουν πρωτευουσιάνοι και δημόσιοι υπάλληλοι) γίνεται και η πετραιλαική κρίση του 1973 με την αύξηση της τιμής όλων των αγαθών.

Την περίοδο αυτή εμφανίζονται τα δάνεια σε συνάλλαγμα. Πρόκειται για δάνεια εργοληπτικών εταιρειών, τα οποία έπαιρναν από το εξωτερικό, υπό την εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου. Στη συνέχεια τα παραχωρούσαν στο Ελληνικό Δημόσιο προς εκτέλεση δημοσιων εργων, με ανάδοχους τις εν λόγω εταιρείες. Συνολικά συνομολογήθηκαν 59 τέτοια δάνεια. Προφανώς το Ελληνικό Δημόσιο δεν είναι ο δανειολήπτης, έτσι δεν θεωρείται εξωτερικός δανεισμός.

Δεκαετίες 1980 έως και την ένταξή μας στην ευρωζώνη το 2001 το δημόσιο χρέος εσωτερικό και εξωτερικό πήγε στη Σελήνη, αφού όλοι διορίστηκαν στο Δημόσιο από τις εκάστοτε κυβερνήσεις που επικράτησαν και τα χρήματα που δόθηκαν από τη Ευρωπαική Ενωση για τάχα ανάπτυξη πήγαν σε καγιέν λαμποργκίνι και διακοπές στη Καραιβική…

Όταν το κατάλαβε αυτό η ένωση λοιπόν, είπε το περίφημο the party its over…με τα γνωστά σε όλους μας επακόλουθα…

Και όλα αυτά άρχισαν γιατί κάποιοι θέλοντας να ελευθερώσουν τον ελληνικό λαό από τους Τούρκους ζήτησαν τη βοήθεια τρίτων που τελικά και δεν βοήθησαν και στην ουσία μόνοι τους τα κατάφεραν.

Ας ελπίσουμε ότι κάποτε θα πάρουμε το μάθημά μας να τηρούμε την παροιμία «μοναχός σου χόρευε και όσο θέλεις πήδα»!!!!

Ό μη γένοιτο!!!!

Πρίν δυο χρόνια είχα γράψει ένα άρθρο για το επερχόμενο τέλος του κόσμου.  Πλησίαζε το διάσημο τέλος 2012 όπου οι πλανήτες θα έρχονταν σε ευθυγράμμιση, δε ξέρω εκει πέρα, δημιουργώντας μια πλειάδα γεγονότων, όπως σεισμούς κομήτες να πέφτουν στα κεφάλια μας, ακρίδες να πετάνε στον αέρα, πουλιά να ξεβράζονται βρασμένα στον ατμό από τα υπόγεια ηφαίστεια που θα εκρήγνυνται, και το μεγάλο αστροστόλο του διαστήματος να περνά και να δίνει μάχη με τους κακούς προστατεύοντας τους καλούς γήινους ανθρώπους….

Τι χαμός και πανζουρλισμός είχε επικρατήσει τότε…

Άλλοι περίμεναν πώς και πώς αυτή τη κατάσταση για να δοκιμαστούν σε συνθήκες διαβίωσης ακραίες και άκρως δελεαστικές, όπου θα αποδείκνυαν το σθένος και την ικανότητά τους και σαν τον Κόναν τον βάρβαρο, με το μαλλί από πιστολάκι και το ξυρισμένο καλογυμνασμένο κορμί να παίρνει και τη καλύτερη κοπελούδα με τους τέλειους μηρούς και το αψεγάδιαστο σώμα…

Άλλοι έκαναν προμήθειες στα καταγώγια για να έχουν κονσέρβες και χαρτιά υγείας αναλογικά, γιατί με τόσο φαγητό πώς θα σκούπιζαν τα πισινά τους;;

Άλλοι είχαν πέσει σε βαθιά κατάθλιψη ότι θα πεθάνουν έτσι και αλλιώς και δεν υπάρχει νόημα στη ζωή.

άλλοι δεν έκαναν απολύτως τίποτα, ή έκαναν τα πάντα για να γλεντήσουν τον καιρό που τους έμενε στη ζωή.

Και ήρθε ο Δεκέμβριος 2012 και έφυγε….

Και τίποτα δεν έγινε..

Ή μάλλον πολλά έγιναν!!

Αυτοί που είχαν μαζέψει της κονσέρβας το κάγκελο, ψάχνουν τρόπους να καταναλώσουν τόσο φαγητό, ή σκέφτονται ότι χάλασαν τόσα λεφτά και τώρα κινδυνεύουν να πάθουν σκορβούτο.

Αυτοί που θεωρούσαν την επιβίωση σε ακραίες συνθήκες, πρόκληση, ψάχνουν από τα σκουπίδια λίγο φαγητό και προσεύχονται που υπάρχει ακόμα φαγητό εκει πέρα και δε χρειάζεται να κυνηγήσουν για τη τροφή τους. Η ψείρα στο κεφάλι έχει γίνει δεύτερη φύση τους και έχουν να ξεβρωμίσουν κάμποσους μήνες.

Αυτοί που είχαν πέσει σε απόγνωση, οι περισσότεροι έχουν ήδη αυτοκτονήσει γιατί δέχτηκαν ότι η ζωή τους τόσο λίγο αξίζει και η προσπάθεια είναι μάταιη.

Και αυτοί που γλεντούσαν κάνοντας τίποτα, οι μισοί κάνουν παρέα στους πρώην Κόναν και οι άλλοι μισοί, απομυζούν όσους έμειναν με κάποια καβάτζα στην άκρη για τις δύσκολες μέρες.

Αλλά ο νέο έλληνας, που προέρχεται από τη σπάνια φυλή στον κόσμο, των ΕΛ, βρήκε άλλο θέατρο να ασχολείται και να ρίχνει την ευθύνη των πράξεών του..

Και διαβάζω…

«Βρισκόμαστε στους έσχατους καιρούς και πλησιάζει το τέλος της σαθρής εποχής όπου βασιλεύει το άδικο και το κακό. Και θα έρθουμε οι ΕΛ με το αστροστόλο μας, αλλά λένε, μέχρι να έρθουμε προς τα μέρη σας, και επειδή θα έχει γίνει ένα κλίκ του ήλιου και θα έχουν βγεί οι Νεφελίμ να σας φάνε, εσείς το μόνο που θα πρέπει να κάνετε είναι να προσπαθείτε απλά να επιβιώσετε..

Να πάρετε τα βουνά και τα δάση, να κάνετε προμήθειες  στις σπηλιές και να κινείστε συνεχώς για να μη σας πιάσουν!!! Και όταν τελειώσουμε με τη βόλτα του διαστήματος, σιγά σιγά θα έρθουμε εκεί να σας σώσουμε, όσοι έχετε μείνει δηλαδή, για τους άλλους χεστήκαμε, και θα κατατροπώσουμε τους κακούς καλικατζάρους και θα σας δώσουμε πίσω το φούρνο μικροκυμάτων και το ίντερνετ για να ζήσετε ζωή χαρισάμενη!!!»

Και έχουν βγεί κάποιοι πάλι, με όρεξη για περιπέτεια, και λένε, αχ τι καλά, θα πάρω τα βουνά, θα μπώ στις σπηλιές να ανάβω φωτιές στην ύπαιθρο με κλαράκια και περιττώματα, γιατί έτσι έχω δεί στη τηλεόραση που το κάνουν, και αποφεύγοντας τους καλικατζάρους θα περιμένω να έρθει η μετενσάρκωση του θεού Διονύσου να πίνουμε τα ούζα μας, και να με παρασημοφορήσει για την ανδρεία μου!!!

ΤΟ ΕΧΕΤΕ ΚΑΨΕΙ ΕΝΤΕΛΩΣ!!!!

Θέλω να δώ τον πισινούλη σας, που δε ξέρει ακόμα τι θα πεί πείνα, γιατί ακόμα και ενας πεινασμένος σημερα, θές από την εκκλησία ή τα σκουπίδια , ή την καλή γειτόνισσα, ένα πιάτο φαγητό το βρίσκει.

Όταν πονέσει το κεφαλάκι σας, ένα ντεπονάκι το βρίσκετε.

Όσοι έχει παιδιά, όταν έχουν πυρετό, ανοίγετε το ντουλάπι και παίρνετε το αντιπυρετικό να τα ανακουφίζετε.

Θέλω να σας δώ εγώ, να μην έχετε τίποτα και καμιά βοηθεια από γιατρούς, γιατί στα βουνά και στις σπηλιές δε θα έρθει ο γιατρός να κάνει εξέταση, και να πρέπει να εξηγήσετε στο παιδί που ψήνεται από πυρετό ή κάνει εμετούς μέχρι να βγεί η χολή του, ότι θα έρθει ο αστροστόλος να σας σώσει!!!

Να δείς τότε πώς βγαίνει το «Παναγία μου Σώσε»….

Να εύχεστε να μην χρειαστεί να ζήσουμε σε αυτές τις συνθήκες.

Ο Θεός να δώσει φώτιση σε κάποιους να μη φτάσουμε ως εκεί, γιατί το κακό και το άδικο βασιλεύουν γιατί οι περισσότεροι δεν κάνουμε τίποτα να εναντιωθούμε σε όποιον το πράττει. Και λέμε εγώ θα τρέξω; Ας το κάνει άλλος.

Εγώ ξέρω ότι ο Θεός θέλει την καλυτέρευση της ζωής μας και όχι την επιστροφή στο κόσμο της Μόρντορ και είναι ντροπή μεγάλοι άνθρωποι να μηδενίζετε τα πάντα χιλιετίες που χρειάστηκαν ώστε εσείς να μπορείτε να πατάτε ένα κουμπάκι να γίνεται το φαγητό σας και να έχετε όλη τη γνώση (και τη χαζοβιολιά) μαζεμένη σε ένα σπιρτόκουτο που κάνει ήχους.

Δε μπορεί….. ο Θεός θα πρέπει να σας έχει δώσει και άλλες αρετές εκτός από το να ανοίγετε το στοματάκι σας και να βγαίνουν χαζομάρες…

…ΣΗΚΩ ΚΑΙ ΞΑΝΑΤΡΕΧΑ!!!

liakourasΠρίν από δύο χρόνια, είχα φτιάξει ένα μπλόγκ..

Είχα αρχίσει με πολύ ενθουσιασμό και αισιοδοξία ότι θα μπορέσω να κάνω την διαφορά στον κόσμο που τότε άρχιζε σιγά σιγά να χάνει την αυτοπεποίθηση και την αυτοεκτίμηση του.  Βλέπεις βρισκόμασταν στην αρχή των δεινών, τότε που δεν υπήρχε ακόμα το χαράτσι της ΔΕΗ και οι απανωτοί φόροι, η τόσο μεγάλη ανεργία και η έλλειψη των στοιχειωδών κρατικών δομών.

Επειδή μου έλεγαν ότι έχω μια ευκολία να κάνω τους άλλους να διασκεδάζουν με τα γραφόμενα μου,  έγραφα και εγώ, γινόμουν τραγελαφική με τα διάφορα γεγονότα για τα οποία έγραφα…

Άρθρο με το άρθρο γινόμουν όλο και πιο αυτοσαρκαστική.  Σημασία δεν είχε το τι έγραφα πλέον αλλά το πώς τα παρουσίαζα, η ουσία ήταν να βγαίνει γέλιο, να διαβάζει ο άλλος και να ξεχνά τον πόνο του, να ξεφύγει από την καθημερινότητα.

Στο τελευταίο άρθρο μου, διάβαζα τα σχόλια, δικά μου και αναγνωστών και δεν μου άρεσε καθόλου αυτό που διάβαζα..

Δε λέω ήταν πολύ γελοία όλα, αλλά μήπως εγώ είχα γίνει γελοία;;

Αυτή ήταν η εικόνα που είχα για τον εαυτό μου;

Να εκθέτω την ζωή μου με τον πιο γελοίο τρόπο μπορούσα για να κάνω τους άλλους να ξεχνάνε το πόσο δύσκολη είναι η ζωή και να ξεφεύγουν από την καθημερινότητα;

Οπότε μια μέρα έκανα ένα DELETE και τα έσβησα όλα…

Και είδα ότι είναι πάρα πολύ εύκολο να σβήσεις τα πάντα στον κυβερνοχώρο και κανείς δε νοιάζεται πραγματικά (εκτός από έναν δύο), γιατί θα βρούν κάτι άλλο να απασχολούν κάποιες ώρες της ζωής τους χαζεύοντας αναρτήσεις.

Είδα ότι καμία διαφορά δεν έκανα στο κόσμο, εκτός από το να καλύψω για κάποιο καιρό κάποια μεγαμπάιτ με αρλούμπες.

Είδα ότι φίλοι που θεωρούσα, είχαν μόνο ένα πράγμα στο μυαλό τους, να μπούν να δούν τι χαζομάρα είχα γράψει πάλι να ευθυμήσουν για λίγο και μετά να γυρίσουν στη ζωούλα τους.

Και το κυβερνοενδιαφέρον που έδειχναν ήταν απλά μια μόδα που ξεπεράστηκε, ενώ εγώ είχα επενδύσει περισσότερα σε αυτή τη σχέση.

Και η προσπάθεια που έκανα αργότερα να γνωριστώ από κοντά με κάποιους από τους περίφημους αναγνώστες μου, όχι μόνο δεν στέφθηκε με επιτυχία αλλά, όταν βρέθηκα στην ίδια πόλη χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι μου δεν κατάφεραν να τους βγάλω για καφέ να τους κεράσω για να τους δώ…

Δεν κρατάω κακία σε κανέναν, γιατί πάνω από όλα εγώ φταίω.

Το να εκθέτεις οτιδήποτε έχεις σε δημόσια θέα, σημαίνει ότι γίνεσαι δημόσιο πρόσωπο με υποστηρικτές και μη, οπότε θα πρέπει να κρατάς εντελώς ουδέτερη στάση προς όλους.

Οπότε , θα αναρωτηθείς, γιατί ξαναφτιάχνεις κάτι που σε εκθέτει δημόσια με κίνδυνο να δημιουργηθεί πάλι καμιά παρεξήγηση με δράματα..

Θέλω να πιστεύω ότι έγινα πιο σοφή και αυτό σημαίνει πιο προσεχτική.

Θέλω να εκθέτω τη ζωή και όχι την καρικατούρα της.

Θέλω οι άνθρωποι να είναι αληθινοί και όχι δήθεν.

Και θέλω να γράφονται αλήθειες και χρήσιμα πράγματα που αναδεικνύουν τις αρετές και τις ικανότητες αυτές που θα μας ξυπνήσουν από το λήθαργο.

Απαγορεύεται αυστηρά λοιπόν η είσοδος στους υπολοίπους!!!

Η γειτόνισσα Sarah

Εδώ και μερικούς μήνες έχει έρθει μια καινούρια οικογένεια στο διπλανό σπίτι.

Σε αυτό το ισόγειο σπίτι με τον τεράστιο κήπο τριγύρω, μέχρι πρότεινος έμεναν οι ιδιοκτήτες, άγγλοι ηλικιωμένοι και παράξενοι….

Όταν εγκαταστάθηκα εγώ, θεώρησα πρέπων και ευγενικό να γνωριστώ μαζί τους και έτσι πήγα στο σπίτι τους, που βρίσκεται ακριβώς πίσω απο το δικό μου και συνορεύει με τον κήπο τους, με μια τσάντα πορτοκάλια και το καλωσόρισμα.  Μετά απο τη τσάντα ανταλλάσαμε ενα hello!! και καμιά κουβεντα και αυτά…

Μετά για κάποιο ηλίθιο λόγο, έφηγαν και γύρισαν στην Αγγλία και ενοικίασαν το σπίτι σε ένα άλλο ζευγάρι άγγλων ηλικιωμένων με 2 σκυλιά..

Πάλι εμφανίστηκα στο κατώφλι τους με μια τσάντα πορτοκάλια και μαρμελάδα πορτοκάλι σε ενα βαζάκι…. Πάλι ανταλλάσαμε ενα hello! και κάτι κουβέντες και μετά τους έχασα…

Κάποιες μέρες μετά έβλεπα κίνηση δίπλα, ξέρεις τωρα, κοιτούσα πίσω απο τη κουρτίνα του παράθυρου στο σαλόνι που βλέπει ακριβώς στο κήπο και στο σπίτι..

Περίμενα κάποιες μέρες και μετά εμφανίστηκα στη πόρτα τους με μια τσάντα, αυτή τη φορά, ντομάτες και αγγούρια, για τα καλωσορίσματα..

Και εκεί που περίμενα να δώ μια ηλικιωμένη φάτσα να ανοίγει την πόρτα, μια όμορφη κοπέλα με μακριά ίσια μαύρα μαλλιά και υπέροχα καθαρά μπλέ μάτια, μου άνοιξε…..

Το χαμόγελό της και η ανοιχτή καρδιά της μου έκαναν αμέσως την καλύτερη εντύπωση!!!!

Απο τότε ανταλλάξαμε πολλά hello! και συζητήσεις με νόημα και ουσία, πολλές τσάντες με ζαρζαβατικά, και εκείνη μου έκανε δωρο αυτό…….

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Και μπορεί να πείς «σιγά τα αυγά»!!

Αλλά εγώ πιστεύω οτι η γειτόνισσά μου η Sarah είναι μια ταλαντούχα ζωγράφος!!

Ελπίζω να μείνει αρκετό καιρό δίπλα μου…