ΟΤΑΝ Η ΑΜΑΘΕΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ.

Λοιπόν… λίγο πρίν φύγει αυτός ο χρόνος, το υπουργείο εργασίας και συντάξεων μου έστειλε μια απαντητική επιστολή στην αίτησή μου για επίδομα βοηθείας λόγω χαμηλού εισοδήματος και λόγω μη εύρεσης εργασίας πλήρους απασχόλησης.

Η αίτηση που έκανα ήταν κοινή με τον σερβιτόρο μου καθώς είμαστε σύντροφοι και μένουμε μαζί, ώς οικογένεια, σύμφωνα με τα πρότυπα του αγγλικού μαλακισμένου σκατόψυχου κράτους.

Η απάντηση που πήρα λοιπόν, την βάζω εδώ για να διαβάσετε και εσείς αυτά που είδα και εγώ και έπαθα κοκομπλόκο…

Dear ……………………

We’re writing to tell you that unfortunately you’re not entitled to Universal Credit. This is because we have decided that for Universal Credit purposes only you do not have a right to reside and are consequently not habitually resident in the UK. This is because you are not a qualified person as defined in Immigration (EEA) Regulations 2016. This means that you are a person who must be treated as not in Great Britain. Therefore, you do not have any entitlement to Universal Credit at this time. If your circumstances change, you can make a new claim to Universal credit.

Χμμμμ …..

το παράδοξο είναι οτι η κοινή αίτηση μας για την πλευρά του σερβιτόρου εγκρίθηκε και μάλιστα θεωρείται όχι μόνο ώς έχων την δικαιοδοσία να ζεί στην αγγλία αλλά είναι και καταρτισμένος και χρήσιμος στο κράτος….

Χμμμμ…….

Οχι οτι δεν τον θεωρώ οτι δεν είναι, αλίμονο , αλλά σύμφωνα με το αγγλικό κράτος εγώ με μεταπτυχιακά και άπταιστα αγγλικά γαμώ το σπιτάκι τους, δεν έχω δικαίωμα να ζώ στην αγγλία.  Τώρα, τί σόι δικαίωμα έχω να μένω εδώ να πληρώνω το εξωφρενικό ενοίκιο του μαλάκα εδώ που νομίζει οτι το κωλόσπιτο απο σπιρτόκουτα που έχει φτιάξει αξίζει όσο μια έπαυλη στο χόλιγουντ ή ότι έχει χέσει ο ίδιος ο γαμώκωλος βασιλιάς τους, να πληρώνω φόρους και να δουλεύω με ξεδοντιάρες αγράμματες κουζινομαγείρισσες που το μόνο που ξέρουν είναι να πηδιώνται να γεννοβολούν για τα επιδόματα και να λουφάρουν δουλεύοντας τον κόσμο, αυτό θα το μάθω αύριο που θα πάω να ζητήσω διευκρινήσεις για αυτήν την αγενή και αδικαιολόγητη επιστολή που απλόχερα που έστειλαν στο ταχυδρομείο χωρίς ίχνος ευγένειας και γνώσης….

Και κάπου λίγο πρίν το τέλος του 18 εκεί που καθόμασταν αγκαλιασμένοι με τον σερβιτόρο μου, η χώρα που ήλπιζα να με βοηθήσει να ζήσουμε λίγο ανθρώπινα και όχι ανάμεσα σε κάφρους που είχα συνηθίσει στην ελλαδίτσα, με μπιλιέτο της με θεωρεί όλα αυτά…. και εγώ  , κάπου εκεί, χάνω την αυτοπεποίθηση οτι σε αυτόν τον κόσμο όλα είναι άδικα και προαποφασισμένα και καμία κίνησή μας δεν έχει κανένα νόημα…

Η αυτοπεποίθησή μου έχει πιάσει τον απόπατο του ηφαιστείου φούτζιγιάμμα και η ψυχολογία μου σέρνεται σαν την σπασμένη ουρά του σκύλου που μόλις ένα κωλόπαιδό εγγλεζάκι χτύπησε με το αμάξι του…

Η μικρή λουλού δεν έχει κανέναν φίλο εδώ…. όλοι έχουν τις κλίκες τους και τα γαμώπαιδάκια των κωλοτρυπιδοάγγλων που γαμιούνται οι μανάδες τους με όλους τους πούστηδες του κόσμου και του εξόκοσμου, δεν μιλάνε και δεν δίνουν σημασία στη όλο χαρά κόρη μου. Και πάλι την αναγκάζω να πάει στο γαμωσχολείο τους ενώ κάθεται στα διαλείμματα μόνη να μην της μιλάει άνθρωπος.

Είναι τόσο κρύοι όσο ο κώλος τους απο το πολύ λαρδί που τρώνε και που έχει γεμίσει λίπος.

Ούφ… και αφού έβρισα για τα καλά αυτήν την πρώτη μέρα του χρόνου, έτσι για να μου πάει καλά η χρονιά, σας αφήνω με μια προειδοποίηση… σχόλια του στύλ «δηλητηριάζεις την ψυχή σου και τα παιδάκια δεν φταίνε σε τίποτα» απαγορεύονται για αυτό το άρθρο!!!!

Η ζωή είναι ωραία….

Advertisements

ΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ ΧΑΡΑ

…. Και αφού έγινα δεκτή σε αυτόν τον φανταστικό όμιλο που στεγάζει παππουδογιαγιάδες με το ένα πόδι στον τάφο, και αφού δεν άφηναν ευκαιρία να χαθεί χωρίς να μου υπενθυμίσουν πόσο καλοί είναι και πόσο εκτιμούν την καλοσύνη στην καρδιά που απαιτούν να έχουν οι υπάλληλοί τους, και αφού έκανα ένα διήμερο τρέϊνινγ μαζί τους για το πώς θα τους σηκώνω και θα του πιάνω, ήρθε η ώρα να κάνω τις σάντοου βάρδιές μου, όπως το έλεγαν, δηλαδή τις βάρδιες με το να ακολουθώ κάποιον που θα μου έβαζαν για να μου δείξει πώς κάνει τη δουλειά και τί πρέπει να κάνει και στη συνέχεια αυτό το πράμα που κάνει θα το έκανα και εγώ…

Τέτοιο σχιζοφρενικό σύστημα δεν έχω δεί ούτε σε ταινία…. Την πρώτη μέρα, έτρεχα για να βρώ αυτή τη σκιά που μου είχαν αναθέσει, ο οποίος έτρεχε μέσα έξω απο τα δωμάτια των ενοίκων χωρίς να έχει κάποια στρατηγική και κάποιο πρόγραμμα… Ξέρεις τώρα, » πρώτα κάνουμε αυτό μετά εκείνο…» έτσι για να ξέρεις βρε αδελφέ τι έχεις να αντιμετωπίσεις…. Μετά τον έχανα εντελώς , πήγαινε για τσιγάρο με τη γκομενίτσα του και έκανα κανα 40 λεπτο να γυρίσει και εγώ γυρνούσα απο δωμάτιο σε δωμάτιο γιατί με φώναζαν μισοτρελαμένοι παππουδογιαγιάδες με διάφορα θελήματα να τους κάνω..

Ενας ένοικος, έχεζε ασύστολα, μου είπε η σκιά που ακολουθούσα, μάλλον είχε κάποιο ιό μου είπε…. πόσο καιρό το έχει τον ρώτησα, 3 μήνες μου είπε….. τον παρατηρούσα και εγώ και τί να δώ… ο μπάρμπας δεν έτρωγε καθόλου φαγητό παρά έτρωγε σοκολατάκια και έπινε χυμούς φούλ στη ζάχαρη, καραμέλες βουτήρου και δώστου σοκολατάκια …..

«καλέ αυτός τρώει όλο γλυκά γιαυτό χέζει αστύστολα» τους είπα, θεωρώντας οτι θα έκανα κάτι, μόνο και μό΄νο για να πάρω ενα » εε τα φέρνουν οι συγγενείς του και του τα δίνουν , δεν κάνουμε εμείς τίποτα σε αυτό…»

Είπα να φύγω την ίδια μέρα  , αλλά το έβαλα σκοπό να βγάλω την βάρδια, αφού δεν τα παρατάω ποτέ τόσο εύκολα και έτσι πήγα και την δεύτερη μέρα στη βάρδια της σκιάς μου…

Την δεύτερη μέρα, ευτυχώς είχα μια γυναίκα απο την πολωνία για σκιά, πολύ καλή στη δουλειά της, είχε σύστημα η γυναίκα, δεν πήγαινε σα τη τρελή γύρω γύρω μέσα έξω σαν τα μερμήγκια που τους ριχνεις νερό πάνω τους.

«πρέπει να πηγαίνουμε κάθε μισή ώρα στο δωμάτιο αυτής την κυρίας, και να τη βλέπουμε αν είναι καλά», μου είπε κάποια στιγμή.

Στην ερώτηση μου να μάθω τον λόγο μου απάντησε οτι είχε μια λοίμωξη του αναπνευστικού και έκανε εμετό….

Σηκώθηκαν οι τρίχες μου απο τη αναισθησία τους να μπαίνουν μέσα στο δωμάτιο χωρίς μάσκα και γάντια και να πηγαίνουν κοντά της , αλλά το κυριότερο που με έβγαλε απο τα ρούχα μου ήταν οτι, ενώ η γυναίκα είχε πυρετό και ήταν άρρωστη απο ίωση, της έδιναν χάπια για την λοίμωξη και της έδιναν νερό ή τσάι με γάλα και ζάχαρη το οποίο φυσικά και έκανε εμετό…

Οταν δεν κοιμόταν απο τον πυρετό και την εξάντληση είχε τις αισθήσεις κανονικά και τότς της έδιναν το τσάι και το νερό, με άδειο στομάχι και τα χάπια…. και τσούπ τα ξερνούσε όλα…

«η γυναίκα θέλει ορό για τα υγρά και τα φάρμακα της» τους είπα για να πάρω την εξής θεική απάντηση..»έχει υπογράψει εντολή μή ανάνηψης και δεν της κάνουν καμία παρέμβαση»…… oh my God!!!!!!!!

Δηλαδή, αν έβλεπα κάποιον να πνίγεται απο το φαγητό απλά θα τον άφηνα να πνιγεί γιατί έχει υπογράψει εντολή μή ανάνηψης…. τί μαλάκες που είστε ρε γαμώ τα σπιτάκια σας!!!!!

Και έτσι η κακομοίρα η γυναίκα, επειδή οι δικοί της που την αγαπάνε τόσο πολύ για να την βάλουν σε αυτό το φανταστικό ίδρυμα του δόκτωρα μένγκελε, γίνονται συνένοχοι στον αργό και βασανιστικό της θάνατο, απο μιά απλή λοίμωξη του αναπνευστικού….

Δεν άντεξα άλλο εκει μέσα, και η δεύτερη μέρα μου ήταν και η τελευταία που έκανα σε αυτό το σκατοίδρυμα που ευγενικοί και καθως πρέπει άγγλοι  βάζουν τους δικούς τους ανθρώπους για να πεθάνουν και να καρπωθούν την κληρονομιά τους…

Πριν φύγω τους τα είπα όπως ακριβώς τα ένοιωθα, γιατί δεν μπορώ να γίνομαι συνένοχος σε αυτά τα εγκλήματα και δεν είναι ούτε ηθικό ούτε ανθρώπινο να παίρνεις μέρος σε τέτοια βασανιστήρια στην ανθρώπινη ψυχή.

Σαφώς και δεν με πληρώσανε και μου είπαν οτι δεν μπορεί ο καθένας να γίνει αποκλειστικός νοσοκόμος….

Γαμώ τον πούστη τον παπά που τους βάπτισε….

Και σαφώς δεν με πλήρωσαν……

Ετσι τελείωσε η καριέρα μου σε αυτό το φανταστικό ίδρυμα της έβδομης πύλης της κολάσεως…

Την επόμενη μέρα έκανα αίτηση σε ένα άλλο τέτοιο ίδρυμα και τους είπα οτι αν κάνουν και αυτοί τα ίδια δεν θέλω να εργαστώ μαζί τους αλλά μου φάνηκαν και μου είπαν οτι δεν κάνουν τέτοια πράγματα αυτοί, και στην συνέχεια έμαθα οτι το συγκεκριμένο ίδρυμα της συμφοράς είναι γνωστό στην περιοχή για τα φανταστικές διακοπές που προσφέρει στους ενοίκους του.

Περιμένω λοιπόν να δώ αν θα ξεκινήσω στον δεύτερο ίδρυμα και πώς θα είναι τα πράγματα εκεί…

Αν και με πήραν απο μια τράπεζα και έχω κανονίσει ιντερβιου για θέση ταμία….

Οσον αφορά την κουζίνα του κλινέξ, συνεχίζω και δουλεύω εκεί και το διασκεδάζω κιόλας γιατί είναι τόσο άσχετοι που μου έρχονται γέλια.. Περισσότερο πάω με χαρά γιατί θέλω να ανακαλύψω τί άλλη μαλακία θα δούν αυτά τα μάτια μου τα μπιρμπιλωτά και δεν έχουν βγεί ακόμα απο τη θέση τους!!!!

Τώρα τα χριστούγεννα τους έφτιαξα κουραμπιέδες και μελομακάρονα και η αφεντικιά τρελάθηκε με τα τελευταία που μου ζήτησε μετά τις γιορτές να φτιάξω μερικά για το μαγαζί να δούμε αν θα πουληθούν….

Βρε λές;;;;;

 

OHH JINGLE BELLS……

Με το μυαλό μου πάω πίσω, σε περασμένα Χριστούγεννα και βλέπω τις διαφορές του τότε και του τώρα, παρόλο που οι τότε συνθήκες δεν μου έδειχναν ούτε κατα διάνοια το πού θα βρισκόμουν αυτή τη στιγμή που μιλάμε..

Και εκείνο το καλοκαίρι του 17΄που είχε ακολουθήσει τον πολύ άσχημο χειμώνα του ίδιου χρόνου, με εμένα να αναζητώ απεγνωσμένα δουλειά και που τελικά,  όλη αυτή η αναζήτηση με οδήγησε στο ξενοδοχείο της απίστευτης δουλειάς της πιό μορφωμένης μπουφετζούς που είχαν γνωρίσει προσωπικό και αφεντικά και που στο τέλος αυτής της , χωρίς κανένα νόημα σαιζόν, όπως έτσι πίστευα τότε, η αναζήτηση μου έφερε, σηματοδότησε το τέλος της πολυτάραχης έγγαμης ζωής μου, αλλά και την αληθινή μου αγάπη, το άλλο μου μισό, τον σερβιτόρο μου με την σπασμένη καρδιά.

Πέρσι περάσαμε τα πρώτα μας Χριστούγεννα μαζί στην Χαλκίδα, με την οικογένειά του να μας ευλογεί και να μας θαυμάζει, έπειτα οι χαρές και οι ευχές συνεχίστηκαν και απο τη δίκη μου οικογένεια αφού τον γνώρισαν και κατέληξαν στα σιχτιρίσματα της αδελφής  μου και ενα καλοκαίρι κόλαση που εκείνη δημιούργησε για μας , για εκείνη και για την οικογένειά μου.

Οσο και να τα σκέφτομαι, ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω οτι βρίσκομαι εδώ, στο κωλοχώρι της αγγλίας με τη μικρή λουλού και τον σερβιτόρο μου, ατενίζοντας το μέλλον με σχέδια που φαίνονται πραγματοποιήσιμα και όμορφα.

Μπορώ να πώ, οτι αυτά τα Χριστούγεννα είναι τα πρώτα που νοιώθω τόσο αισιόδοξη και χαρούμενη, κρατώντας το χέρι του σερβιτόρου μου, απο τη μία πλευρά και αγκαλίτσα τη μικρή λουλού απο την άλλη, καθισμένοι και οι τρείς μας στον μεταχειρισμένο καναπέ της κακιάς ώρας, που αγοράσαμε στο σπίτι μας εδώ στην αγγλία, βλέποντας ταινίες στο λαπιτόπι , γιατί δεν έχουμε τηλεόραση ακόμα, καθώς τα οικονομικά μας δεν μας φτάνουν για να πληρώνουμε και την άδεια χρήσης τηλεόρασης ακόμα….

Σήμερα, μια μέρα μετά τα Χριστούγεννα, μαγειρεύω φρικασέ αυγολέμονο με το χοιρινό που περίσσεψε εχθές , απο το ψητό που έφτιαξε ο σερβιτόρος μου, και τον περιμένω να έρθει απο τη δουλειά που έπιασε, χωρίς να ξέρει καλά την γλώσσα , ώς μπαρίστα στο καλύτερο καφέ της πόλης (μεταξύ μας , ο καφές ειναι μάπα και το προσωπικό επίσης , αλλά εδώ είναι τόσο άσχετοι θα μπορούσαν να κάνουν τον αινστάιν να φάει τα πτυχία μου..).

Τα τζάμια του σαλονιού έχουν θαμπώσει απο την διαφορά θερμοκρασίας μέσα και έξω και η μικρή λουλού φτιάχνει καρδούλες με το δάκτυλό της.

Είμαι τόσο ευγνώμων για όλα αυτά που έχουμε καταφέρει, και πολύ περισσότερο, γιατί, τα καταφέραμε μόνοι μας, υπερβάλλοντας εαυτό και πιστεύοντας στην αγάπη και στην θέλησή μας για μια όμορφη ζωή που δεν έχει να κάνει με πλούτη και υλικά αγαθά.

Μπορεί αυτά τα χριστούγεννα, να έχουμε μόνο έναν μεταχειρισμένο καναπέ, δύο μεταχειρισμένα τραπεζάκια που τα πήραμε απο ενα μαγαζί τσάριτι, δύο κατσαρόλες και απο τέσσερα μαχαιροπίρουνα, αλλά έχουμε γεμάτη καρδιά, μαζεύουμε υπομονή και ελπίδα για να αντιμετωπίσουμε τα δύσκολα που θα έρθουν στη ζωή μας και έχουμε ο ένας τον άλλον!!  Δεν θα μπορούσα να ζητήσω τίποτα περισσότερο αυτά τα Χριστούγεννα να αποκτήσω.

Ο άγιος Βασίλης μπορεί να άργησε, αλλά με επισκέφθηκε τελικά και αναδρομικά με γέμισε με πλούτη αγάπη και όλα τα καλά!!!

Καλά χριστούγεννα σε όλους και να μην σταματήσετε ποτέ να ελπίζετε και να πιστεύετε στη μαγεία των Χριστουγέννων!!!!

HOUSEKEEPING!!!!!

Χμμμμμ…. το έζησα και αυτό…

Σήμερα πήγαμε με τον σερβιτόρο μου σε ενα τράϊαλ όπως το λένε σε ένα πολύ ωραίο ξενοδοχείο, το οποίο βρίσκεται σε ενα μέρος που λέγεται μπρόντγουέι.

Η θέση για την οποία πήγαμε ήταν βασικά για τον σερβιτόρο μου, ώς σέρβις στο εστιατόριο.  Τελικά και επειδή τα αγγλικά του δεν είναι σε τόσο καλό επίπεδο, μας πρότειναν την θέση του χάουζκίπινγκ για εκείνον και για μένα φρόντ οφ χάουζ σέρβις στο εστιατόριο.

Αφού πήραμε τις απαραίτητες πληροφορίες για τη θέση για τον ρόλο του καθενός, είπαμε να κάνουμε ενα τράιαλ για το ρούμ σέρβις , μαζί με τον σερβιτόρο μου, καθώς, όπως είχαμε ήδη ενημερώσει έχουμε ενα αμάξι και αν θα δουλεύαμε τις ίδιες ώρες θα βόλευε και τους δύο μας.

Οταν μας παρέλαβε η χάουζκίπινγκ μάνατζερ, μας έβαλε με δύο ξεχωριστές κοπέλες, μία πολωνή και μία ρουμάνα να μας δείξουν τη δουλειά…

Καλέ, καμαριέρες πήγαμε και οι δύο, το κατάλαβες;;;;

Η κοπελιά που έλαχε στον σερβιτόρο μου ήταν καλή, σε σχέση με τη δική μου, η οποία δεν ήξερε γρί αγγλικά και δεν με καταλάβαινε καθόλου ότι και να της έλεγα…

Μόνο το μαστίγιο δεν πήρε να με διατάζει, να καθαρίζω τις χέστρες και να στρώνω τα κρεβάτια, μην φανταστείς και πολύ καλά, στην ελλάδα τα κάνουν καλύτερα, σε πληροφορώ… ότι βλέπει η πεθερά!!!

«και τις γωνίες!!!» να φωνάζει… και όταν δεν έκανα καλά την τσάκιση να μου λεει με οργή: «νο νο, λούκ!!! άι ντου νο!!!»

Ε ρε που μπλέξαμε …. σκεφτόμουν….

Το τί βρώμα βέβαια δεν λέγεται… με το ίδιο πανί να καθαρίζω τα ποτήρια και μετά να πλένει τα τζάμια… κατα τα άλλα νο νο ήταν και άι ντού!!!

Το ξενοδοχείο που πήγαμε είναι ντόγκ φρέντλι, αυτό σημαίνει οτι τα σκυλιά περνάνε ζωή και κότα και τα πατώματα με την μοκέτα περνάνε τα πάνδεινα  και τα πόδια όσων κυκλοφορούν ξυπόλυτοι στη μοκέτα περνάνε τους μύκητες αργά και βασανιστικά….

Και δεν ήμασταν κάν στην πτέρυγα των σκυλοτρόφων…

Και εκεί που υποτίθεται ήταν να κάνουμε μία ώρα τρέινιγκ κάναμε δύο!!!!

Αυτό που έκανε το κερασάκι στην τούρτα ήταν, όταν μας σύστησε η κυρία μάνατζερ της καθαριότητας σε μια άλλη ξεπλυμένη στραβολεσβία, η οποία μας οδήγησε στις κοπελιές που θα έδειχναν τη δουλειά αργότερα, ώς , τον σερβιτόρο με τα ελάχιστα αγγλικά και την κυρία δηλαδή εμένα, με τα ελαχίστως καλύτερα……

Να πηδήξω απο το παράθυρο δηλαδή!!!!!

Φεύγοντας απο την δασκάλα πολωνή με τα καθόλου αγγλικά και με το ύφος του πρύτανη πανεπιστημίου του χάρβαρντ και πηγαίνοντας στην μανατζερού καθαρετζού του κώλου, της είπα, οτι στην ελλάδα ο καθαρισμός των δωματίων γίνεται πιό σχολαστικά, είναι πολύ εύκολη δουλειά για όποιον ξέρει να καθαρίζει τα σπίτια του, οτι το βιογραφικό μου είναι σαφώς ανώτερο απο το επίπεδο εργασίας που προσφέρεται, και εφόσον ο μάνατζερ του εστιατορίου με θέλει και υπάρχει και διαθέσιμη θέση με τις ίδιες ώρες εργασίας για τον σερβιτόρο μου, θα πάω στο εστιατόριο. Εντάξει, αν ήθελα να πάω για καμαριέρα καθόμουν και στην ελλάδα..

Της μίλησα επίσης για το οικονομικό εξευτελισμό της ελλαδίτσας, γιατί εκτός απο καλό καθαρισμό στα δωμάτια ξενοδοχείων κάνει και καλό ξεκαθάρισμα στα μυαλά που φεύγουμε απο την ελλάδα προς αναζήτηση μιας άλλης αξιοπρεπής δουλειάς, για πρακτικό σχεδιασμό των εργασιών των καμαριέρων προς εξοικονόμιση χρόνου και άλλα πράγματα, όχι πως τα πρόσεχε, αλλά έτσι, επειδή είπε οτι τα αγγλικά μου είναι ελαχίστως καλύτερα…..

Πατσαβούρα όλντ βέτεξ….

Εντάξει, όχι πως θέλω να θίξω την εργασία της καμαριέρας, αντιθέτως κάνουν ίσως μια απο τις σημαντικότερες εργασίες μέσα σε ένα ξενοδοχείο αφού, τα γαιδούρια που συνήθως μένουν σε αυτά, νομίζουν οτι πάνε διακοπές στη χαβούζα!!

Αλλά, υπάρχουν και κάποιες δουλειές που δεν θα μπορούσα να τις κάνω, όχι γιατί μειονεκτώ ή δεν αντέχω, αλλά νοιώθω οτι δεν μπορώ να τις κάνω, γιατί είναι κρίμα για τις ικανότητες και δεξιότητές μου, για κανέναν άλλο λόγο.

Παρόλα αυτά, αύριο θα πάω στην κουζίνα της κυρά μερώπης της εγγλέζας χωρίς καμία ιδέα απο γεύση και αντίληψη, και θα κάψω τα ψωμάκια του κέικ στη τοστίέρα μέχρι να γίνουν μαύρα γιατί έτσι τα τρώνε εδώ, και θα βάλω και δύο μεγάλες κουταλιές βούτηρο με 1000 λιπαρά γιατί έτσι τα τρώνε εδώ επίσης, και θα περιμένω το ασθενοφόρο να έρθει να μαζέψει τον επόμενο περσορίτη που θα πάθει ανακοπή απο φραγμένη αρτηρία της αριστερής κοιλίας…

Ααα , και την επόμενη εβδομάδα αρχίζω τα βραδινά ώς αποκλειστική στους παπουδογιαγιάδες…. χμμμ αναρωτιέμαι, πόσους θα αποχαιρετήσω στον άλλο κόσμο εκει μέσα….

Αναρωτιέμαι αν αντέξω βέβαια…..

Τουλάχιστον σήμερα, εκτός απο τις καμαριέρες, στολίσαμε και το δέντρο μας…. Αδύνατο ειναι , σε σχέση με τους άγγλους εδω πέρα, του βάλαμε και φωτάκια και 40 μπάλες που αγόρασα απο τσάριτι σόπ πρός 2 λίρες.   Πήρα και μια σκοτσέζικη φούστα της μικρής λουλούς 4,5 λίρες…. και ενα κοτόπουλο να βάλω στο φούρνο προς 4,25 λίρες…

Θεέ μου, δώσε μας δύναμη……

30 ΜΕΡΕΣ ΕΔΩ

Αλλη μια βδομάδα στο αγγλικό χωριουδάκι έφτασε στο τέλος της….

Στην κουζίνα της αποτυχημένης αγγλικής γευσιγνωσίας, έχω κάνει προόδους!!!! Μέχρι και  φούντ στάιλινγκ κάνω πλέον, αλλά λίγο το προσέχουν…

Σήμερα μια πελάτισσα που είχε πάρει ντοματόσουπα (αυτή που γίνεται απο σκόνη κνόρ και καυτό νερό) , είπε οτι η σούπα της ήταν πολύ υγρή… (ντόινγκ….) και έτσι δεν πλήρωσε το γεύμα της..

Ένας άλλος βρήκε στο σάντουίτς του μια τρίχα και σαφώς δεν το έφαγε και δεν το πλήρωσε.. Ευτυχώς δεν το είχα φτιάξει εγώ, αλλά μια άλλη μαγείρισσα του οικοτροφείου που κάνει αλογοουρά τα μαλλιά της και πηγαίνει η αλογοουρά μπρός πίσω , μπρός πίσω , σαν ουρά απο σκυλάκι κανίς, εε και με τόσα πήγαινε έλα το μαλλί, τσούπ μια τρίχα τόση με το συμπάθιο έπεσε στο φαγητό του ανθρώπου.

Ηρθε και ενα μαλακισμένο σκατόπαιδο με τους γονείς του τέσσερις και τέταρτο και θέλανε φαγητό… Το κολωπαίδι του κερατά, ήθελε ψαροκροκέτες χάς μπράουν και πιζέλια αλλά η , επίσης χαζή σερβιτόρα , έγραψε φασόλια κόκκινιστά. Τελικά αφού πήγε και ήρθε το πιάτο δυό φορές, το βλαμμένο δεν έφαγε τίποτα σχεδόν και τσάμπα έκανα τόσο κόπο..

Δεν λέω, έχει και τη φάση του όλο αυτό το πράγμα στη κουζίνα, αλλά δεν θα ήθελα να το συνεχίσω και πολύ ακόμα.

Η ώρα κυλάει τόσο σιγά εκει μέσα που νομίζω οτι πάω πίσω στο χρόνο!!!! κόβω τα καρότα σε ροδέλες και νομίζω οτι κάνω κανα μισάωρο , κοιτάω το ρολόι και έχουν περάσει μόνο 7 λεπτά!!!! Δεν είναι δυνατόν!!!!

Ρίχνω κανένα βιογραφικό σχεδόν κάθε μέρα εδώ και εκεί, και ας με απορρίπτουν , που θα μου πάει κάποια στιγμή θα μου κάτσει!!! Δεν είναι πολλοί εδω αυτοί με πανεπιστημιακή εκπαίδευση αλλά δεν θέλουν κιόλας να πάρουν εύκολα εναν ξένο όταν μπορούν να πάρουν αγγλο να κάνει την δουλειά γραφείου, και ας είναι αυτή η δουλειά να σαλιώνει γραμματόσημα!!!!

Εκεί δούλε……… στη κουζίνα!!!!!! να βάζει κρέιβι σκατοσάλτσα σε κονσερβοποιημένα πιζέλια!!!!!! Θα μου κάτσει, δε μπορεί… Μέχρι τότε, τουλάχιστον έχω δουλειά και ας είναι για 3 μέρες την εβδομάδα.. Και ο σερβιτόρος μου, που ακόμα δεν έχει βρεί κάτι, θα βρεί και αυτός και θα πάψει να κάνει την καλή νοικοκυρά στο σπίτι να περνάει τη μοκέτα με τη σκούπα και να πλένει τα πιάτα, να με αποχαιρετά στη πόρτα με ενα «καλή δουλειά» και να κάθεται να απογοητεύεται… Θα βρεί!!! και τότε θα λέμε Δόξα το Θεώ!!!!

Βάζοντας ενα ποτήρι κρασί, στα ποτήρια που μας χάρισε η μαμά της γειτόνισσας, αποχαιρετώ άλλη μια εβδομάδα…. πέρασε ενας μήνας …. εδώ στα ξένα…. που έγιναν δικά μας….

 

ΟΜΙΛΩ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

Σήμερα δούλευα στην κουζίνα του κλουβιού με τις τρελές αγγλίδες..

Σήμερα είχαν για μεσημεριανό, μια πίτα με μοσχάρι νιανιά, μέντα, καρότα και αυτήν την υπέροχη σάλτσα γκρέιβι και ζυμάρι απο πάνω…. Το συνοδεύανε με καρότα και λάχανο και πατάτες βραστά..

Το άλλο υπέροχο πιάτο ήταν τα λαζάνια που περίσσεψαν και είχαν την καλή θέληση να μου δώσουν και δυό κομμάτια για το σπίτι… τα έφαγε η σακούλα σκουπιδιών…

Σήμερα έκανα μια πρόταση…. Τους είπα στο πλυντήριο πιάτων να βάζουν κάθε 10 πλύσης απορρυπαντικό μέσα για να καθαρίζει καλύτερα.. Μου είπαν οτι το πρωί που βάζουν είναι αρκετό…. Μέχρι το μεσημέρι τα πιάτα που βγαίνουν απο κει μέσα, έχουν μαι στρώση λίπους και γλίτσας που σιχαίνομαι να τα πιάσω… Και μου είπαν και το θεικό…

Οταν να βγάζω απο το πλυντήριο και τα βάζω στη θέση τους, να κοιτάω απο μέσα τα φλιτζάνια γιατί μερικές φορές δεν καθαρίζουν και μένουν ίχνη απο τσάι…

Εχω χιλιομπερδευτεί με τα σάντουιτσ που έχουν χίλια πεντακόσια σαράντα οκτώ είδη μαλακίας και όταν έχει λουκάνικο ή μπέικον δεν βάζουμε βούτηρο ενώ αν έχουν όλα τα άλλα βάζω και αν είναι τοστιασμένα βάζω αλλά αν βάλεις λιωμένο τυρί δεν βάζεις, αλλά αν βάζεις αυγό και μαγιονέζα βάζεις .. το κεφάλι μου με τις μαλακίες..

Πές ρε άνθρωπε του Θεού, θέλω ενα τόστ σάντουιτς με ή χωρίς βούτηρο και βάλε ότι μαλακία θές απάνω, σκασίλα μου!!!! εγώ θα το φάω;;;;

Που θα πάει, αφού τα μάθανε αυτοί οι άγευστοι δεν θα το μάθω εγώ ο αρχισέφ;;;;

Έφτιαξα μια σπανακόπιτα σήμερα… καλή έγινε!!!!

Οι φίλοι μας, που τελικά σκατά φίλοι ήταν, το μόνο που ήθελαν ήταν να ξεφορτωθούν το αμάξι του πεθαμένου αδελφού και να το παίξουν νεόπλουτοι και να πάρουν ότι μπορούν απο μάς, μας είπαν να μην μιλάμε ελληνικά στο σπίτι!!!! Γιατί έτσι θα αφομοιώσουμε την αγγλική καλύτερα και η μικρή λουλού θα μάθει πιό γρήγορα την γλώσσα….

Σκέφτηκα εκείνη την στιγμή να του απαντήσω στα αγγλικά απο πόσες τρύπες θα μπορούσα να τον πηδήσω τον μάγκα, όχι για να καταλάβει αν έχω αφομοιώσει την αγγλική όσο θα έπρεπε.. αλλά τελικά το βούλωσα σαν τον μαλάκα, γιατί είπα να είμαι ευγενική και με τους κρυόκωλους.  Στα διάλα μαλάκα… που θα μου πείς να μην μιλάω τα ελληνικά , αρχίδι του κερατά….

Αχχχ τί ωραία που περνάμε εδώ στην ξετιτιά… κάθε χώρα και ένας μαλάκας….

 

 

ΕΠΙΛΟΓΕΣ

Να θές να δουλέψεις και να μην ξέρεις πού να πρωτοπάς!!!!

Δουλεύω στην κουζίνα της κολάσεως και ενώ μου πρότεινε να δουλέψω τέσσερις μέρες, εγώ το κρατάω ακόμα καβάντζα γιατί περιμένω να πάρω νέα απο ενα σουπερ μάρκετ και είναι η αποκλειστική για παππουδογιαγιάδες που με παρακαλάει να περάσω ενα τέστ του κώλου για να αρχίσω να δουλεύω και εκεί τα βράδια…

Υπάρχει και μια άλλη δουλειά που βρέθηκε σήμερα, δουλειά γραφείου να καλύψω μια λεχώνα και είναι πενθήμερη οκτάωρη με 7,80 λιρόνια την ώρα, αλλά που δεν ξέρεις αν θα σου κάτσει για παραπάνω..

Τόσες πολλές επιλογές δεν είχα ποτέ στη ζωή μου!!! Οσοι εδώ λένε οτι δεν βρίσκουν δουλειά, το λένε γιατί είναι τεμπέληδες και κωθώνια!! Καλά οτι είναι τεμπέληδες και άξεστοι το ξέρουμε, αν κρίνουμε απο αυτά που τρώνε, απο τα σπίτια τους που βρωμάνε και το γεγονός οτι πετάνε τα βρακιά τους και δεν τα πλένουν, απλά παίρνουν καινούρια.. Το είδα και αυτό…

Αυτό που δεν περίμενα βρώ εδώ στο χωριό του πέρσορ, είναι ενα θυμιατό!!! Ακριβώς!! με τον σταυρό απάνω και όλα!!! Καθόταν σε ένα μαγαζί, δίπλα σε κάτι πεντάλφες και σατανιστικά ξόρκια… Δίπλα απο αυτά ήταν κάρτες ταρώ και αγαλματάκια με εξωαποδώδες και τραγοπόδαρα….

Είμαι σε δίλημμα…. Δεν ξέρω τί να κάνω με τις δουλειές… Θα μπορούσα απλά να της προτείνω να δουλέψω περισσότερες μέρες οπότε να μην χρειάζεται να δουλεύω και δεύτερη δουλειά και θα είμαι και στο σπίτι μου 5 το απόγευμα…

Αχχ αυτή η ξενιτιά…

ΠΑΣΤΙΤΣΙΟ VOLUME TWO

Κυριακή μεσημέρι και απολαμβάνω το τίποτα εδώ στο χωριό της αγγλίας….

Σήμερα είχαν παρέλαση για τα 100 χρόνια απο τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και βγήκε η μπάντα με τα τούμπανα και τους παππουδογιαγιάδες με τα παράσιμα και περπατούσαν όλοι με τα κατακόκκινα μαγουλάκια τους, γιατί οι μισοί τα είχαν τσούξει πρίν την παρέλαση και οι άλλοι μισή , είχαν αναψοκοκκινήσει απο την ανυπομονησία να τα τσούξουν μετά το πήγαινέλα στους δρόμους του πέρσορ..

Έχουν ορίσει κάτ οφ τάιμ που σερβίρουν φαγητό, και αυτό είναι μέχρι τις 2μιση αλλά κατ οφ τάιμ για πιώματα δεν υπάρχει… όλη μέρα πίνε πίνε και το συκώτι γίνεται σάπια σαύρα απο το αλκοόλ!!!! κύρωση αγάπη μου!!!!

Το αφεντικό μου, μια κοντή αγγλίδα, με λαμπατέρ μαλλί και σικάτο ντύσιμο, δεν επιτρέπει να τρώει το προσωπικό της λουκάνικα τα σάββατα και γενικά ολες τις ημέρες, επιβλέπει και η ξινή εξηντάρα μαγείρισσα τρόφιμων του αλκατράζ , να τηρούνται οι κανόνες και οι περιορισμοί και όταν λείπει η αφεντικιά, όπως έγινε το σάββατο που δούλευα, γίνεται εκει πέρα του λουκάνικου το κάγκελο!!!! μπλιάξ να ξεράσω!!!!! ενα ξασπρισμένο πράμα λές και έχεις κόψει τα παπάρια του γουρουνιού, χωρίς ίχνος κρέατος μέσα, απλά ενα παχύρευστο άσπρο σαν πύον πράμα τυλιγμένο με μπόλια….

«θα σου δείξω πώς φτιάχνουμε τα φασόλια για το πρωινό » είπε με σοβαρό ύφος η μαγείρισσα κλοκλό… πήρε μια κονσέρβα έτοιμα φασόλια, άνοιξε το καπάκι με το ειδικό ανοιχτήρι, πήρε ενα μπώλ, άδειασε το περιεχόμενο μέσα με το χαρακτηριστικό θόρυβο του εμετού που πέφτει στο πάτωμα, και το έβαλε στο φούρνο μικροκυμμάτων αφού σκούπισε πάνω της το χέρι της που είχε λερωθεί απο φασουλόζουμο…

ω μαι γκόντ!!!!!!!

Εχουν και ενα μαύρο πράγμα που το κόβουν σε λωρίδες χοντρές και το ψήνουν, μαύρη πουτίγκα το λένε, έχει γύρω του μια γλίτσα όταν το  βγάζω απο το ταπεράκι και είναι μαύρο, πενθεί το καημένο για τη κατάντια του, φοβάμαι να το δοκιμάσω κιόλα έτσι που είναι…

Αλλά η γειτόνισσα δίπλα με την φασολάδα και το παστίτσιο, ξαναφάνηκε και είναι πρόθυμη να μας δώσει κάποια πράγματα που δεν χρειάζεται και μου έδωσε και μια γλάστρα με δεντρολίβανο. Της έδωσα και εγώ άλλο ενα κομμάτι παστίτσιο που έφιασα σήμερα με λίγη σαλάτα, λάχανο μαρούλι σπανάκι ρόκα ρόδι και ξετρελάθηκε!!! δεν είχε φάει ποτέ ξανά έτσι τη σαλάτα…..

Ανυπομονώ να πάω αύριο στη δουλειά να δώ τί άλλες μαλακίες θα φτιάξει η χάρο μοντάνα μαγείρισσα…

Κλείνουμε 3 εβδομάδες σε λίγο….

 

ΚΟΥΖΙΝΟΜΑΓΕΙΡΕΜΑΤΑ

Σάββατο βράδυ και κάθομαι μετά απο μια όχι και τόσο κουραστική μέρα εδώ στας αγγλίας.  Δουλεύω εδώ και τρείς μέρες σε ενα καφέ που σερβίρει αυθεντικό αγγλικό πρωινό και καφέδες και το μεσημέρι αυθεντικό αγγλικό μεσημεριανό και βεβαίως πολλά γλυκά.

Και πού αλλού θα δούλευα;;; Στην κουζίνα οφ κόρς….

Βοηθός κουζίνας μιας μαγείρισσας που άν περνούσε ο υγειονομικός έλεγχος έστω απο έξω θα το έκλεινε σε απόσταση 145 μιλίων ένα πράγμα όπως στην απαγορευμένη περιοχή του τσερνομπίλ.  Και όμως εδώ τρώνε κάθε μέρα και είναι εντελώς ξετρελαμένοι!!!

Πήγα και εγώ να βάλω τον ανανά με κουτάλι σε ένα μπωλάκι με τυρί και χοιρομέρι για να λιώσει στο φούρνο μικροκυμμάτων, και χρησιμοποίησα άλλο κουτάλι για το τυρί και το χέρι για να χωρίσω το χοιρομέρι και μου ρίχνει ενα βλέμμα όλο οίκτο (αχ το καημένο ….) και μου λεει, «έτσι το κάνω για να κάνω πιο γρήγορα» , βάζοντας με το χέρι το χοιρομέρι μετά το ίδιο χέρι πιάνει το τυρί τριμμένο και το ίδιο χέρι μέσα στο μπώλ με τον ανανά.  χελόου σαλμονέλα!!!!!!!

Στα παπαράκια μου και μένα, αρκεί να πέφτει το χρήμα καλέ… Και αγαπώ όλο τον κόσμο!!! και την ξινή 60άρα μαγείρισσα που πιάνει τα πάντα με τα χέρια, που αφήνει το μπώλ με τα χτυπητά αυγά χωρίς να το πλύνει έτοιμο για το επόμενο κορόιδο που θα παραγγείλει χτυπητά αυγά.  Σαφώς υπάρχουν ίντριγκες η μία με την άλλη βάρδια και τα έμαθα όλα και άς είμαι 3 μέρες εκεί.

Ομως με πήραν και απο μιά άλλη δουλειά ώς αποκλειστική σε παππουδογιαγιάδες βραδινή βάρδια 9:30 με 7:30 το πρωί…. χμ…. κανένα κορόδιο δεν θέλει να κάνει τις δουλειές του νεκροταφείου…

Πήγα και σε άλλη μια συνέντευξη σε ένα σούπερ μάρκετ και θα με ενημερώσουν σε 2 μέρες αν θα με προσλάβουν τελικά.

Δόξα τω Θεώ τρείς δουλειές σε μόλις 2 εβδομάδες ούτε του παπά να μην το πείς.

Ο καημένος ο σερβιτόρος μου, δεν έχει βρεί τίποτα ακόμα… Ομως αρχίζει μαθήματα αγγλικών για να μπουστίσει την αυτοπεποίθηση του για να μπορέσει να ξεχυθεί στο πλήθος και να πιάσει την σούπερ δουλειά του σερβιτόρου που ξέρει να κάνει τόσο καλά!!!

Η μικρή λουλού, έχει κάνει κάτι παρέες με ενα κοριτσάκι απο το σχολείο και πάνε και έρχονται μαζί απο το σχολείο και είναι λίγο πιό ήρεμη και ας μην καταλαβαίνει γρί απο αυτά που λένε αυτοί οι ξανθοξεπλυμένοι που την κοιτάνε περίεργα με τα μαύρα της μαλλιά και τα πυκνά της φρύδια….

Ευελπιστώ να μπορέσω λίγο αργότερα να μην τρέχω πανικόβλητη και να βρώ χρόνο για τα μαθήματα της μικρής λουλούς μπαλέτου που τώρα πάει μόνο μια φορά την εβδομάδα και δεν της είναι αρκετό… Βλέπεις εδώ , στο χωριό όλα είναι περιορισμένα και ας είμαστε σε μια χώρα που δίνει πολλές ευκαιρίες.  Ας είμαστε ικανοποιημένοι που είναι τουλάχιστον και αυτή την μια βδομάδα διαθέσιμο το μπαλέτο.

…. και η ζωή συνεχίζεται εδώ στην ξενιτιά….

ΦΑΣΟΛΑΔΑ ΚΑΙ ΠΥΡΟΤΕΧΝΗΜΑΤΑ

….θυμήσου θυμήσου την πέμπτη Νοεμβρίου…. λένε αυτές τις μέρες που γιορτάζουν σε όλη την αγγλία την ανατίναξη του κοινοβουλίου κάπου στο 1500 μΧ…

Ολο το χωριό είχε γεμίσει αφίσες για τις εκδηλώσεις που θα γίνονταν κατα τόπους , μία εκ των οποίων έλαβε μέρος σε ένα πάρκο με μια αγγλικανική εκκλησία , αββαίο όπως το ονομάζουν, μια απίστευτα όμορφη εκκλησία όντως, τεράστια κτισμένη γύρω απο ενα γρασιδένιο πάρκο και κάτι τάφους γύρω γύρω που χρονολογούνται απο το 1600 ίσως και πιό παλιά.

Πήγαμε και εμείς, αν και έκανε ψωφόκρυο , γιατί η μικρή λουλού ήθελε να δεί τα πυροτεχνήματα και ενδεχομένως την κόρη ενος ζευγαριού που έχουμε γνωρίσει (εκείνου με το ιδνικό εφιάλτη που αναγκάζει το παιδί του να φάει καυτερά), αφού είχαν πεί οτι θα πήγαιναν.

Φάγαμε το ψωφόκρυο στη μάπα, η μικρή λουλού απο εναν παραγωγικό βήχα που είχε και τον παλεύαμε τρείς μερούλες, το έπαιξε , μπρός στα κάλη τί είναι ο πόνος, παρά τις φωνές μου για να προσέχει, και ο βήχας έγινε ξερός και ερεθιστικός (ή τα έχουμε ή όχι τα γαλόνια για γιατροί να ούμε…), το ζευγάρι δεν ήρθε , καθόμασταν σαν τα ξυλάγκουρα στην άκρη του πάρκου και ακούγαμε τα τραγούδια που έλεγε μια χορωδία του χωριού, φάγαμε και την τσίκνα απο το χιλιοκαμένο λαρδί απο τα χοντόγκ του τζάκ του εμετο-αντεροβγάλτη, και κάποια στιγμή ήρθε η ώρα και ρίξανε τα πυροτεχνήματα, ωραία ήταν, και μόλις τελείωσαν και αυτά, διαλυθήκαμε ησύχως και στα σπίτια μας.

Το ζευγάρι με το ινδικό , πρίν έρθουμε εδώ, μας είχε πεί οτι δεν έχει συγκοινωνία στο χωριό και χρειαζόμαστε αμάξι, και τί ώραια!, έχει ένα ο αδελφός του που πεθαίνει απο καρκίνο και το δίνει κοψοτιμής 2750 λιρόνια και να το πάρουμε ναι!!! Το πήραμε (τόσο μαλάκες πιαστήκαμε), και το βλέπουμε να κάθεται έξω απο το παράθυρο του σαλονιού μας, γιατί, πρώτον, θέλει χρόνο για να το συνηθίσουμε, δεύτερον, η ασφάλεια του , ενώ μας είχαν πεί οτι δεν θα είναι ακριβή, κοστίζει 600 λίρες (!!) και τρίτον η στάση είναι έξω απο το σπίτι μας…..πιό κότσος πεθαίνεις!!!! Τους είπαμε λοιπόν, οτι, δεν μπορούμε αυτή τη στιγμή να το έχουμε το αμάξι, και σκεφτόμαστε να το δώσουμε, μια και χρωστάμε 1500 λιρέτες ακομα, και πώς θα γίνει τώρα, αφού εν τω μεταξύ ο αδελφός πέθανε προχθές και έμενε με τη μανούλα του που πρέπει να συζητήσουν αν μπορεί έστω να μειώσει τα χρωστούμενα όσο κοστίζει η ασφάλεια του.. Ναι υπάρχουν και εδώ μαλάκες, που πρέπει να κατάγονται απο τους ελληνάρες τους κάφρους, κόβω τον $%#@ μου!!!!!

Ομως , γνωρίσαμε και τη γειτόνισσα που μέσα σε 5 λεπτά με ενημέρωσε για την ερωτική της ζωή τον τωρινό άντρα της, τον γκόμενο που είχε πρίν απο αυτόν και για τον άντρα της που πέθανε πρίν απο τον γκόμενό της, όλα σε χρόνο ντέ τε. Επίσης γλυκοκοιτάει τον σερβιτόρο και ας του ρίχνει 20 χρονάκια στάνταρ, αλλά δε γαμιέται, μίλησε στους γνωστούς και τους φίλους της για το ότι ψάχνουμε για δουλειά και ιδίως για το οτι ο σερβιτόρος ψάχνει για δουλειά.  ΩΩΩΩωωωω τί καλή!!!!!!

Της πήγα ενα κομμάτι παστίτσιο που έφτιαξα προχθές και έκανε πιρουέτες στον αέρα απο τη χαρά της για το πόσο ωραίο ήταν και απο πού πήρα τη κρέμα απο πάνω, «καλέ εγώ την έφιασα!!» , ουάου!!!!, έκανε και μου εξιστόρησε τα οικογενειακά της και γιατί η κόρη της δεν θέλει τον άντρα της και για τα εγγόνια της και οτι τώρα είναι σε διάσταση με τον άντρα της που έχει παιδιά απο δύο γάμους και πολλά άλλα για το χωριό και τους χωριανούς του…… Την άλλη μέρα της πήγα ενα πιάτο φασολάδα, γιατί κάνει ψωφόκρυο και με το κλανίδι ζεσταινόμαστε λιγάκι, αλλά έκτοτε δεν την ξαναείδα….

Ισως να της έπεσε βαρύ το φασολάδι και να παρεξηγήθηκε που λογικά θα άρχισε να κλάνει ασύστολα , δεν εξηγείται διαφορετικά γιατί έκλεισε τις γρίλλιες και τα κουρτινάκια….

Ισως να της έκανα χαλάστρα με το κλανίδι και να έιχε κανένα ραντεβού με κανένα τζόβενο, μήπως και βρεί να αντικαταστήσει τον εν διαστάσει άντρα της, και πήγε όλο το ραντεβουδάκι σκατά…

Αν δε εμφανιστεί και αύριο, θα σκεφτώ σοβαρά το θεώρημα της κλανίλας και θα της πάω ενα πιάτο φάβα για να ζητήσω συγγνώμη…. λές;;;;

…και η ζωή συνεχίζεται στην ξενιτιά..