ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ…

…Ωραία, ωραία… χάθηκα για σχεδόν μισό χρόνο!!!! Δικαιολογημένη βρε παιδιά.. Ερωτευμένη γυναίκα στα 40 είμαι!!!! Δείξτε λίγο κατανόηση!!!

Πως είναι λοιπόν τα πράγματα στην άλλη πλευρά της ζωής;;;

Για μένα τα πράγματα είναι λίγο ρόζ και μπλέ!!!

Είμαι και επισήμως (με χαρτιά ντε!!) μια ζωντοχήρα και πάρα πολύ χαρούμενη για αυτό μου το κατόρθωμα!!!

Το ίδιο λένε (κάνοντας τον σταυρό τους) και όλοι όσοι με γνωρίζουν και τυγχάνει να μαθαίνουν οτι χώρισα… Εκεί να φανταστείς πόση δυστυχία έβλεπαν οι άνθρωποι, που λένε Δόξα σοί!!!

Ανακαλύπτω πώς είναι μια πραγματική σχέση, γιατί ποτέ μου δεν είχα μια τέτοια, μέσα στην οποία να σε υπολογίζει ο συγκεκριμένος άλλος, και είναι πολλές οι φορές που με κοροιδεύει ο σερβιτόρος μου οτι κάνω σαν παιδάκι, αλλά είναι σαν να είμαι, αφού δεν είχα ποτέ αυτή την συμπεριφορά απο το έτερον ήμιση…

Εχουμε ξεκινήσει τη δουλειά και οι δύο, καθώς σαιζονίτες, εκείνος σε ένα ξενοδοχείο και εγώ σε μια τζελατερία που την διευθύνουν ιταλοί.

Σε αυτούς δούλευα βοηθός κουζίνας πρίν τρία χρόνια , όταν είχα φύγει απο την τράπεζα και περίμενα (λεει να πάει ο πρώην άντρας) για να ξεκινήσει δουλειά στην σουηδία που έγινε αγγλία που έγινε αποτυχία και που κατέληξε σε όλο αυτό που ζώ τώρα…

Το περίεργο είναι οτι, ο σερβιτόρος μου, θα δουλέψει σε λίγες μέρες για αυτούς στο ιταλικό τους εστιατόριο , κάτι που στις αρχές του χρόνου απλά το συζητούσαμε σαν δυνατότητα , όταν του εξιστορούσα περιστάσεις της ζωής μου, ψάχνοντας να βρεθεί κάποια άκρη για δουλειά εδώ στην κρήτη ώστε να μπορέσει να έρθει , σαν μοντέρνος ρωμαίος να με βλέπει κάτω απο το παράθυρό μου..

Βασικά όλα έγιναν τόσο απλά και γρήγορα…. Ούτε τα είχαμε λογαριάσει ή προγραμματίσει..

Και μαζί μένουμε , και στο ιταλικό εστιατόριο θα εργαστεί, και σεβαστός είναι απο τους οικείους μου και η μικρή λουλού τον συνηθίζει σιγά σιγά και όλα γίνονται σαν να κουμπώνουν κομμάτια απο πάζλ που είχαν μείνει καιρό στο κουτί τους..

Εχουμε σαφώς και τις μέρες που απλά θέλουμε να σκοτωθούμε, εκείνος παλεύει με τα δικά του φαντάσματα και εγώ προσπαθώ να συνηθίσω οτι κάποια πράγματα γίνονται μαζί και όχι χώρια, κάτι που είχα συμβιβαστεί οτι πρέπει να χειρίζομαι μόνη μου.

Μου αρέσει που πάντα βάζει πληθυντικό στα σχέδιά μας, είτε αυτά αφορούν ζωή σε άλλη χώρα, ή απλά ψώνια σε σούπερ μάρκετ!!!

Είναι στιγμές που ο έρωτάς μου ξεχειλίζει απο τα μπατζάκια μου και απλά τον κοιτάω και τον θαυμάζω σαν τις νυχτερίδες!!!

Κάθε βράδυ μου λεει καληνύχτα και ας κοιμόμαστε αγκαλιά, και κάθε πρωί μου λεει καλημέρα και ας πηγαίνουμε στο ίδιο μέρος , στον πάνω όροφο της κουζίνας…

Δεν είναι ο τέλειος άντρας και σύντροφος, όπως όλοι μας άλλωστε, προσπαθεί ότι με ενοχλεί να το ελαττώνει , και αναρωτιέται αν όντως με παραμελεί κάθε φορά που με πιάνουν τα κτητικά μου ένστικτα και θέλω αποκλειστικότητα και τίποτα λιγότερο..

Και η σαιζόν συνεχίζεται με αμείωτη ένταση και με αυξανόμενες ώρες εργασίας….

 

Advertisements

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!

Και βρισκόμαστε στην βρωμοχαλκίδα, με τα σκατόνερα να πηγαίνουν το μπρός πίσω, και τις σκατόφατσες που , για χρόνια, έβλεπα  όσο ήμουν φοιτήτρια , ακόμα πιο σκυθρωπές και κακομούτσουνες, λές και κάποιος τους έχει καταχέσει στο δόξα πατρί και δεν έχουν καθαριστεί απο τότε που εγώ τους κούνησα το μαντήλι και καταχαρούμενη έφυγα απο την ψυχοφθόρα πόλη τους..

Αυτή η πόλη, έχει κάποια υπόγεια πηγή με απολιθωμένα δεινοσαυροκουκούραδα και τους αποπνέει αυτήν την φανταστική αύρα της κακιασμένης μαλακίας που τους δέρνει!!! Δεν εξηγείται διαφορετικά!!!

Τις δύο πρώτες μέρες που πάτησα το δίμετρο πόδι μου με την λουλού και τον σερβιτόρο μου, μόνο που δεν βγάλαμε τα κατάνα για ιαπωνικό χαρακίρι!!! Φωνές κακό, μια αλλοφροσύνη που ούτε σε  ταινία του Χίτσκοκ δεν πρόκειται να βρείς!!! Το μάτι μου είχε γυρίσει εντελώς, σαν το κεφάλι του κοριτσιού στον εξορκιστή, η δέ λουλού είχε δώσει ρέστα πρόκλησης αντιπάθειας και ο σερβιτόρος μου ήταν ένα βήμα πρίν την ανακοπή, ψάχνοντας παράθυρο να πηδήξει σε μια ύστατη προσπάθεια να λυτρωθεί απο το μαρτύριο της πρώτης συνάντησης και των τριών μας.

Τελικά, την τρίτη μέρα, ξημέρωσε η λύτρωση της μαλακίας, ή τα νερά αποφάσισαν να πάνε πρός την σωστή κατεύθυνση , γαμώ το σπίτι τους μέσα, και έτσι άρχισε να αχνοφαίνεται το φώς του ήλιου στις καρδιές μας.

Η μικρή λουλού, άρχισε να δίνει λίγο σημασία στον σερβιτόρο μου, και να δέχεται την προσοχή του, δίνοντάς του θάρρος να ονειρεύεται πάλι οτι, υπάρχει μια ελπίδα να τον δεχτεί στην ζωή της.

Έτσι λοιπόν, φτάσαμε στην τελευταία μέρα του χρόνου, με καλύτερη διάθεση και όνειρα για μια χρονιά, που δεν τολμάμε να υπολογίσουμε, απο φόβο, μην χαθούν.

Παρότι με φοβίζει το γεγονός αυτό, να πηγαίνω στο άγνωστο χωρίς ένα πιθανό σενάριο για την χρονιά που έρχεται, το μόνο που θα ήθελα να ευχηθώ είναι, ο καινούριος χρόνος να μας φέρει, όσα μπορούμε να αντέξουμε, δίχως να χάσουμε την αγάπη που μας ένωσε, μέσα απο τις άσχημες καταστάσεις που βιώσαμε, εγώ και ο σερβιτόρος μου.

Καλή , άλλη μια χρονιά στην βικοπαρέα…

 

ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΦΥΓΕΙ ΕΝΑΣ ΑΚΟΜΑ ΧΡΟΝΟΣ

Η ζωή είναι ωραία!!!!!!

Μπήκε για τα καλά ο χειμώνας και πάγωσε το λιλάκι μας από το κρύο, το χριστουγεννιάτικο δέντρο, στολισμένο  και τα φωτάκια έξω από το σπίτι αναβοσβήνουν κατά μήκος της κεραμμυδένιας στέγης μας. Ο χοντρός ο γάτος μας, απολαμβάνει την σπιτική θαλπωρή και τα εδέσματα που περισσεύουν όταν μου έρχεται η έμπνευση να μαγειρέψω τις γκουρμεδιές μου. Η μικρή λουλού, χαλαρώνει και περνάει όλο και περισσότερο καιρό στο τάμπλετ της μιλώντας με τον πατέρα της μέσω βάιμπερ, και οι δύο μας περνάμε ιστορικές στιγμές!!!

Κάθε μέρα σφαζόμαστε  για το οτιδήποτε!!!  Για τα ρούχα της που δεν της αρέσουν, για τα μαλλιά της που δεν της κάθονται, για τα παπούτσια της που δεν της τα φέρνω για το κολατσιό στο σχολείο που δεν της αρέσει, και γιατί τα άλλα παιδιά έχουν καλύτερο.. Είναι ωραία στον Παράδεισο!!!!

Η σχολή πάει καλά, αν και δεν διαβάζω καθόλου, παρόλα αυτά, γράφω καλά στις εξετάσεις.

Επιασα δουλειά σε ένα μαγαζί που με ήθελε από πέρσι, αλλά εγώ επέλεξα το ξενοδοχείο για καλύτερα, με τα γνωστά σε όλους αποτελέσματα.  Οπότε και είπα να δοκιμάσω στο σέρβις για το οποίο και με προσέλαβαν , να δώ πόσους δίσκους με φαγητά μπορώ να ρίξω κάτω σε μια σαιζόν!!!

Είναι πιο κοντά στο σπίτι μου και μέχρι στιγμής είναι καλά, μπορώ να πώ.. Δεν υπάρχει αυτό το χάσμα στο νοητικό επίπεδο μεταξύ των συναδέλφων, τα αφεντικά φαίνονται φυσιολογικά και βγάζω καλά φιλοδωρήματα..

Βαριέμαι βέβαια, δεν μου αρέσει καθόλου το σέρβις, αλλά τι να κάνω… η ανάγκη βλέπεις..  Μέχρι να βγάλω τη σχολή και μετά βλέπουμε…

Το σπίτι ξεβρώμισε λίγο από την μιζέρια που είχε κωλοκάτσει για χρόνια και είμαι πολύ χαρούμενη γιαυτό, και ας μου βγάζει το λάδι η μικρή λουλού που πλέον έχει αποφασίσει να μεγαλώσει.

Και ο σερβιτόρος μου… Είναι μια χαρά!!! Κάθε μέρα, του σπάω όλο και περισσότερο τα νεύρα, με τις τόσες παραξενιές μου, τις οποίες και αντιμετωπίζει από μακριά λόγω απόστασης, αλλά τι να κάνω και εγώ.. Τόσα απωθημένα μαζεμένα για χρόνια, σε εκείνον έλαχε ο κλήρος!!!! Αλλά κάθεται το καημένο, τραβάει τα μαλλιά του, νευριάζει τον πιάνουν ταχυκαρδίες, λέω, πάει θα τον πεθάνω τον δόλιο τον καρδιακό μου, αλλά εκεί είναι!!!

Βέβαια, μάλλον μου έχει φύγει ο έρωτας, οφείλω να ομολογήσω , γιατί δεν νοιώθω αυτόν τον κόμπο στο στομάχι και έχω αρχίσει να τρώω σαν το γουρούνι!!!

Παρότι όμως, ο έρωτας έχει φύγει, δεν περνάει λεπτό να μην σκέφτομαι τον σερβιτόρο σε ότι και να κάνω, και τολμώ να τον βάζω στα όνειρά μου, γιατί το ζητά και εκείνος!!!

Με ξενίζει λίγο ο πληθυντικός που χρησιμοποιεί, «θα κάνουμε αυτό, θα πάμε εκεί», γιατί, δεν τον είχα ποτέ και θα πάρει λίγο καιρό να τον συνηθίσω, αλλά μου αρέσει αυτό το εμείς πολύ!!!

Τον Μάρτη θα κάνουμε πάρτυ, γιατί θα ακροάσει κάποια πατσαβούρα την αίτηση διαζυγίου μου και θα βγάλει την , από πολλά χρόνια αργοπορημένη, απόφαση της λύσης του γάμου παρωδία, που έπαιζα τόσο καιρό.

Αν και δεν έχω ιδέα, ποια θα είναι τα επόμενα βήματα της ζωής μου, κάτι που πάλι με ξενίζει γιατί εγώ πάντα ήμουν 3 βήματα μπροστά σε ότι και να έκανα, έχω μεγάλη αισιοδοξία και λαχτάρα να τα ζήσω και αυτό το οφείλω και στο γεγονός ότι σε λίγο θα είμαι μια ζωντοχήρα , αλλά και στο γεγονός ότι ήρθε στη ζωή μου ο σερβιτόρος μου!!!

Αχχχ η ζωή είναι ωραία!!!! Με τις γκουρμεδιές, τα εφηβικά ξεσπάσματα, τα καινούρια βήματα και την αγάπη μου..

Ο ΣΕΡΒΙΤΟΡΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΣΠΑΣΜΕΝΗ ΚΑΡΔΙΑ η μαγική λεξούλα…

Εκείνες τις μέρες, του πρώτου ραντεβού μας, αν θα μπορούσα να το αποκαλέσω, τις μοναδικές και γεμάτες πάθος και πρωτόγνωρα συναισθήματα, η ζωή λές και είχε σταματήσει σε εκείνο το σημείο  που είμασταν εγώ και ο σερβιτόρος μου.  Τόσα μίλια μακριά από το σπίτι μου και τα προβλήματα, τον γάτο που ήθελε τάισμα και τις χελώνες που ήθελαν αλλαγή στο νερό τους,  τα χαρτιά που έπρεπε να φτιάξω για την ασφάλεια την δική μου και της λουλούς, τα χαρτιά του διαζυγίου..

Στον ύπνο μας, με αγκάλιαζε συνεχώς και όταν άλλαζα πλευρό ή στάση ύπνου, με έψαχνε νυσταγμένος, με τα μάτια κλειστά και ερχόταν κοντά μου να με αγκαλιάσει όπως και να είχα ξαπλώσει, έψαχνε να τυλίξει τα χέρια του γύρω μου!!!

Εγώ από την άλλη, προσπαθούσα πάρα πολύ να συγκρατηθώ και να μην του πώ την μαγική λεξούλα που μου έβγαινε αυθόρμητα και αρχίζει από «α», γιατί πρώτον το έπαιζα άνετη, ξέρεις τώρα, είμαστε καλά, περνάμε καλά και γειά χαρά ντάν!!, και δεύτερον, φοβόμουν να μην τον τρομάξω.

Όποτε , δε, μου ερχόταν στην άκρη της γλώσσας η λεξούλα, με έπιανε μια τρομερή ανατριχίλα και μια ταχυκαρδία, ξέρεις, σαν να σε έχει πιάσει κατούρημα και κρατιέσαι και κρατιέσαι και αν τα κρατήσεις λίγο ακόμα θα δακρύσεις, και όταν επιτέλους τα αφήνεις, δεν νοιώθεις αυτή την τρομερή ανακούφιση που ασυναίσθητα σου φεύγει και ένα χαμόγελο μαζί; , έτσι κάπως αισθανόμουν και εγώ ώρες ώρες!!! Γύριζα το κεφάλι από την άλλη, σκεφτόμουν άλλα πράγματα , μόνο και μόνο να μην το ξεστομίσω!!!!  Και έπειτα με έπιανε μια τσαντίλα τρομερή και ήθελα να τον σπάσω στο ξύλο, γιατί μου στερεί την έκφραση αυτού του φοβερού συναισθήματος!!

Στο πρώτο ξημέρωμα μας, όπως κοιμόμασταν στο πλάι ξαπλωμένοι, πρόσωπο με πρόσωπο, άνοιξα τα μάτια μου και τον κοίταξα, έτσι όπως κοιμόταν ήρεμος, με το ένα χέρι κάτω από το σώμα του και το άλλο να το έχει περάσει στην πλάτη μου.  Ηταν τόσο όμορφος…  Του ψιθύρισα πολύ πολύ σιγά, «κοιμάσαι;;», για να βεβαιωθώ ότι κοιμόταν, πέρασα το δάκτυλό μου από το μέτωπό του απαλά, κάνοντας άλλη μια προσπάθεια να δώ αν όντως κοιμάται και όταν βεβαιώθηκα ότι κοιμάται του καλού καιρού, του ψιθύρισα ακόμα πιο σιγά : «σ’αγαπώ…»!!!

Ενας αναστεναγμός ανακούφισης μου έφυγε και ένα χαμόγελο, όπως ακριβώς όταν κατουράς επιτέλους μετά από πολύωρο κράτημα…

Γύρισα πλευρό, και τότε εκείνος, πάλι, με ένοιωσε που κουνήθηκα και έψαξε να με βρεί στα τυφλά να φέρει το σώμα του κοντά μου και να με αγκαλιάσει….

Στον τόπο του μου φιλοξενήθηκα για τρεις μέρες, γνώρισα τους φίλους του, τα στέκια του, την οικογένειά του, το σκύλο τους, ένα μαγαζί με φανταστικά γλυκά, και ένα κρασί με υπέροχη γεύση.

Οι μέρες που είχαμε στην διάθεσή μας όμως, ήρθαν στο τέλος τους και έπρεπε να γυρίσω πίσω στην ρουτίνα της ζωής μου… Ηθελα να είχα την υπόσχεση ότι, σε όλα αυτά που τώρα θα γυρνούσα, θα τα άλλαζα, θα έσπαγα το καλούπι της μιζέριας και θα ξεκινούσα να φτιάχνω από την αρχή την λέξη «καλημέρα»!!

Δεν είπαμε τίποτα, παρα μόνο , ότι θα τα πούμε την επόμενη φορά, μπήκα στο λεωφορειάκι και έφυγα μακριά του…

Τις επόμενες μέρες, τα μηνύματα συνεχίζονταν, ώσπου την  τέταρτη μέρα, ο σερβιτόρος μου, ήταν τόσο πεσμένος ψυχολογικά, και τον αισθανόμουν τόσο χάλια, που σκέφτηκα ότι, θα έχει ξενερώσει με την κατάσταση αυτή, την απόσταση μας, την περίεργη σχέση μας, τα προβλήματά μου, και την συγκριτικά πιο ήρεμη ζωή του χωρίς εμένα, που θα μου δώσει μια μούντζα και στα διάλα κυρία κοκοβίκου επιτέλους!!!

«Δεν περίμενα να μου λείπεις τόσο…», μου έγραψε….

Δεν ήξερα τι να γράψω…, πονούσα που στεναχωριόταν, ήθελα να είναι καλά, πώς θα κατάφερνα να τον βλέπω;;  Δεν του άξιζε τέτοια κατάσταση… Ισως θα έπρεπε να φύγω από τη ζωή του…

Του το έγραψα.. Τί να έκανα;;;

Και εκεί που περίμενα το τελευταίο μήνυμα από δαύτον, μου γράφει :

«Σ’αγαπάω εσένα!!!»…..

Πώς;;;; τι έγινε;;;; άκουγα καμπανούλες στα αυτιά μου!!!!

Το κοιτούσα κανα δίλεπτο, χωρίς να απαντάω, απλώς το κοιτούσα σαν το γατί το πουλί στο δέντρο, δίχως να ανοιγοκλείνω τα μάτια μου, από φόβο μήπως και χαθεί από την οθόνη!!!

«Διαβάστηκε» του έγραψα.. τι άλλο σκατά να έγραφα;;; Και μετά από λίγο, του έγραψα ότι τον ειχα προλάβει στο ξενοδοχείο και το είχα πεί όταν εκείνος κοιμόταν….

Δηλαδή το λέμε τώρα;;;; σκέφτηκα;;; Και σηκώθηκα από το κρεβάτι, με πήδους μέχρι το ταβάνι!!!! Πήδηξα από το κρεβάτι με γράντ ζετέ και βρέθηκα στο σαλόνι!!! Ο γάτος μου χέστηκε πάνω του , σου λεει έπιασε φωτιά το σπίτι!!! Τον πούλο γρήγορα!!!! Ετρεξε στην πόρτα να βγεί έξω πρώτος!!

Τον έβγαλα έξω, ξάπλωσα στον καναπέ του καθιστικού μου και έμεινα να κοιτάζω τα γλυκά του λόγια στην οθόνη… ¨σ’αγαπώ…… σ’αγαπώ…….σ’αγαπώ…….

Βρισκόμουν πάλι στο ρόζ συννεφάκι μου!!! Και ήταν εκει, δίπλα μου!!! Και ήταν ήρεμος….

Συνεχίζεται…

 

 

 

Ο ΣΕΡΒΙΤΟΡΟΣ ΜΕ ΤΗ ΣΠΑΣΜΕΝΗ ΚΑΡΔΙΑ η αρχή της ιστορίας αγάπης δίχως τέλος!!!!

Την τελευταία ημέρα, του σερβιτόρου μου στο νοσοκομείο, τα συναισθήματα ήταν περίεργα.

Από την μία χαιρόμουν που θα έφευγε και που θα γίνονταν όλα τα απαραίτητα βήματα, ώστε να γιατρευτεί η καρδιά του, από την άλλη όμως, κάθε λεπτό που περνούσε, περιμένοντας το εξιτήριο, η δική μου καρδιά ράγιζε όλο και πιο πολύ.

Σκεφτόμουν ότι, δεν θα τον ξαναέβλεπα πλέον κάθε μέρα, και δεν θα άκουγα την υπέροχη φωνή του, δεν θα ξαναέβλεπα το χαμόγελό του και το νάζι του, όταν με κοιτούσε με μισό μάτι, όταν έλεγα καμιά μαλακία.

Ήταν και εκείνος σκεπτικός, πολύ σοβαρός και εγώ το έπαιρνα ότι έκοβε σιγά σιγά, τον αέρα που αρχικά μου είχε δώσει, ώστε να μην πληγωθώ, εφόσον η ιστορία μας, έπαιρνε τέλος με το εξιτήριο.

Εκείνη την ημέρα λοιπόν, προσφέρθηκα να τον πάω με το αμάξι μου στο σπίτι του να μαζέψει τα πράγματά του για το ταξίδι χωρίς επιστροφή στον καταραμένο τόπο, όπως έλεγε, και συγκρατούσα την απογοήτευσή μου με νύχια και με δόντια για να μην γραπωθώ από τα πόδια του φωνάζοντας «πού πάς και με αφήνεις»!!!

Με χαρά δέκτηκε να τον πάρω μαζί μου, αφήσαμε τον αδελφό του να κάνει το τσέκ άουτ και μπήκαμε στο αμάξι.

Πήγαινα σαν τη χελώνα, ενώ κανονικά το γκαζώνω το αμαξάκι μου, προσπαθώντας να πώ, ότι προλάβαινα στον έρωτα της ζωής μου, που ίσως να μην τον ξαναέβλεπα ποτέ ξανά.

«|Σε γουστάρω πάρα πολύ!!» του είπα κάποια στιγμή πιάνοντας το γόνατό του καθώς οδηγούσα…

«Και μένα , δεν μου είσαι αδιάφορη, μη κοιτάς που δεν εκφράζομαι», είπε πολύ σοβαρά, κρατώντας την ζακέτα του σφιχτά στη κοιλιά του.

Μάζεψα το χεράκι μου , έτσι δειλά όπως το είχα απλώσει , από το γόνατό του. » πάρε τα αρχίδια μου κυρία κοκοβίκου..» είπα στον εαυτό μου.

Λίγο πρίν φτάσουμε στον προορισμό μας, σταμάτησα το αμάξι στην άκρη του δρόμου με αλάρμ, «ή τώρα ή ποτέ!!» σκέφτηκα, ήθελα τόσα να του πώ, και τόσα να του κάνω, που εκείνη την στιγμή έγειρα το κεφάλι μου κοιτάζοντας τα πόδια μου, προσπαθώντας να συντονίσω όλες αυτές τις σκέψεις στο μυαλό μου και να πάρω το θάρρος να κάνω κάτι!!

Τότε, εκείνος, έγειρε προς τη μεριά μου και αγκαλιαστήκαμε….

Είχα θολώσει!!!! Η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά και δεν άκουγα τις σκέψεις μου!!! «ή τώρα ή ποτέ, ή τώρα ή ποτέ» σκεφτόμουν, αλλά δεν ήθελα να αφήσω την αγκαλιά του.

Τότε, εκείνος, σήκωσε το κεφάλι του από τον ώμο μου και με φίλησε….

Ξαφνικά ο κόσμος χάθηκε από το αμάξι!!!  Βρισκόμουν εκατομμύρια πόδια ψηλά από τη γή!!! Εγώ , εκείνος και το αμάξι, πετούσαμε!!!

«Ξεκινάει λοιπόν!!!» μια φωνούλα ψιθύρισε στο μυαλό μου, και πλέον δεν αισθανόμουν, απελπισία , μοναξιά και απογοήτευση.

Όλα τα προβλήματα μου έγιναν καπνός, όλα ήταν ρόδινα, όλα ήταν αισιόδοξα, για εκείνον, την υγεία του, εμένα, εμάς.

Φτάσαμε λοιπόν, τον άφησα να τακτοποιήσει τις δουλειές του και τα πράγματά του και πήγα στην δουλειά.

Εκείνη την ημέρα, πετούσα!!! Στα αρχίδια μου όλα!!! Και οι κωλοπατάτες στα κωλορεσώ και οι κωλοπελάτες στο κωλοξενοδοχείο, δεν είχαν καμία υπόσταση.  Εγώ είχα το φιλί του σερβιτόρου μου!!!

Οι επόμενες μέρες κυλούσαν με μηνύματα και τηλέφωνα, με λόγια γλυκά, αλλά ελαφρώς συγκρατημένα, ενώ ήθελα να φωνάξω με τηλεβόα ότι, τον γουστάρω κάργα που νοιώθω πόνο στην ψυχή μου από την τρομερή ένταση.

Τελικά τα πράγματα με την σπασμένη του καρδιά , δεν ήταν και τόσο ρόδινα όσο τα σύννεφα που εγώ πετούσα ανάμεσα τους, οπότε και χρειάστηκε και μπαλονάκι να κάνει και στέντ να βάλει.  Έγινε ότι ήταν απαραίτητο να γίνει και έπειτα από κάποιες μέρες, που τελείωσα την δουλειά, προγραμμάτισα ένα ταξίδι να πάω να τον δώ, όπως είχαμε συζητήσει.

Στην διάρκεια της αναμονής μέχρι την ημέρα που θα συναντιόμασταν, τα μηνύματα έπεφταν βροχή, παρεξηγήσεις, γλυκόλογα, συζητήσεις άνευ σημασίας, προβληματισμοί από την δική μου μεριά για τα θέματα του άντρα που προσπαθούσαν να διευθετηθούν και σε όλα αυτά, να εισπράττω μια φοβερά θετική σκέψη και μια επιθυμία να τα μοιραστεί όλα μαζί μου.  Σκεφτόμουν ότι, δεν μπορεί, κάποιο λάκκο θα έχει η γαμημένη φάβα, έτσι όπως ήμουν μαθημένη να κρατάω πισινές στην ηλίθια ζωή μου, σκεφτόμουν ότι, μαλακία κάνω και ξεσηκώνομαι ξεκινώντας μια κατάσταση που δεν μπορούσα να δώσω όλο μου το είναι, με τα τόσα προβλήματα στην προσωπική μου ζωή άλυτα και χωρίς κάποιο φώς στο τούνελ του χάους που για χρόνια είχα δημιουργήσει.

Σκεφτόμουν ότι, το ταξίδι μου να τον συναντήσω θα ήταν καθοριστικό και ως προς τα αισθήματά μου και ως προς το τελικό πόρισμα που θα έβγαζα για τον σερβιτόρο μου και τη πιθανότητα να υπάρξει μια σχέση μεταξύ μας.

Και η μέρα συνάντησης ήρθε…..  Καθισμένη στο παγκάκι στο σημείο συνάντησης, περίμενα να τον δώ, ενώ η καρδιά μου είχε φτάσει στις φτέρνες από το δυνατό χτύπημα.

Και νάτος!!! Εμφανίστηκε , έτσι ψηλός και όμορφος όπως τον θυμόμουν όταν τον είχα πρωτοδεί, χωρίς την ταλαιπωρία του νοσοκομείου, με ένα χαμόγελο που φώτιζε όλη την πλατεία που καθόμουν!!! Ποια βαλίτσα , ποιο τάμπλετ, ποιος το γαμεί το φουστάνι που φορούσα , που είχε σηκωθεί, και σίγουρα φαινόταν το βρακί μου, έτσι όπως σηκώθηκα και έπεσα στην αγκαλιά του!!!!

Φιληθήκαμε αγκαλιαστήκαμε, ξαναφιληθήκαμε και αγκαλιαστήκαμε, ενώ δεν το πίστευα ότι ήμουν εκεί!!!

Τα χέρια μου έτρεμαν, τα πόδια μου επίσης, ευτυχώς που φορούσα ισόπατες μπότες γιατί σίγουρα θα έπεφτα αν είχαν τακούνια!!!

Οι επόμενες 3 μέρες ήταν ίσως οι καλύτερες που έχω περάσει στη ζωή μου μέχρι τώρα!!!

Ημουν δική του και ήταν δικός μου, δεν υπήρχε τίποτα άλλο στην ρημάδα την μαλακισμένη γή!!!

Η αύρα που έβγαινε και από τους δυό μας ήταν ικανή να φωτίσει όλες τις μαύρες τρύπες στο ηλιακό σύστημα και ακόμα παραπέρα!!!

Μέσα μου ένοιωθα γεμάτη, βρήκα το άλλο μου μισό!!! |Βέβαια χρειάστηκε ο άνθρωπος να τα κακαρώσει σχεδόν για να μου δείξει το σύμπαν ότι αυτός είναι ρε ηλίθιο  κατασκεύασμα, που για χρόνια δεν το παίρνεις απόφαση να ξαποστείλεις την αρρωστημένη κατάσταση που σαν σκατά ξεραμένα στη λεκάνη έχει λερώσει την ταλαιπωρημένη σου γαμημένη ψυχή!!!

Και από τότε, όλα κυλάνε, όπως πρέπει να είναι, ανάμεσα σε έναν σερβιτόρο και σε μια αποτυχημένη μπουφετζού του κώλου, με τα κωλοπτυχία της και την τρομερά σπαστική ανάλυση σε ότι συμβαίνει.

Ναι, ναι, i am in love!!!! και το χαίρομαι!!!!

Υ.Γ.  προς όλους του φανατικούς μου αναγνώστες, και κυρίως σε σένα Στεφανία μου, τα χαρτιά του διαζυγίου μου, έχουν ήδη φύγει προς υπογραφή και κατάθεση από τον υπέροχο και λίγο γκέι δικηγόρο μου!!!!   Αλλά εγώ είμαι ήδη ελεύθερη!!!!

Συνεχίζεται….

Ο ΣΕΡΒΙΤΟΡΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΣΠΑΣΜΕΝΗ ΚΑΡΔΙΑ άλλη μια (σοβαρά τώρα κάποιος μας κάνει πλάκα) αποτυχημένη ιστορία αγάπης.

17 και σήμερα.

Τα έχω παίξει λίγο, κοινώς έχω χάσει την μπάλα!!! Πρωί σχολή, να μαθαίνω για κυκλοφορικά συστήματα, στρώσιμο κρεβατιών και μικρόβια και το απόγευμα και βράδυ δουλειά να γεμίζω ρεσώ με σκατοφαγητά..

Και εκεί που κάτι ξαφνικό έγινε και ανέβαζε την διάθεσή μου στα ουράνια, η γκαντεμιά μου η γαμημένη χτύπησε πάλι την πόρτα… Αλλά ένα ένα.. Πάμε από την αρχή λοιπόν..

Τέλος Σεπτεμβρίου, και ενώ αρχίζω να μετράω μέρες για το τέλος της σαιζόν, έχοντας συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι αγάμητη θα πεθάνω, και το κυριότερο, ότι, δεν θα εισπράξω ποτέ αυτό που λέμε τρού ρομάνς, σκάει μύτη στο ξενοδοχείο ενας νέος σερβιτόρος..

Μόλις τον είδα, ανατρίχιασα ολόκληρη!! Από αυτές τις ανατριχίλες που νοιώθεις, μαζί με το καρδιοχτύπι, τα μηνύματα του ενστίκτου ότι κάτι συμβαίνει εδώ πέρα..

Ο σερβιτόρος μας, ψηλός, πολύ ευγενικός και όλως περιέργως αρκετά φυσιολογικός, μπορώ να πώ, εν συγκρίσει με τα σούργελα που σουλατσάρουν πέρα δώθε εκει πέρα, με ένα υπέροχο χαμόγελο, συστήθηκε και αρχίσαμε να ανταλλάσσουμε σκόρπιες κουβέντες, χαμόγελα και ματιές.

Μια μέρα, τον είδα με κάτι εξανθήματα και μάτια κόκκινα.  Αμέσως, έβγαλα διάγνωση αλλεργίας και τον παρέπεμψα σε γιατρό για να πάρει τίποτα αντισταμινικά.

Οντως πήγε, πήρε τα φαρμακάκια του και με αφορμή αυτό το γεγονός, αρχίσαμε να έχουμε ανταλλαγή μηνυμάτων στο φέσιμπούκ…

Κάθε βράδυ μετά την δουλειά, λέγαμε κάτι ψηλά, και στη δουλειά χαμογελάκια και ματιές και λίγα υπονοούμενα.

Ολο και πιο πολύ άρχισα να πιστεύω ότι, μπορεί να παίζει τίποτις της προκοπής με το μωράκι ετών 46. Μιλούσε ωραία και το κυριότερο χωρίς γραμματικά λάθη!!!

Ένα βράδυ, μου στέλνει μήνυμα προτείνοντας να πάμε για καφέ να τα πούμε λίγο πιο χαλαρά, μόλις τελειώσουν οι υπερωρίες μας.  Εκείνη την στιγμή εγώ, έκανα 48 πήδους και 34 πιρουέτες!!!!!  Μετα χαράς δέκτηκα και λίγο λίγο, τα μηνύματα μας απέκτησαν λίγο περισσότερη οικειότητα.

Και τρείς μέρες μετά, η γκαντεμιά μου χτύπησε την πόρτα….

Το τρίτο βράδυ μετά την πρόταση για καφέ, πηγαίνοντας στο σπίτι και αναμένοντας να δώ ένα μήνυμά του στο φέσιμπουκ,   ο υπολογιστής μου δίνει μια μούτζα στη μούρη λέγοντας «κυρία μου δεν έχεις νέα μηνύματα, φάε μια σκατούλα»… Του στέλνω και εγώ ένα καλό σου βράδυ και το πρωί ξύπνησα κανονικά να ξεκινήσω το πρόγραμμα, σχολή, δουλειά.

Μετά την λήξη της σχολής και ενώ έβγαινα προς την έξοδο του νοσοκομείου, καθώς η σχολή είναι μέσα στο νοσοκομείο, βλέπω τον μαίτρ μας να κάθεται στην αίθουσα του κυλικείου. «Τι κάνετε εδώ;» τον ρωτάω περιμένοντας να μου πεί κάτι έτσι γενικό, καθώς ήταν αρκετά ψύχραιμος.

Και μου προτείνει να με κεράσει καφέ να κάτσω να μου πεί.  Ετσι και έγινε, έφερε τον καφέ και μου λεει, » Ξέρεις, ο σερβιτόρος μας (ονόματα δεν λέμε, είπαμε) εχθές το βράδυ έπαθε έμφραγμα και τον έχουν στην εντατική τώρα, περιμένω να ανοίξει το επισκεπτήριο να τον δώ»

Και μένω μαλάκας…… για πολλοστή φορά!!!!

Ο σερβιτόρος μου, που το προηγούμενο βράδυ δεν μου έστειλε μήνυμα, εκείνη την στιγμή πάθαινε το έμφραγμα.. Εντάξει καλή δικαιολογία μπορώ να πώ, να μην μου στείλει!!!

Πήγαμε μαζί στην εντατική, ρωτήσαμε τους γιατρούς τον είδαμε, και φύγαμε για την δουλειά.

Από την προηγούμενη κυριακή που έπαθε τον έμφραγμα, κάθε μέρα, μετά τη σχολή πήγαινα να τον δώ στα κλεφτά στην εντατική, ρωτούσα τους γιατρούς για την κατάστασή του, πηγαίνει για μπαλονάκι μου λέγανε, θα μεταφερθεί σε άλλο νοσοκομείο και όλα καλά.

Εγώ να κάνω προσευχές, να στέλνω θετική ενέργεια να γίνει καλά, να στέλνω μηνύματα να μου στέλνει και εκείνος και επιτέλους γίνεται το θαύμα..

Εκανε θρομβόλυση και διέφυγε τον κίνδυνο!!!! Ισως και να αποφύγει και το μπαλονάκι!!! Υπέροχα νέα!!!

Να μου στέλνει μηνύματα για το τί θα κάνω την επόμενη σαιζόν, να δουλέψουμε μαζί, να πάμε και Μύκονο γιατί πληρώνουν καλά, να κανονίσει θα δουλέψει στο ίδιο ξενοδοχείο να είμαστε μαζί, μέλια ωραία λόγια.

Και έρχεται ο αδελφός του από την Χαλκίδα, όπου κατάγεται αρχικά, και σε λιγότερο από 3 ώρες, ενώ εγώ είμαι στην τάξη και κάνω μάθημα ανατομίας της καρδιάς, βγάζουν εισιτήριο για Αθήνα να φύγουν σε 2 μέρες, κανονίζουν να πάρουν τα πράγματά τους από το δωμάτιο που έμενε στο ξενοδοχείο και γειά χαραντάν…..

Ξέρω , ξέρω, προέχει η υγεία του ανθρώπου…

Καταπίνω με δυσκολία μόλις μου λέει τα νέα, χαμογελάω μηχανικά για τα καλά νέα και κρατιέμαι να μην βάλω τα κλάματα, ενώ στο μυαλό μου έρχεται το τραγούδι της amy lee my heart is broken!!

Μου λεει αν μπορώ να πάω Χαλκίδα μόλις τελειώσω την δουλειά για ένα σουκού, να τα πούμε, να μην χαθούμε και μόλις τακτοποιηθεί η υγεία του ίσως και να κανονίσει να δουλέψει του χρόνου στο ξενοδοχείο. Με λέει μωρό, γλυκιά μου, ματάρες μου… αλλά εγώ ξέρω πάρα πολύ καλά, ότι, το θέμα της υγείας του είναι τόσο λεπτό που δεν νομίζω να τον ξαναδώ εδώ τριγύρω, μακριά από τους δικούς του…

Ακούω και τον αδελφό του που μιλάει στο τηλέφωνο, με κάποιον, δικό τους και του λεει ότι εκείνος θέλει να έρθει στην κρήτη να δουλέψει.

Ακούω και άλλο τραγούδι των evanescence που λεει ότι, μόνη μου ανήκω, στο μυαλό μου να τριγυρίζει και για άλλη μια φορά, σκέφτομαι ότι κάποιος με έχει μουτζώσει με χέρια και με πόδια για να μην σταυρώσω έναν σωστό άνθρωπο!!!

Γαμώ την ατυχία μου γαμώ!!!!!!

Για άλλη μια φορά, για άλλη μια γαμημένη φορά, ανοίχτηκα, βρήκα μια όμορφη ανταπόκριση, χωρίς πολλά πολλά σάλια όπως του μπιφτέκι, καπουτσίνου μοναχού μάγειρα Α΄, τόσο πολλά υποσχόμενη και έφαγα τα μούτρα μου.. Πάλι!!!!

Εντάξει , το ξέρω, ο άνθρωπος έπαθε έμφραγμα!!!!

Και εγώ, στραμπούληξα την καρδιά μου πάλι..

Δεν υπάρχει σωτηρία… Ότι αγαπάω εγώ, πεθαίίίίνειιιιιιιιιι και ξαναρχίζωωωωωω απτην αρχήηηηηηηηηη.

Δι έντ….

Γαμώ….

 

ΞΕΝΟΔΟΧΟΫΠΟΚΕΙΜΕΝΑ εγκύκλιος δεύτερη. the bouphetzou from hell!!!!

32 και σήμερα…

Άλλη μια Παρασκευή ήρθε και φεύγει, άλλη μια βδομάδα λιγότερη στο ξενοδοχείο της τρέλας!!!

Από την πρώτη του Οκτώβρη θα δουλεύω μονο βράδυ για να προλαβαίνω τη σχολή το πρωί.  Το βράδυ στο μπουφέ δουλεύει ένα άλλο φρούτο, το ίδιο με τα υπόλοιπα αδαή και αμόρφωτα ωζά που συμπληρώνουν την ομαδάρα της κουζίνας όπου και ανήκουμε.  Είναι μια κοπελίτσα αρκετά όμορφη, αλλά από μυαλό άσε… Είναι όπως λέμε από κώλο μάπα και από μάπα κώλο!!!  Είναι η κοπελιά που με ρώτησε «ποιοι είναι οι άλλοι» στην πρόταση μου «εκτός των άλλων»..  Είναι η κοπελιά που με ρώτησε » τι είναι στόκ» όταν της είπα ότι ο αποθηκάριος δεν έχει άλλο στόκ στην αποθήκη του..  Είναι εκείνη που με ρώτησε «τι σέξ;;;» στην διαπίστωσή μου «μάλλον έχεις ωορρηξία», όταν την πονούσε η κοιλιά της χαμηλά και βρισκόταν στη μέση του κύκλου της..

Και που λές. δουλεύαμε μαζί, εχθές το βράδυ και μου λεει, «λοιπόν εγώ είμαι στα ζεστά (τα ζεστά είναι τα φαγητά στα ρεσώ) και εσύ στα κρύα (τα κρύα είναι οι σαλάτες και τα γλυκά και φρούτα).  Δεν θα παραγγέλνεις τίποτα δεν θα κάνεις τίποτα αν δεν με ενημερώνεις πρώτα και εγώ θα πηγαίνω στη κουζίνα να παίρνω πράγματα».

Της είπα » αυτό δεν είναι σωστό, είναι άδικο και αυταρχικό εκ μέρους σου».  «Μην το παίρνεις έτσι, δεν σου κάνω κουμάντο αλλά θέλω να έχω τον έλεγχο του μπουφέ και θα κάνεις αυτό που λέω» μου απαντάει.  » Αυτή η συμπεριφορά σου δεν μου αρέσει, της λέω, είναι αυταρχική δεν είναι δίκαιη και δείχνει έλλειψη εμπιστοσύνης».

Εντάξει θα μου πείς μαρή κλαίρη, τι της βάζεις 3 άγνωστες λέξεις ταυτόχρονα, δεν παίζεις δίκαια και εσύ, θα πάθει υπερφόρτωση ο εγκέφαλός της!!!

«Δεν είναι έτσι που λές, μου λεει, θα γίνει αυτό που λεω και δεν το διαπραγματεύομαι»!!!

Από εκείνη την ώρα είχα το ύφος του Φρέντυ Γκρούγκερ στο πρώτη ταινία του!!!  Σκεφτόμουν πενήντα διαφορετικές εκδοχές πρακτικής άσκησης των βασικών εννοιών της ανατομίας εγκεφάλου!!!

Και εκείνη δεν πήγαινε πίσω βέβαια..  Ελεγε σε μια κοπελιά ότι δεν μπορεί να περάσει ο μήνας έτσι, και δεν συνεργάζομαι και είναι πολύ δύσκολο και κάτι κλαψομούνικα τέτοια που με κάνουν να θέλω να βάλω το δάκτυλο το λάρυγγα και να προκαλέσω εμετό μέσα στη μούρη της:!!!!

Να μου δίνει διαταγές «κάνε αυτό σε παρακαλώ κάνε εκείνο σε παρακαλώ», και «αυτό το έκανες;; εκείνο το έκανες;;» και εγώ να σουφρώνω τα μάτια μου σαν μεσήλικη πάσχουσα από πρεσβυωπία!!!!

Ξέρω ξέρω, τι θέλω και ασχολούμαι με την κάθε κότα που κατέβηκε από το χωριό και το μόνο που ήξερε να κάνει αυτή και το σόι της ήταν να σαλαγάει τα πρόβατα και τα γίδια μπρρρ κίτσι κίτσι κίτσι, και να φωνάζει στις υπόλοιπες κοτούλες πούλ πουλ πούλ πούλ να τσιμπολογήσουν το κουτόχορτο..

Θα το άφηνα να περάσει, να το πάρει ο Δούναβης αλλά γύρισε και είπε στην άλλη κοπελιά, «θα την στρώσω, θα της σπάσω το τσαμπουκά»….

Εχεις δεί την Λίντα Χάμιλτον στον Εξολοθρευτή να οπλίζει το όπλο με το ένα χέρι;;;  Εε έτσι έκανε η εικόνα στο μυαλό μου.

«This means war you fucking bitch!!!»

Δεν θα υποχωρήσω επειδή είπε ότι θα με στρώσει η τσούλα η παλιοχωριάτα!!!! Να πάει να μάθει πρώτα τι έιναι η ωορρηξία της και μετά να τα βάλει μαζί μου η κάργια η θείτσα μου η Ψουψούλα!!

Αχ συγχύστηκα πάλι σιχτίρ…

Σας αφήνω τώρα, πρέπει να φτιάξω τουλάχιστον 32 σενάρια δράσης και αντίδρασης γιατί από την Κυριακή μου ετοιμάζει φάλαγγα το σκουριασμένο κοτετσόσυρμα  που περνιέται για έξυπνη και πονηρή.  Της θειάς σου το μπουγαδοκόφυνο μωρή!!!!! Δεν ξέρεις με ποια θέλεις να τα βάλεις….

 

ΞΕΝΟΔΟΧΟΫΠΟΚΕΙΜΕΝΑ… εγκύκλιος πρώτη.

38 και σήμερα…

Σήμερα αδειεύω..

Την τελευταία εβδομάδα οι ειδήσεις και τα νέα που λαμβάνω πέφτουν σαν βροχή του φθινοπώρου, μια και εδώ στο χωριό μου δεν λέει να βρέξει να ποτιστούν τα δεντράκια μου.

Οι αποκαλύψεις για τον μάγειρα Α΄και την μαγείρισσα από τας Αλβανίας, την κατά 20 χρόνια μικρότερή του, συμπληρώνουν το πάζλ της ανώριμης συμπεριφοράς του.  Το γαιτανάκι ξετύλιξε από μόνη της η καλή μας μαγείρισσα που από ζήλια και φόβο μην και της κλέψω τον άντρα το σωστό κελεπούρι, προσπάθησε να με ψαρέψει για τα αισθήματά μου για εκείνον, μια και κρατούν την σχέση τους κρυφή για λόγους προφανείς βεβαίως βεβαίως. Αλλά ως γνωστόν, στην πουτάνα πουτανιές δεν μπορεί να κάνει ένα ευκοιλίδι που δεν είχε γεννηθεί ούτε κάν την δεκαετία του 90′ , πόσο μάλλον όταν αυτή η πουτάνα είμαι εγώ!!!

Για να μην μακρηγορώ, το παιχνίδι μεταξύ τους, είχε αρχίσει αμφότερα την ίδια περίοδο που εμένα μου πουλούσε τρού ρομάνς και αηδίες καλυβιώτικες ο μάγειράς μας, και κοινώς ο ερωτύλος με το μπιφτέκι στο κεφάλι σαν καπουτσίνος μοναχός και την κοιλούμπα για ατραξιόν στην παραλία, προσπαθούσε να δεί σε ποια δύχτια θα τσιμπήσει παραγάδι.  Όμως, όπως φαίνεται, η κοπελίτσα μας ήταν ήδη έτοιμη ψημένη σαν μελιτζάνα παπουτσάκι στο ταψί, ανοιχτή και αναψοκοκκινισμένη, γοητευμένη από τον παππού, σε σύγκριση με αυτήν.  Τώρα, γιατί εκείνος συνέχιζε να κάνει παιχνίδι και με εμένα, δεν μπορώ να μπώ στα μυαλά του καθενός ψυχάκια και ούτε θέλω βασικά, καθώς αν ήταν να το αναλύσω θα καθόμουν και με τον άντρα που από ψυχώσεις είχε ένα κάρο!!!

Ίσως, θα έλεγα, αισθανόταν και τύψεις καθώς γνωρίζει ότι αυτή η σχέση του δεν βγαίνει πουθενά, ίσως γνώριζε ότι μου παίζει μαλακία ενώ δεν την αξίζω, γιαυτό και δεν με κοιτάει στα μάτια πλέον.

Αλλά δεν είναι η μόνη κρυφοπουτανίτσα στο ξενοδοχείο, καθώς στην κουζίνα της παράνοιας υπάρχουν 3 Αλβανές μαγείρισσες του μπί, και αλληλοϋποστηρίζονται ως γνωστόν, εξόν και οι κουβεντούλες στα αλβανικά χαμηλοφώνως όταν πλησίαζα, καθώς έχουμε και Αλβανούς λαντζιέρηδες.  Ήξεραν λοιπόν όλες για το ερωτικό συρεγκέλα και το ενδιαφέρον του μάγειρα για μένα, γιαυτό και είχαν βαλθεί όλες να με ρωτάνε αν έχω κάτι μαζί του τους τελευταίους μήνες, επειδή και καλά, ταιριάζουμε και οι δύο και μπούρδες τέτοιες.

Βασικά φίλε μου, το θέμα είναι ότι εγώ έγινα παιχνιδάκι στα στόματα των γουάναμπι μαγείρισσών, του δείγματος διάρροιας της αλβανικής κουλτούρας, δίνοντας την ικανοποίηση σε αυτή τη φάρα να κοκορεύεται ότι εμείς οι Έλληνες είμαστε ευκολόπιστοι βλαμμένοι τύποι.  Ναι ναι, είμαι ρατσίστρια!!!

Για τον κακομοίρη τσιλιασμένο μάγειρα Α΄, δεν περιγράφω άλλο…

Ξενοδοχείου συνέχεια τώρα, αν κρίνω από αυτό που δουλεύω, το πεντάστερο, ο Θεός να το κάνει, το νοητικό επίπεδο όλων εκεί μέσα είναι κάτι παρακάτω από αυτό του χόμο σάπιενς με σύνδρομο ντάουν!!  Μιλούσα τις προάλλες με μια κοπελιά που δουλεύει μπουφέ και όπως της εξιστορούσα κάτι λέω «και εκτός των άλλων», και με ρωτάει «ποιοι είναι οι άλλοι;;;»… Κοπελιά, οι άλλοι είναι εκείνοι οι περίεργοι τύποι που κανείς δεν ήξερε στην σειρά με το αεροπορικό δυστύχημα στη ζώνη του λυκόφωτος!!!

Ενας άλλος ψήστης, που από όλες τις λέξεις που γνωρίζει, οι περισσότερες έχουν να κάνουν με πηδήματα και σεξοπορνοδιαστροφικές αηδίες, μου λέει εχθές » αφου δεν γαμιέσαι και είσαι χωρισμένη, γιατί δεν πάς για καλόγρια;;» και το εννοούσε καθώς εκτός από τα γαμήσια είναι και παλαιοημερολογίτης τρομάρα του!!!

Ενας άλλος μάγειρας, ετών 21, με δύο μέτρα μπόι, μάλωσε με τη γκομενίτσα του, και πλακώθηκαν στο ξύλο στην κυριολεξία γιατί, με ζηλεύει η δικιά του!!! Του είπε δε να μην μου μιλάει γιατί μου δίνει αέρα έτσι, και τον ρωτάει κάθε μέρα αν με είδε ή αν μου μίλησε!!! Ελα μουνί στο τόπο σου!!!!

Μια άλλη φορά, έκανα ρέικι σε μια κοπελιά και της είπα ότι υπάρχει ένα μπλοκάρισμα στα πόδια της, να το ψάξει, και εκείνη είπε ότι κάνω βουντού, και ότι της είπα ότι θα τρακάρει αν ανέβει σε μηχανή…

Βασικά όλη αυτή η κατάσταση, που από τον τρελό ενθουσιασμό της αρχής, έχει φτάσει στα πρόθυρα λιθοβολισμού μου από το εξαγριωμένο πλήθος, στην μάγισσα με τα πολλά πτυχία και τις εξωγήινες για αυτούς γνώσεις, βασικές για μένα, μου θυμίζει κάτι σαν ταινία.  Πολλές φορές αναρωτιέμαι ότι δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν τόσοι ανεγκέφαλοι στον κόσμο, που δεν έχουν και δεν θέλουν να αποκτήσουν καμία παραπάνω γνώση ούτε στη ζωή ούτε στην επικαιρότητα και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να πηδιούνται.  Πολλές φορές νομίζω ότι έχουν ξεπηδήσει από την ταινία του Καλιγούλα με τα όργια στα ρωμαικά χαμάμ!!!

Για να μην τους αδικώ, ιδίως οι κοπελιές το μόνο που ξέρουν ως γνώση είναι να απαριθμούν τα αφροδίσια νοσήματα και τις πληθώρας γυναικολογικές παθήσεις που έχουν από το πολύ πήδημα με όποιο λιλάκι τους σηκωθεί!!!  Μου λένε «πήγα στον γυναικολόγο και έχω αυτό,.. μου έδωσε αντιβίωση 1000αρα και κάτι άλλα χάπια, τι είναι;;;».  Μωρή πατσαβούρα, να πηδιέσαι ασύστολα ξέρεις, να ρωτήσεις τον γιατρό από τι προκλήθηκε δεν ξέρεις;;; «Μου είπε ο γιατρός ότι είναι από το έντονο σέξ, γιατί η μόλυνση είναι πολύ ψηλά στον κόλπο, δηλαδή τι σημαίνει αυτό;;»  Να τραβάω τα μαλλιά μου εγώ, να μου γυρίζουν τα μάτια σαν τα φρουτάκια!!!

Σημαίνει κοπελιά ότι ο γκόμενος σου την έχει μεγάλη και σε γαμάει δίχως σάλιο!! Βάλε λίγο να γλυστράει εκει πέρα ρε σκατόμαγκα, κολοκύθι ριγανάτο!!!

Ευτυχώς που η βδομάδα των παθών και των αποκαλύψεων έληξε με την σημερινή ημέρα να αδειεύω, αλλιώς δεν θα την πάλευα…

Το καλό είναι ότι έχω να περιμένω την 2η Οκτωβρίου που θα ξεκινήσουν τα μαθήματα της νοσηλευτικής που πέρασα και για τα επόμενα 3 χρόνια θα βλέπω και θα μιλάω για αίματα και αρρώστιες!!! Το προτιμώ να σου πώ… Απλώς για τα καλοκαίρια θα κάνω τον ξενοδοχουπάλληλο δουλεύοντας σε κουζίνες της κακιάς ώρας και συναναστρεφόμενη με όλα τα ανεγκέφαλα κουκουρούκου τσογλανάκια που δεν γνωρίζουν ούτε κάν απο πού κλάνει ο κώλος, γιατί αν τους ρωτήσεις απο πού κλάνει η μύγα, θα πάθουν υπερφόρτωση πρόσθιου εγκεφαλικού λοβού!!!

Μέχρι την επόμενη φορά, αουφ φιρ ντα ζεν, ή κάπως έτσι..(ξεκίνησα και γερμανικά μήπως και βρώ καμιά θέση σε ρεσεψιόνα και την βγάλω καθαρή..)

THIS IS THE END MY FRIEND..

..Λοιπόν…

Περίμενα να έρθει η κατάλληλη στιγμή, να γίνουν αρκετά γεγονότα, για να έχουμε πολλά να πούμε..

Καταρχάς, χώρισα!!!! γιούπι!!!!

Κατά δεύτερον, έχω χάσει σχεδόν 10 κιλά από την καλοπέραση, κυριολεκτικά μιλώντας, καθώς θυμίζω τον παλιό καλό μου εαυτό στην εκδρομή μου στην Ιταλία.. Τόσο καλά!!!

Αλλά για να μιλήσουμε λίγο πιο αναλυτικά…

Από την στιγμή μου άρχισα την δουλειά στο ξενοδοχείο, βρέθηκα με ανθρώπους που μου ανέβασαν τόσο πολύ την ψυχολογία που πραγματικά αναρωτιόμουν γιατί τόσα χρόνια, καθόμουν και απορροφούσα τα σκατά της τράπεζας,, της μιάς και της άλλης πατσαβούρας σαλεμένης, τις απαιτητικές και προσβλητικές συμπεριφορές των συναδέλφων και την κάθε παπαριά που θα ξεστόμιζε ο κάθε κακομοίρης.

Από την τρίτη μέρα στην νέα μου δουλειά, αισθανόμουν σαν εκείνες τις μέρες στην Ιταλία, που νόμιζα ότι ήμουν θεά και όλοι με γούσταραν.  Αφού είπα ότι δεν θα ξαναβρίσω τόσο πολύ είχα αλλάξει μέσα μου.

Ετσι, καλά που αισθανόμουν στη δουλειά, καθώς ερχόμουν στο σπίτι και έβλεπα τον άντρα στην ίδια θέση του καναπέ που έχει κάνει πλέον γούβα απο το πολύ καθισιό, αισθανόμουν μέσα μου όλο και πιο πολύ αυτό το τέλος που δεν έλεγε να έρθει.

Βέβαια , για να λέμε και του στραβού το δίκιο, βοήθησε και ένα καλό παιδάκι απο το ξενοδοχείο για να το πάρω απόφαση και να τον στείλω στη μανούλα του.

Αν και το είχα πάρει απόφαση και του μουρμουρούσα αρκετές μέρες πρίν μπούμε στην τελική ευθεία, μια μέρα, ο κύριος άντρας, μπήκε στο προφίλ του μέσενγκερ μου και διάβασε κάτι ωραιότατα μηνύματα που ανταλλάσσαμε με τον άλλο κύριο συνάδελφο, που έλεγαν τι ωραίο είναι το φεγγάρι και το ηλιοβασίλεμα και κάτι ποιητικά, και θεώρησε ότι παίζει φάση με τον συνάδελφο.

Η αλήθεια είναι ότι είχα ανεβεί τόσο ψυχολογικά που χέστηκα να πώ για την σκηνή ζηλοτυπίας και για το γεγονός ότι παραδέχτηκε ότι εκείνος φταίει για το αν γουσταρίζω άλλον άντρα, τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα, να πάμε αγγλία καναδά και όπου στο διάλα θέλω, αρκεί να είμαστε μαζί, να μην χωρίσουμε, να κάνω ότι θέλω αλλά να μην τον χωρίσω και κάτι τέτοια νόστιμα που με άφησαν εντελών απαθέστατη στο όλο σκηνικό.

Του ανακοίνωσα ότι δεν υπάρχει περίπτωση να του δώσω άλλη ευκαιρία για το μέλλον, δεν υπάρχει καμία ελπίδα να ξανανοιώσω ότι ένοιωθα για εκείνον, πόσο μάλλον να νοιώσω την ερωτική έλξη που, για να λέμε του στραβού το δίκιο, ένα εξαναγκαστικό έργο ήταν για μένα, απαίτησα να σηκωθεί να φύγει για να ηρεμήσω και να αφήσουμε τα πράγματα να έρθουν όπως πρέπει, με εμάς χώρια.

Και έφυγε…

Και εγώ έκανα πάρτυ στο σπίτι, με το κολονάτο κρυστάλλινο ποτήρι γεμάτο κόκκινο κρασί, και ακούγοντας τραγουδάκια που αγαπάω.

Τα πρωινά στη δουλειά πάνε σφαίρα, περνάω υπέροχα και όταν γυρίζω σπίτι, όλα είναι ήρεμα και όμορφα με το παιδάκι μου να προσαρμόζεται στα νέα δεδομένα.

Μπορεί βέβαια τα μηνύματα του απαρηγόρητου συζύγου και του μετανοιωμένου να συνεχίζουν, αλλά το ίδιο μου κάνει.

Μπορεί να με λέει ότι είμαι σκληρή και άκαρδη που δεν του δίνω ένα ξεροκόμματο ελπίδας και του μιλάω μόνο για το παιδί και όχι για μας, αλλά το ίδιο μου κάνει.

Μπορεί να νομίζει ότι έχω βρεί ερωτικό ενδιαφέρον σε άλλον άντρα, ότι έχω ξεμυαλιστεί και τα σχετικά, αλλά το ίδιο μου κάνει.

Και η αλήθεια έιναι ότι μπορεί να είχα ενθουσιαστεί με τον συνάδελφο που μου έκανε τόσα κοπλιμέντα και μου έλεγε τόσο ωραία λόγια, αλλά δυστυχώς κόπηκαν απότομα γιατί, βρήκε γκόμενα… αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία…

Το γεγονός είναι ότι αισθάνομαι τόσο γεμάτη και τόσο όμορφα, τα δέκα κιλά που έχασα φαίνονται σαν πενήντα και πετάω στα ουράνια.

Και μπορεί να αισθάνομαι ότι ίσως και να πεθάνω αγάμητη, δίχως ένα χάδι, ένα καλό λόγο και μια κουβεντούλα, άντε και λίγο ρομαντικό σέξ που τόσο τελικά είχα ανάγκη τόσο χρόνια που δεν μπορώ να τα μετρήσω, αλλά αυτό είναι κάτι που μπορεί, μια στο εκατομμύριο να αλλάξει, γιατί πλέον η ελπίδα μου είναι ότι, αφού υπέφερα τόσο πολύ, στερήθηκα τόσα πολλά, υπέμεινα άλλα τόσα, ίσως, να βρεθεί κάτι εκει έξω και για μένα.

Εγώ πλέον είμαι τόσο καλά, αν και το λέω με ένα κολονάτο κρυστάλλινο ποτήρι κρασί παρέα, αλλά δεν νομίζω ότι αυτό μιλάει μόνο.

Στεφανία, άρχισε τα μαντολινάτα…. Μια νέα εποχή ξεκινά.

Εγώ και η λουλού μου..

ΤΑ ΚΟΦΤΑ ΣΕΝΤΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΤΑΞΩΤΑ ΒΡΑΚΙΑ

Με τον θάνατο του παππού μου, ήρθε ο καιρός για τους γονείς μου να φέρουν τα πράγματα του σπιτιού του από το πέραμα, που τα είχε κλειδωμένα για περισσότερο από 15 χρόνια, σε ένα υπόγειο της πολυκατοικίας που έμενε.

Τα κλειδιά τα είχε δώσει σε ένα ένοικο της πολυκατοικίας του, για να έχει τον νού του, ο οποίος είχε πεθάνει πολλά χρόνια πρίν.  Στο υπόγειο ξέραμε ότι ήταν παρατημένο όλο το βιός τους, πράγματα ακριβά σαλόνια τηλεοράσεις ρούχα σεντόνια χαλιά, τα πάντα.

Ξεκίνησαν οι γονείς μου για το πέραμα, κανόνισαν μεταφορική και ξεκίνησαν το ξεδιάλεγμα των πραγμάτων.  Η μάνα μου η φουκαριάρα, με δάκρυα στα μάτια, ξεχώριζε την προίκα της γιαγιάς, πετούσε αχρησιμοποίητα σεντόνια, κοφτά τραπεζομάντηλα και ακριβά σέτ από πετσέτες κουβέρτες, όλα διαλεγμένα, όλα μοναδικά.  Τύλιγε σερβίτσια κρυστάλλινα και μπιμπελό, πορσελάνες και σαλόνια που κόστισαν μια περιουσία.

Της είχα πεί, αφού θα φέρει πράγματα από το πέραμα, να φέρει και κάτι ρούχα δικά μου που είχα αφήσει στο σπίτι μου, πολλά χρόνια, πράγματα που θα μπορούσε να τα είχε ήδη φέρει ο άντρας με τα τόσα ταξίδια του πάνω κάτω, για να δεί τους φίλους και τη μανούλα του, αλλά πού να κουβαλάει τώρα…

Όταν με το καλό τα έφεραν, ξεκίνησε η διαδικασία του πλυσίματος των πραγμάτων και θυμόμουν το κάθε πράγμα που είχε η γιαγιά μου φυλαγμένο, ή μοστραρισμένο στο σκρίνιο της, και, καθώς το φύλαγα με μεγάλη ευλάβεια,  στα δικά μου πράγματα, το κοιτούσα πλέον με άλλα μάτια.

Είχε ένα σέτ πορσελάνης τσαγιού από την Ιαπωνία, που στον πάτο των φλιτζανιών έβλεπες την γκέισα, τα σέτ της από ασημένια κουτάλια και πιρούνια, τα οποία τα έβγαζε την ώρα του φρούτου στα μεγάλα τραπέζια που έστηνε και είχαν μείνει ξακουστά στο πέραμα για του πουλιού του γάλα που προσέφεραν.  Κρυστάλλινα λεπτεπίλεπτα ποτήρια όλων των ειδών, με χρυσά περιγράμματα και χρώματα, κοφτά σεντόνια και τραπεζομάντηλα που έστρωνε τις καλές μέρες στο σπίτι της, πετσέτες με το μονόγραμμα της, και μαντήλια που οι καλές κυρίες και κύριοι της εποχής είχαν στην τσέπη τους αντί των χαρτομάντηλων.  Κουβέρτες βελούδινες, μαχαιροπίρουνα, εργαλεία κουζίνας που τα βλέπεις σε αντικερί….

Τα φύλαξα για την προίκα της μικρής, και ελπίζω να τα εκτιμήσει κάποτε όπως τα εκτιμώ εγώ..

Όταν τελείωσα με τα πράγματα της γιαγιάς μου, ξεκίνησα να ξεδιαλέγω τα δικά μου ρούχα που είχα αφήσει στις ντουλάπες του περάματος εδώ και 10 χρόνια.  Παπούτσια, τσάντες και κουστούμια που φορούσα στη δουλειά μου, μπλούζες μάλλινες και πουκάμισα, μπουφάν και …. βρακιά…

2 τσάντες με εσώρουχα, αρκετά από τα οποία δεν είχα κάν φορέσει!!  Στρίνγκ και σέτ στα κουτιά τους, σε διάφορα χρώματα και σχέδια, μεταξωτά και σατέν και άλλα πολύ καλά βαμβακερά που τώρα δεν μπαίνει ούτε ο μισός μου κώλος μέσα!!!

Τα έπλυνα και τα φύλαξα με πολλά αρωματικά σακουλάκια, μαζί με την υπόλοιπη προίκα για την μικρή λουλού…. Εβαλα και ένα γράμμα μέσα, σε περίπτωση που πάθω καμιά άνοια ή πεθάνω πρίν μπορέσω να της τα παραδώσω η ίδια, υπογραμμίζοντας ότι, έκανα τα πάντα να έχει μέχρι και μεταξωτά βρακιά να φοράει, γιαυτό να μην δεκτεί τίποτα λιγότερο από κανένα μπάσταρδο μουλάρι τυχόν βρεθεί στο δρόμο της, και την πατήσει σαν τη βλαμένη τη μάνα της.

Τα έκλεισα στο μπαούλο με την ευχή ότι θα τα εκτιμήσει τόσο εκείνη όσο και αυτοί με τους οποίους θα θελήσει ο Θεός να κάνει οικογένεια.  Ας δώσει ο Θεός..