ΣΑΝ Η ΚΟΡΗ ΓΕΝΝΗΘΕΙ ΤΗΣ ΠΕΘΕΡΑΣ ΘΑ ΜΟΙΑΣΕΙ!!!!

Παρατηρώ τη μικρή λουλού, καθώς μεγαλώνει, περνά τις φάσεις της, μπαίνει στην προ εφηβεία, με τις αντιδράσεις που υποθέτω είναι φυσιολογικές κα με ι τις διάφορες εκρήξεις της που μου θυμίζουν το σόι του άντρα….

Δεν μου αρέσει καθόλου!!!!!

Την παρατηρώ καθώς μιλά με ύφος και νεύρα, όταν κάτι δεν την αρέσει, όταν μου πάει κόντρα, όταν δεν θέλει να παραδεχτεί ότι έχω δίκιο και όταν δεν θέλει να με ακούσει και μου έρχονται εικόνες στο μυαλό, σαν φωτιζόμενη λάμπα πάνω από το κεφάλι μου, από τα καπρίτσια και τα καμώματα διαφόρων ανθρώπων του σογιού του άντρα και από άτομα που η μικρή λουλού δεν τα έχει δεί ποτέ, ή δεν τα θυμάται και είναι λές και της έχουν κάνει φροντιστήριο εκείνοι!!!!!

Ακόμα και κινήσεις χεριών και προσώπου, το πώς κάνουν μια συγκεκριμένη ρυτίδα στο μέτωπο, μόνο αυτό το σόι, ή ένα συγκεκριμένο τίναγμα των μαλλιών που είχα δεί κάποιες λίγες φορές από κάτι θηλυκά του σογιού και που συναντάς σε κάτι παρακμιακούς ανθρώπους, σε δραματικές ταινίες…

Σου λέω, μου έρχεται να γκρεμίσω το σπίτι από τα νεύρα μου, δεν ξέρω τι να κάνω για να ηρεμήσω.. Την κοιτάω και την ξανακοιτάω και θέλω να βρίσω τον εαυτό μου, που παντρεύτηκα τον πατέρα της και έκανα το λάθος να διαιωνίσω αυτό το συγκεκριμένο γονίδιο.

Τελικά, έχουν δίκιο όσοι λένε ότι όταν παντρεύεσαι έναν άνθρωπο παντρεύεσαι όλο του το σόι.

Παρότι, λοιπόν αυτούς τους ανθρώπους δεν τους έχει δεί και δεν τους συναναστρέφεται καθόλου και εμείς, εννοώντας εμένα και τους γονείς μου, δεν συμπεριφερόμαστε έτσι ποτέ, και ο πατέρας της δεν κάνει αυτά τα ηλίθια κουνήματα της μέσης του με το τίναγμα των μαλλιών και την συγκεκριμένη γκριμάτσα με την συγκεκριμένη ρυτίδα πάνω από το μέτωπο, εκείνη ξέρει και τα κάνει και δεν θα υπήρχε περίπτωση να τα έχει ξεπατικώσει από πουθενά, αν δεν υπήρχαν στο ντι εν έι της, έτσι πιστεύω.

Όπως για παράδειγμα, αυτή η άρνηση της για τα αγγλικά…  Πόλεμος γίνεται μια φορά την εβδομάδα που έχει μάθημα!!!! Και επειδή είναι έτσι της έχω βάλει μόνο μια μέρα, γιατί αν είχε δύο θα είχαμε δράματα!!!

Μερικές φορές απελπίζομαι τόσο που πραγματικά δεν ξέρω τι να κάνω.  Το μόνο που μου έρχεται στο μυαλό είναι να ανοίξω την πόρτα και να πέσω από το μπαλκόνι.

Τόση ομοιότητα με δαύτες τις σουσουράδες ξαδέλφες της είναι παράξενο!!

Τείνω να πιστεύω ότι τα χαρακτηριστικά μας, και τα εξωτερικά και τα εσωτερικά, τα παίρνουμε στο ντί εν έι μας, άσχετα με την όποια διαπαιδαγώγηση και μόρφωση πάρουμε από το άμεσο περιβάλλον μας.

Γιαυτό θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεχτικοί, ποιόν επιλέγουμε για πατέρα των παιδιών μας, καθώς αυτά μπορεί να μην μοιάσουν σε εμάς….

Εγώ μάλλον είχα φιλική συμμετοχή στην όλη διαδικασία….

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!!

Και εκεί που περίμενα έστω κάποιος να με καλέσει για μια θετική συνέντευξη, είχα δύο προτάσεις για δουλειά και βρέθηκα στη δύσκολη κατάσταση να πρέπει να διαλέξω ανάμεσα τους!!!

Η μία αφορά εργασία σε ξενοδοχείο και η άλλη σέρβις σε καφέ ουζερί σνάκ ενναλακτικό μπάρ άφτερ και τα ρέστα.

Τα χρήματα καλά και στις δύο, οι εργοδότες φαίνονται πολύ καλοί, η διαφορά στο ωράριο…

Στο καφέ κλπ είναι κυρίως βράδυ, στην καλύτερη περίπτωση, επειδή έχω τη μικρή λουλού, να πηγαίνω 10 το πρωί και να φεύγω 6 το απόγευμα εκτός από τις αργίες και το καλοκαίρι που τα σχολεία θα είναι κλειστά, οπότε θα μπορώ να κάθομαι και περισσότερα βράδια.

Στο ξενοδοχείο υπάρχουν βάρδιες, μια πρωινή 6 με 2 και μια βραδυνή 3 με 11.

Η δουλειά θα είναι σχεδόν η ίδια, καλωσόρισμα και γλυκά λογάκια στους τουρίστες, να προσέχω το φούντ στάιλινγκ να βγαίνουν τα πιάτα ωραία, και θα συνεργάζομαι με τον σέφ για το τι αρέσει και τι όχι, να προσέχω τους καλούς πελάτες και αυτά.

Και στις δύο θα χρειαστώ τις ξένες γλώσσες, σύν τα γαλλικά που ήδη έχω αρχίσει και το χειμώνα θα ξεκινήσω και γερμανικά…  Βλέπεις περιμένουμε πολλούς τέτοιους και ιδίως στο ξενοδοχείο που συνεργάζεται αποκλειστικώς με γερμανικά και ρωσικά πρακτορεία.

Τελικά αποφάσισα να διαλέξω το ξενοδοχείο, αν και θα είναι σκοτώστρα στη δουλειά, γιατί το βραδινό ωράριο είναι δράμα για τη μικρή λουλού.  Ήδη το περσινό καλοκαίρι που δούλευα στο ιταλικό εστιατόριο, που ήταν αποκλειστικά βράδυ, είδα και έπαθα να τελειώσω τη σαιζόν, καθώς είχα κάθε μέρα κλάματα και τη μικρή να με περιμένει το βράδυ ότι ώρα και να γυρίσω..

Ήδη την σπρώχνω κάθε μέρα για να διαβάσει, καθώς βαριέται, αν λείπω κιόλας και δεν την βλέπω καθόλου, θα χάσω τη μπάλα και δεν πρόκειται να την βρώ ποτέ ξανά…

Οπότε, αγαπητοί μου και συμπαθέστατοι αναγνώστες, αρχίζω την νέα μου καριέρα στα σχεδόν 40 μου, ως ξενοδοχοϋπάλληλος και ελπίζω τουλάχιστον να βγάλω αυτή τη σαιζόν σώα…

Η νέα μου περιπέτεια ξεκινά στις 22 Απριλίου.  Μέχρι τότε, θα απολαύσω λίγο ακόμη την ηρεμία, την οικογενειακή θαλπωρή και την ξεκούραση, καθώς μετά την ημερομηνία σταθμό, θα ξαναβρώ γαλήνη τέλος Οκτωβρίου!!!

Ένα μεγάλο ευχαριστώ οφείλω στον Θεό, που χωρίς την βοήθειά του δεν θα μπορούσα να κάθομαι αυτή τη στιγμή ήρεμη και να γράφω.  Το μόνο που φοβάμαι είναι μήπως είμαι πολύ μεγάλη πλέον για τέτοιες ταλαιπωρίες και 7ήμερη σερί εργασία όπως το ξενοδοχείο απαιτεί, με 2 ρεπό το μήνα…

Ο |Θεός να βάλει το χέρι του να σταθώ στα πόδια μου…

Η ΚΥΡΙΑ ΡΕΝΑ Η ΠΑΤΣΑΒΟΥΡΑ..

Σήμερα θα σας διηγηθώ την αξιολύπητη και ιστορία μιας κυρίας που δραστηριοποιείται στην περιοχή που μένω, με την ιδιότητα του ξενοδόχου.

Η κυρία ρένα (γιατί μόνο με μικρό θα μπορούσα να γράψω το όνομά της), τυχαίνει να έχει ένα ξενοδοχείο, το οποίο, το δουλεύει σε συνεργασία με κάτι σουηδούς , μισό μισό δηλαδή, με το δικό της κομμάτι να το έχει δώσει τα παιδιά της, τα οποία φαίνονται ως ξενοδόχοι, αλλά στην ουσία εκείνη κάνει το κουμάντο.

Η μαλακισμένη σκατοκρητικιά και βρωμιάρα, που όμως βρίσκει πολλούς όμοιούς της σε όλη την Ελλάδα, αναλαμβάνει να προσλάβει προσωπικό καθαριότητας και καμαριέρων, ενώ την εποπτεία και την επιλογή του άλλου το αναλαμβάνουν οι σουηδοί συνέταιροι.

Σε αυτό το ξενοδοχείο, δεν πάει κανένας τυχαίος να δουλέψει.  Τα άτομα που εργάζονται εκεί είναι γνωστά και δουλεύουν χρόνια για αυτήν, είναι εντελώς χαμηλού επιπέδου, και μαζί με την κυρία ρένα κατακλέβουν ότι μπορούν και ότι προλάβουν.

Στην κυρία ήθελε να με συστήσει μια κοπέλα πρώην υπάλληλος ως καμαριέρα, αλλά δίσταζε και αργότερα μου είπε τον λόγο, εξιστορώντας τα περιστατικά που στο άκουσμά τους ήμουν ήδη έτοιμη να πάω και να της κάνω τη ζωή πατίνι.

Γεγονός πρώτο ΚΑΝΟΝΑΣ ΠΡΩΤΟΣ. : Όταν τελειώνουν οι κοπέλες την βάρδιά τους πρέπει να πηγαίνουν να της καθαρίζουν το σπίτι καθώς και τον στάβλο με κάτι πρόβατα και κατσίκια και κότες που έχει. Τις φωνάζει, περιμένοντας να περάσουν την πόρτα του ξενοδοχείου, απόμερα μην την πάρουν χαμπάρι οι σουηδοί και τις λεει, ότι για να έχουν δουλειά και του χρόνου να πάνε να την ξεβρωμίσουν την πατσαβούρα.

Γεγονός δεύτερο ΚΑΝΟΝΑΣ ΔΕΥΤΕΡΟΣ :  Η κουζίνα και ότι έχουν τα ψυγεία ανήκουν και σε εκείνη.  Υποχρέωνε τα κορίτσια να κατέβουν στην κουζίνα και με τσάντες που τους έδινε, τους διέταζε να πάρουν φαγητά από το ψυγείο, κρυφά για να μην τις δούν οι σέφ, καθώς αυτοί ανήκουν στην επίβλεψη των σουηδών.  Ήταν άπειρες οι φορές που γινόταν αυτό και όταν τους έπερνε χαμπάρι ο σέφ, τις απειλούσε να μην μιλήσουν ότι εκείνη τις είχε στείλει.  Το αποτέλεσμα ήταν να αναγκαστεί ο σέφ να βάλει κλειδαριές στα ψυγεία, πράγμα που δεν την εμπόδισε καθώς και πάλι, έλεγε στα κορίτσια να πάνε να αρπάξουν τα φαγητά, τα οποία μετά χαριστικώς μοίραζε με μεγαλύτερο το μερίδιο το δικό της με την συνένοχη στο έγκλημα.

Γεγονός τρίτο ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΡΙΤΟΣ :  Ότι αφήνουν οι τουρίστες στα δωμάτια το αρπάζουμε.  Σαφώς αυτά γίνονταν κατά βούληση, δηλαδή οι ίδιες οι καμαριέρες έπαιρναν ότι άφηναν, και πολλές φορές είχε γίνει μεγάλο σκηνικό καθώς κατόπιν οι τουρίστες ζητούσαν να τους παραδωθούν τυχόν πράγματα που είχαν ξεχάσει και που εντελώς παραδόξως δεν βρίσκονταν αργότερα.  Μάλιστα σε δυο περιστατικά είχε έρθει και η αστυνομία.  Για να προλάβει η ίδια να πάρει κάτι πρίν το πάρουν οι καμαριέρες, φρόντιζε να βρίσκεται και εκείνη στο δωμάτια αναχώρησης ώστε να μπαίνει πρώτη και να αρπάζει ότι προλάβει να δεί το μάτι της.  Αν τύχαινε να αφήσουν μπουρμπουάρ για συγκεκριμένη καμαριέρα, σαφώς το σούφρωνε με την δικαιολογία ότι θα το μοιράσει εξίσου σε όλες τις κοπέλες.

Η κυρία ρένα η σκατοκαριόλα, είναι κοντά 50φέυγα και συνταξιούχος, δεν γνωρίζω δε, σε ποιόν έκανε πίπες κάποια χρόνια για να δικαιούται να παίρνει σύνταξη.

Το σίγουρο είναι ότι, αν δεν βρώ δουλειά μέχρι να ανοίξουν τα ξενοδοχεία, θα πάω εκεί να ζητήσω δουλειά, όχι ως απελπισμένη, γιατί αυτό ψάχνει έτσι και αλλιώς, καθώς τα χρήματα που δίνει είναι 7ήμερη εργασία 10ωρα με 600 ευρώ, αλλά ως ευκαιρία να τα κάνω όλα πουτάνα ανεβάζοντας σε ζωντανή μετάδοση σε όλα τα κοινωνικά δίκτυα τα καμώματά της, και τα καμώματα κάποιων υπαλλήλων της, που κινούνται στα ίδια επίπεδα με αυτή τη βρωμόψυχη εκμεταλλεύτρια, αυτήν την χοντρή ξανθοτσουλίτσα, έτσι, μήπως και με αυτό τον τρόπο κάτι γίνει και βγούν στην φόρα αυτοί οι ξεδιάντροποι άνθρωποι που χοντραίνουν την κωλάρα τους εις βάρος των ανθρώπων που πάνε να βγάλουν ένα κομμάτι ψωμί.  Περιττό να πώ ότι, το μόνιμο προσωπικό της, προέρχεται από το ανατολικό μπλόκ…

…Γιατί είμαι πολύ τσαντισμένη…

ΛΙΓΟ ΦΩΣ..

Σε δέκα μέρες φεύγει και ο Γενάρης. …

Σήμερα είχα πάει να αφήσω ένα βιογραφικό σε ένα ξενοδοχείο σε κοντινή περιοχή από το σπίτι μου, της τάξεως των 12 χιλιομέτρων σε απόσταση.  Παρότι μια φίλη μου μίλησε σε κάποιον υπεύθυνο να πάω για δουλειά σε οποιοδήποτε πόστο υπάρχει διαθέσιμο, τελικά κατέληξα να μιλάω με τον γενικό διευθυντή του ξενοδοχείου, έναν πολύ καταρτισμένο άνθρωπο και σοβαρό και που ο ίδιος μόλις είδε το βαρύ βιογραφικό μου, με απέκλεισε από την θέση της καμαριέρας, αμέσως, καθώς είπε ότι θα ήταν πολύ υποτιμητικό εκ μέρους του να γνωρίζει ότι με τέτοιες γνώσεις θα εργάζομαι σε αυτό το πόστο… Θα με έβαζε front Office αν ήξερα γερμανικά, πράγμα που δεν προλαβαίνω να μάθω τώρα, αλλά που μάλλον, αν βρώ δουλειά, θα ξεκινήσω άμεσα από την επόμενη σαιζόν.  Αυτή τη στιγμή ξεκίνησα γαλλικά, με μια κυρία Γαλλίδα που μένει στην περιοχή μου.

Στο δια ταύτα, ο γενικός διευθυντής, ετών 53 όπως που είπε, λόγω του πτυχίου σέφ και της προυπηρεσίας σε κουζίνα το προηγούμενο καλοκαίρι, θα σκεφτεί αν με βάλει στο μπουφέ.  Πήρε κατευθείαν τον σέφ του, για να κανονίσει συνάντηση μαζί του, καθώς εκείνος θα έχει την τελική απόφαση για την πρόσληψή μου.

Θα κανονίσει είπε να συναντηθούμε την άλλη βδομάδα και αν του κάνω , θα με ειδοποιήσει.

Από την άλλη, πήρα τηλέφωνο έναν κρητίκαρο, ονόματι Γιώργη, που έχει ένα καραβάκι και κάνει βολτούλες σε παραλίες που είναι δυσπρόσιτες με αυτοκίνητο, ο οποίος δεν γνωρίζει την αγγλική και από ότι προσπαθούσα να καταλάβω, ούτε την ελληνική, καθώς μιλάει τόσο βαριά κρητικά που σχεδόν δεν έβγαζα άκρη, και ο οποίος θέλει ένα άτομο να κανονίζει το μιλητό, την αλληλογραφία και την συνεννόηση στα αγγλικά, να ενημερώνει την ιστοσελίδα του και να ανεβάζει φωτογραφίες από τις κρουαζιέρες.

Έστειλα και δυο βιογραφικά μέσω 2 γνωστών μήπως και τα προωθήσουν σε κανέναν δικό τους, γιατί εγώ με το σταυρό στο χέρι έχοντας στείλει 264 μέχρι στιγμής δεν βρήκα άκρη.

Βασικά και ο κύριος μέσω του γνωστού μου που πήγα στο ξενοδοχείο, αφού θαμπώθηκε από τα πτυχία τις γνώσεις και το παρουσιαστικό μου, κατέληξε να μου λεει, ότι αν μπορώ να φύγω εξωτερικό γιατί εδώ, δεν υπάρχει δυνατότητα μια αξιοπρεπούς ζωής όπως την ξέραμε.

Μου έλεγε ότι, σύμφωνα με τις γνώσεις μου, θα έπρεπε να παίρνω τουλάχιστον 3000 ευρώ πράγμα που δεν γίνεται, χωρίς να διευκρινίσει το οικονομικό μέρος της υπόθεσης, αφού ο σέφ κάνει κουμάντο στις προσλήψεις του προσωπικού κουζίνας…

Τουλάχιστον, έχω να ελπίζω μέχρι την άλλη βδομάδα..

Από την άλλη, τίποτα άλλο δεν έχει αλλάξει δυστυχώς, η αγαπημένη μου Στεφανία θα κουνάει το κεφάλι της, καθώς, ο καιρός είναι άσχημος, και ο κώλος μας καλομαθημένος….

Ελπίζω να έχω καλύτερα νέα σύντομα, από ολες τις μεριές…

 

ΠΟΡΤΕΣ ΚΛΕΙΣΤΕΣ ΠΑΝΤΟΥ

Στις 24 Νοεμβρίου πέθανε ο παππούς μου. Αισθάνθηκα ότι έκλεισε ενας πολύ μεγάλος κύκλος καλών πραγμάτων και καλής ζωής , της δικής μου ζωής.  Αισθανόμουν για μέρες ότι , τίποτα καλό δεν πρόκειται να μου συμβεί από τώρα και πέρα.  Ότι τα πάντα θα έχουν μια πολύ κακή κατάληξη πλέον.

Ένα μήνα αργότερα, δεν έχει αλλάξει τίποτα, σαφώς δεν έχει γίνει τίποτα καλό και οι ατυχίες μου διαδέχονται η μία την άλλη με γοργούς ρυθμούς.

Σήμερα και εχθές είχα πάει σε ένα εποχικό συσκευαστήριο σε ένα χωριό του κερατά, 26 χιλιόμετρα από το σπίτι μου, για να με τσεκάρουν οι αφεντικοί αν τους κάνω.  Από την πρώτη στιγμή, που έφτασα εκεί και συνάντησα τους υπόλοιπους «συναδέλφους», έπαθα σόκ και αισθάνθηκα ότι πραγματικά δεν ανήκω εγώ εκει πέρα.  Γυναίκες ηλικιών 50 και βάλε, χωρίς κάποια στοιχειώδη μόρφωση, με κουτσομπολίστικο παρουσιαστικό και το βλέμμα επικριτικό, να με κοιτάνε πολύ περίεργα, λές και δεν το ξέρω ήδη ότι δεν ανήκω εκει πέρα.

Ο Ανδρέας, ο υπεύθυνος, ένα παιδί καλό όπως φαίνεται και πολύ συμπαθητικός, μου το είχε πεί από την πρώτη στιγμή ότι δεν είμαι εγώ για εκεί.

Έκλαιγα όλη την ώρα στο αυτοκίνητο, όχι για το γεγονός ότι η μέση μου με πονούσε φρικτά από την 8ωρη ορθοστασία να διαλέγω τα πιο όμορφα πορτοκάλια που θα ταξίδευαν στο Βέλγιο, αλλά από την απογοήτευση που δεν υπάρχει πουθενά μια θέση για μένα, σε ολόκληρη την Ελλάδα!!!

Τα βιογραφικά που έχω στείλει μόνο αυτό τον μήνα ξεπερνάνε τα 160 και δεν έχει τελειώσει ο Δεκέμβριος.  Χώρια τα τηλέφωνα που έχω πάρει, τις βλακείες που έχω ακούσει από τους «so called» επιχειρηματίες, να αραδιάζω τα προσόντα μου τα πτυχία μου και τις γνώσεις μου, να με κοροιδεύουν, όταν δεν ξέρουν πώς να μου το φέρουν ότι δεν ενδιαφέρονται επειδή έχω παιδί και εκείνοι θέλουν κάποιον με όλα αυτά τα προσόντα και άλλα τόσα αλλά πιο μικρή και χωρίς υποχρεώσεις.

Στο συσκευαστήριο λοιπόν, που πήγα 2 μέρες, με ήθελαν.. Αλλά με τι τίμημα.. 560 ευρώ το μήνα αν εργαζόμουν 8αωρο, και από αυτά θα κρατούσαν τα 100 για ασφαλιστικές εισφορές.  Ήθελα 100 ευρώ για βενζίνη, οπότε και πραγματικά δεν θα έβγαινα αφού 270 μόνο είναι η δόση του στεγαστικού μου.

Γυρίζοντας, ο αυχένας μου με είχε πεθάνει, η μέση μου μου έδινε σουβλιές και με κλάματα πήρα τηλέφωνο τον Ανδρέα, να του πώ ότι δεν θα πάω την Τρίτη που μου είπε να πάω να ξεκινήσω.  Ηταν το δεύτερο πιο δύσκολο πράγμα που αναγκάστηκα να κάνω αυτό το διάστημα, μετά τον αποχαιρετισμό του παππού μου. Και σκεφτόμουν και σήμερα, ότι ο παππούς πέθανε και ησύχασε.  Η κόλαση έχει ξαμοληθεί και δεν μπορούμε να την παλέψουμε.

Η απογοήτευση που νοιώθω δεν περιγράφεται πλέον.  Οι γονείς μου παίρνουν γάλα για την μικρή από το σουπερ μάρκετ και η μάνα μου τσοντάρει για το μπαλέτο της μικρής και για το πιάνο της.  Εγώ όπως μπορώ, φτιάχνω κρέμες και αρώματα και άλατα ενεργού οξυγόνου αλλά δεν βγάζω παραπάνω από 50 ευρώ το μήνα.  Ο άντρας σαφώς, βγάζει την ουρά του εκτός, και απλά λεεί ότι κακώς ήρθε το 2012 εδώ να κάτσει, γιατί δεν είχε σκοπό να συμβιώσει με την ζωή εδώ, μόνο για την μικρή κατέβηκε και έπρεπε να μην έχει έρθει ποτέ, να είχαμε χωρίσει από τότε.  Αλλά λύση δεν δίνει βέβαια στο πρόβλημα του 2016 που θα γίνει 2017.

Η απόφαση να φύγω από την δουλειά μου, για να δώσω την ευκαιρία στην οικογένειά μου να κάνει μια καινούρια αρχή στο εξωτερικό, για ένα καλύτερο μέλλον για το παιδί μας και μια σταδιοδρομία για τον άντρα, ήταν εντελώς μα εντελώς λάθος.  Το λάθος αυτό, δεν μπορώ να το διορθώσω, δεν γίνεται απλά. Είμαι πολύ μεγάλη για δουλειά στην Ελλάδα, και τα προσόντα υπερκαλύπτουν όποιες θέσεις έχω ενδιαφερθεί.

Το εξωτερικό, είναι δύσκολο για το παλέψω μόνη με το παιδί μου.  Και η αδελφή μου δεν είναι σε θέση να βοηθήσει γιατί και εκείνη παλεύει μόνη της με μια δουλειά μεροκάματο που όμως πληρώνεται τουλάχιστον καλά.  Το παιδί δεν θέλει να την αφήσω στη μαμά μου και εγώ δεν μπορώ να την πάρω μαζί μου αμέσως.

Αυτό είναι το σημερινό ελληνικό δεδομένο.  Λυπάμαι πάρα πολύ που έκανα το λάθος να πιστέψω ότι οι πραγματικά φοβερές ικανότητές μου και προσόντα, δεν μετράνε εδώ στην ελλαδάρα γιατί έχω ένα παιδί και είμαι άνω των 35.

Αχ ρε παππού, έχει χώρο εκεί και για μένα;;;

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΜΙΑΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ.

Το καλοκαίρι, ανάμεσα στις σκέψεις μου για το μέλλον μας, μου ήρθε η ιδέα να ανοίξω μια δική μου επιχείρηση.

Ξέρεις, μετά από χρόνια μαλακιών που ανέχεσαι στον εργασιακό χώρο, φτάνεις σε κάποιο στάδιο που δεν ανέχεσαι και πολλά πολλά, γιατί τα νεύρα σου είναι ήδη σπασμένα από τους χίλιους δυό μαλάκες που πρέπει να συναναστρέφεσαι ανά τους καιρούς.

Η επιχείρηση που ήθελα να ξεκινήσω ήταν ένα βιβλιοπωλείο.

Πολύ ωραία ιδέα έτσι;; Να είσαι μέσα στην υπέροχη μυρωδιά των καινούριων βιβλίων, την ησυχία του αναγνωστηρίου τα όμορφα ξεσκονισμένα ράφια με τα πολύχρωμα εξώφυλλα των βιβλίων, τα μικρά δωράκια, ωραίες ιδέες για δώράκια σε μικρούς και μεγάλους κλπ κλπ.

Έκανα μια έρευνα αγοράς λοιπόν, έκανα συζήτηση με τον λογιστή για τα διαδικαστικά, έκανα και ένα πρόχειρο ισολογισμό και μια πρόχειρη οικονομική ανάλυση με βάθος 2 ετών.

Όλα καλά μέχρι εκεί.  Και αφού έκανα τα βασικά πρώτα βήματα, τον προυπολογισμό, βγήκα να ρωτήσω για τιμές σε ενοίκια…

Υπήρχαν κάποια μαγαζιά στο χωριό, ξενοίκιαστα για χρόνια, μπορεί και δεκαετία κοντά, τα οποία είναι όμορφα και αποπνέουν μια ζεστασιά, χαρακτηριστικό του χωριού των 600 κατοίκων (λέμε τώρα), οπότε και λέω, πόσα θα θέλουν πιά χωριό είναι, και αρχίζω να κάνω τηλέφωνα για να μάθω τιμές.

Και παθαίνω κοκομπλόκο…. «δεν ζητάω λιγότερα από 450 ευρώ», μου λεει η πρώτη πατσαβούρα σκατόκαριόλα κωλόγρια, που έχει το δικό της μαγαζί κλειστό και ξενοίκιαστο για 7 χρόνια, που έιναι με το ένα πόδι στον τάφο, που το παίζει και αριστοκράτισσα και πολιτισμένη γαμώ το σπίτι της.  «Είναι πολύ περισσότερα από αυτά που είχα στο μυαλό μου» της λέω, ενώ μέσα μου θέλω να την βρίσω σε γλώσσα που δεν θα μάθει ποτέ όσες ζωές και να ξαναζήσει η παλιογαλοπούλα..

Και πάω στο επόμενο μαγαζί, «Θέλω 300 ευρώ» μου λέει ενας παππούλης που πρόσφατα έβαψε το μαγαζί.

«Πόσα τετραγωνικά είναι» τον ρωτάω, «35» μου λεει.  «Δεν νομίζετε ότι είναι κομματάκι πολλά για το χωριό που βρισκόμαστε; Ξέρετε θέλω να ανοίξω ένα βιβλιοπωλείο στην περιοχή, και θα ανεβάζει και το επίπεδο του τόπου ένα τέτοιο μαγαζί».

Η απάντηση του είναι σταθερή στα 300 το μήνα.  Και ενώ ήθελα να του πώ να τα βάλει στην κωλάρα του ο ξεκωλιάρης, δίνω τόπο στην οργή και πάω και στον τρίτο.

Εκείνη ήθελε 250 το μήνα μόνο, δε λέω καλά λεφτά ήταν, αλλά το μαγαζί έξω από το χωριό, οπότε και αν ο κάθε κακομοίρης θέλει να πάρει κάτι και πρέπει να αναγκαστεί να μπεί στο αμάξι, δεν τον νοιάζει να πάει και στην διπλανή πόλη να αγοράσει.  Βλέπεις εδώ, δεν μπορούν να πάνε ούτε στην χέστρα χωρίς το μεταφορικό τους μέσο.. είναι λάρτζ οι άνθρωποι.

Και μου ήρθε στο μυαλό η παροιμία «ο πνιγμένος από τα μαλλιά πιάνεται».  Τον κόσμο δεν τον νοιάζει αν κάτι είναι για το καλό του μεσομακροπρόθεσμα, αν είναι για το γενικό καλό, αν ανοίγει το μάτι και ελευθερώνει το πνεύμα, αρκεί ό καθένας να κοιτάει την πάρτη του. Και μπορεί να έχουν τα μαγαζιά του κλειστά να τα τρώει η υγρασία και οι αράχνες, αλλά όταν έμαθαν ότι ενας μαλάκας ψάχνει για μαγαζί, είπαν να βγάλουν τα σπασμένα μονομιάς.  Λες και δεν ζούν στην σημερινή εποχή.  Αλήτες παιδί μου , μην πώ και τίποτα χειρότερο…

Βασικά κάπως έτσι είναι και η ελληνική κοινωνία και οικονομία.  Όταν κάποιος θέλει να ανοίξει επιχείρηση, η κυβέρνηση, τον βλέπει σαν τον μαλάκα που θα βγάλει το φίδι από την τρύπα, τον φορολογεί μέχρι να σκάσει και να χρωστάει για καμιά 30ετία μετά που θα κλείσει την επιχείρηση του, γιατί είναι δεδομένο ότι θα την κλείσει με τέτοια μέτρα, δίχως να δώσει μια χείρα βοηθείας σε εκείνους που τολμούν, λές και δεν ξέρει ότι μια σωστή επιχείρηση θα φέρει περισσότερα έσοδα στο κράτος.

Μια άλλη απόδειξη στο ότι αυτή η χώρα είναι καταδικασμένη να διαλυθεί, είναι το σημερινό μου άρθρο, καθώς τις κυβερνήσεις τις κάνουν άνθρωποι σαν τα πατσαβούρια που τιμολογούν τα προς ενοικίαση μαγαζιά τους σε ονειροπόλους απόλυτα ικανούς ανθρώπους.

450 και 300 να είναι οι ώρες σας , και αυτές στο κρεβάτι με σωληνάκια από τις μύτες και τους κώλους σας ρε κοθώνια, στα διάλα….

 

ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΗ.

Μπορεί να το έχω αναφέρει και άλλη φορά, ότι τέλος της δεκαετίας του 80 οικογενειακώς πεινούσαμε στην κυριολεξία.  Τότε οι δουλειές των γονιών μου δεν πήγαιναν καθόλου, δεν υπήρχαν, και ο πατέρας με τον παππού μου γύριζαν όλη την Ελλάδα για να βρούν ένα μεροκάματο.  εκείνη την εποχή, ήταν η πιο δύσκολη για μένα, γιατί ήμουν στις τελευταίες τάξεις του δημοτικού, ακριβώς στην εποχή που αρχίζουν τα παιδάκια να παρακολουθούν μόδα, να φτιάχνουν μόδα και να δημιουργούν τις πρώτες εντυπώσεις στο σύνολο των άλλων παιδιών.  Τότε λοιπόν, σταμάτησαν να είναι δεδομένα, τα ασορτί παπούτσια με το σύνολο των ρούχων, τα καινούρια παιχνίδια, τα αξεσουάρ και τα διάφορα μάστ, όπως συγκεκριμένα κοκκαλάκια για τα μαλλιά, τρέντι βραχιόλα και μάρκες στα ρούχα.  Εδώ είχε σταματήσει να το φαγητό να θεωρείται δεδομένο και είχε αναλάβει η γιαγιά μου αποκλειστικά το μαγείρεμα, καθώς είχε κάνει και στην κατοχή.  Πάντρευε τα φασόλια με το κοφτό μακαρονάκι και τις φακές με το ρύζι. Το ψωμί αν περίσσευε γινόταν φρυγανισμένο στο φούρνο, τυχόν φρούτα που θα μας έδιναν αν δεν τα τρώγαμε γίνονταν μαρμελάδα και το ψάρι σαβόρο.  Τα ρούχα έγιναν μεταχειρισμένα και το βράδυ είχαμε μονο μια λάμπα αναμμένη.

Το χειρότερό μου ήταν όταν πήγαινα στο σχολείο, καθώς αντιμετώπιζα μπούλινγκ γιατί η μαμά μου μας ετοίμαζε φρυγανιές με βούτηρο για κολατσιό και στις τυχόν εκδρομές έβαζε και σαλάμι… εκεί να δείς δούλεμα που έπεφτε. Περιττό να αναφέρω τα σχόλια για τα ρούχα και τα παπούτσια, και το αφάνα μαλλί που δεν έβαζα μαλακτικό γιατί ήταν ακριβό.  Κάναμε μπάνιο με πράσινο σαπούνι.

Το χειρότερο όλων βέβαια ήταν όταν πήγα στο γυμνάσιο, καθώς η αφραγκιά συνεχιζόταν… Δεν περιγράφω άλλο, που λέει και ένας άλλος γνωστός κύριος…

Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν να μεγαλώσω για να μπορώ να αρχίσω να δουλεύω και να μην ξαναπεράσω αυτά που βίωνα.  Ηθελα να κάνω ταξίδια, να γνωρίσω τον κόσμο και να κάνω πολλούς φίλους.  Ηθελα να φύγω από την Ελλάδα και να μην ξαναπατήσω το πόδι μου.

Τότε τουλάχιστον, το να βρώ μια δουλειά ήταν ένα σχετικά σίγουρο όνειρο, και οφείλω να ομολογήσω ότι δεν κουράστηκα να βρίσκω δουλειές.

Θυμάμαι μια μέρα, καλοκαίρι ερχόταν, μόλις είχαν κλείσει τα σχολεία, τρίτη γυμνασίου είχα τελειώσει και είπα, «θα πάω με το λεωφορείο στον Πειραιά και θα βρώ δουλειά σήμερα».  Και έτσι έγινε, κατέβηκα στον σταθμό του ηλεκτρικού, απέναντι ήταν μια κρουασαντερί ζητούσε κοπέλα, πήγα συμφώνησα και την επόμενη έπιασα δουλειά..  και την δουλειά 6 το πρωί με 2 το μεσημέρι και 2 με 10 το βράδυ βάρδιες.  Και για λίγα χρήματα που συγκριτικά με το σήμερα μάλλον στα ίδια κυμαίνονται, 68000 δραχμές το μήνα χωρίς υπερωρίες και 6 μερες την εβδομάδα εργασία, αλλά τότε η τυρόπιτα είχε 50 δραχμές και 120 δραχμές….

Τα χρόνια πέρασαν, τα σκατόπαιδα έγιναν σκατοενήλικες και έμαθαν στα δικά τους σκατόπαιδα πως ο άνθρωπος μετριέται με τα λεφτά που έχει και όχι με τον χαρακτήρα του.  Ο σωστός άνθρωπος μετριέται με τον ποιόν ξέρει και όχι τι ξέρει, με το τι δουλειά κάνει και όχι ποια δουλειά ξέρει να κάνει.

Κάποια στιγμή ήρθε και ο άντρας στο προσκήνιο, από το ίδιο βιοτικό επίπεδο και αυτός από εργάτες μεροκαματιάρηδες χωρίς πολλά πολλά.  Και ενώ εγώ ονειρευόμουν να ξεφύγω από αυτή την κατάσταση, μάλλον εκείνον ονειρευόταν κάποιον να τον πάρει από το χεράκι να κάνει την υπέρβαση, χωρίς πολύ δικό του κόπο στο τέλος τέλος. Αλλά, πιστεύω ότι ακόμα και να μην βρισκόταν κάποιον δεν θα έσκαγε και πολύ.  Είχε ταυτιστεί με την μοίρα των γονιών του, τις στερήσεις και τους υποβιβασμούς.  Είχε μάθει ότι δεν πειράζει να μην κοιτάς τον ήλιο, να μην έχεις όνειρα γιατί, θέλουν κόπο να πραγματοποιηθούν.

Και ενώ τα χρόνια περνούσαν και εγώ έχτιζα όνειρα, ζωή, σχέδια, ήρθε αυτή η στιγμή στη ζωή  κοιτάς πίσω σου και βλέπεις ότι καλά τα έχτιζες αλλά μπροστά δεν φαίνεται τίποτα το στέρεο να τα κρατήσει.  Θέλεις η κατάσταση που περνάμε, θέλεις η κοινωνία που ζούμε που είναι σύσκατη, ανακαλύπτω ξαφνικά ότι, η δουλειά μου, δεν είναι δουλειά αλλά δουλεία, επειδή δεν εκτιμάται η προσφορά και η ικανότητα αλλά το πρόσωπο που γνωρίζεις και έχεις για πλάτες, το σπίτι που έχτισα δεν μου ανήκει πραγματικά αλλά κάποιοι μαλάκες ζητάνε από τον κόπο αυτό να αρπάξουν τον φόρο που τους αναλογεί, λες και δεν ξέρουμε ότι το έχουμε ήδη πληρώσει, με τα υλικά που πήραμε για να το χτίσουμε, με τις δόσεις που δίνουμε για να το ξεχρεώσουμε, το παιδί που έχω, το φλομώνουν στις μαλακίες στο σχολείο της πλάκας και το μαθαίνουν πώς να είναι ηλίθιο και χωρίς σκέψη, και ο ελεύθερος χρόνος για τα ταξίδια και χαλάρωση κάθε άλλο παρά απόλαυση φέρνει, γιατί βλέπεις και συγκρίνεις πώς ζεί μια οργανωμένη κοινωνία με υποδομές και πώς φυτοζωείς εσύ….

Και βρίσκομαι για άλλη μια φορά, στα πρόθυρα να περάσω τα ίδια που πέρασα την δεκαετία του 80.  Γιατί δεν συμμερίζεται ο άντρας τις ίδιες ανησυχίες με μένα, ότι τα πράγματα πάνε ντουγρού για το χειρότερο σενάριο, ότι σε λίγο δεν θα έχουμε ούτε ελπίδα να ζήσουμε, ότι θα ζούμε με το φόβο μην πάθουμε κάτι.  Και ενώ έχω όλες τις ικανότητες να φύγω, τώρα που είμαι νέα ακόμα, τώρα που το βιογραφικό μου λεει κάτι σε κάποιους ανθρώπους, εγώ κάθομαι και κάθε μέρα, βυθίζομαι ακόμα και πιο πολύ σε αυτόν τον στάβλο που λέγεται ελληνικός τρόπος ζωής, μέχρις ότου η μπόχα από τη σκατίλα να γίνει δεύτερη φύση μου.

Ναι ναι, αγανακτώ πάλι, όπως λέει και το κατινάκι μου, μέχρι να κάνω πάλι το μπάμ.

Γιατί τη μιζέρια την έζησα, και δεν θέλω να την ξαναζήσω…

ΦΕΥΓΟΥΝ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ.

Σήμερα έμαθα για άλλον έναν επιστήμονα, ιατρό της περιοχής που τα μαζεύει και φεύγει.

Όταν το ανέφερα στον άντρα, μου είπε, «και τι με νοιάζει» .

Βαθιά μέσα του πιστεύει ότι, το να φεύγουν οι άνθρωποι από αυτήν την χώρα είναι καλό, γιατί ανοίγουν οι δουλειές, γιατί υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες να βρείς δουλειά και αναρωτιέμαι πόσο χαζός μπορεί να είναι ένας άνθρωπος που πιστεύει ότι με το να φεύγει η πιο παραγωγική ηλικία μαζί με τα παιδιά τους, την γενιά του μεθαύριο, είναι καλύτερα για αυτούς που μένουν.

Λες και θα πάρω εγώ τη θέση του ιατρού στο χωριό..

Πώς είναι δυνατόν να πιστεύει κανείς ότι, θα βρεί δουλειά όταν δεκάδες επιχειρήσεις κλείνουν καθημερινά σε όλη την επικράτεια.  Όταν εταιρείες με παρελθόν, αναγκάζονται να κλείσουν γιατί δεν μπορούν να τα βάλουν με την εντελώς μισάνθρωπη και αυταρχική πολιτική αρχή.

Για ποια χώρα της δημοκρατίας μιλάμε, όταν δεν μπορείς να βρείς το δίκιο σου, ακόμα και όταν το έχεις αποδεδειγμένα.

Και όταν το σύνολο των ανθρώπων είναι τόσο τυφλοί να δούν το προφανές, και τόσο εγωιστές να νοιαστούν για τον συνάνθρωπό τους, πιστεύοντας ότι το να κοιτάνε την ζωούλα τους, το σπιτάκι τους, την συνταξούλα τους και το μισθουλάκο τους, είναι πιο σημαντικό από το να ρίξουν ένα ποτήρι νερό στο σπίτι του γείτονα που καίγεται, τότε δεν θέλω, να ζώ σε αυτή την κοινωνία.  Γιατί η συνταξούλα και ο μισθουλάκος δεν είναι για πάντα, δεν είναι δεδομένα, οι εταιρείες δεν κρατούν για πάντα, τα λεφτά από τα ταμεία τα έχουν φάει προ πολλού!!

Βασικά δεν μου αρέσει καθόλου η χώρα μου, γιατί ο κόσμος που την κατοικεί στην πλειοψηφία του είναι αναίσθητος.  Και εκείνοι που αξίζουν κάτι δεν θα τους βρείς ποτέ, είναι χωμένοι σε κάτι μικρά σπιτάκια, σε κάτι διαμερισματάκια και δεν βγαίνουν έξω παρα μόνο για τα απαραίτητα.  Δεν μιλούν με άλλους ανθρώπους, δεν αντιδρούν, μην χάσουν και αυτά τα λίγα που έχουν.  Αισθάνονται ένοχοι που έφτιαξαν ένα σπίτι, που τους άφησε ο πατέρας τους ένα χωράφι ή ένα ακίνητο και που τώρα πρέπει να το χρυσοπληρώσουν.  Αισθάνονται ανήμποροι να αντιδράσουν γιατί οι «άλλοι» είναι περισσότεροι.  Και όσοι μπορούν φεύγουν.. Φεύγουν έξω, ή στέλνουν τα παιδιά τους με την ευχή εκείνα να μην ξαναγυρίσουν.

Φεύγουν, μέχρι να μην μείνει κανένας νέος σε αυτήν την χώρα, και όσοι μείνουν θα είναι εντελώς ακατάλληλοι να την διεκδικήσουν.

Και μου τη δίνει, που πρέπει να μείνω.  Μου τη δίνει που οι ελπίδες του άντρα αναπτερώθηκαν.  Μου τη δίνει που πρέπει να απορρίπτεται το πλούσιο για τους ξένους βιογραφικό μου, από μια χούφτα αγράμματους και ανεγκέφαλους επιχειρηματίες που ζητάνε 10ετή πείρα πτυχίο και ειδίκευση και ηλικία εώς 35. Μου τη δίνει μου τη δίνει, μου τη δίνει.

Και ζηλεύω, όταν ακούω για κάποιον που φεύγει.

Και όλο ακούω ότι κάποιος φεύγει.  Και αυτοί που φεύγουν , φεύγουν με το χαμόγελο, με μια ανάσα ανακούφισης που τα κατάφεραν να φύγουν και ας έχουν την αίσθηση ότι θα τους λείψει το σπιτάκι τους, ο ήλιος και η θάλασσα.  Και όταν φτάνουν εκεί που πρέπει, βλέπουν ότι, όλα αυτά που νόμιζαν ότι θα τους λείψουν απλά είναι κάτι μήνες μακριά.

Γιατί η Ελλάδα, είναι μόνο για τα καλοκαίρια.

 

ΧΙΛΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ.

Σήμερα έβλεπα στον ύπνο μου ότι είχα ένα μπαλόνι πολύχρωμο και εκείνο πέταγε ψηλά και μακριά ώσπου έσκασε πάνω από μια θάλασσα…

Σηκώθηκα το πρωί, και βάφτηκα για να πάω τη λουλού στο σχολείο και μετά έφτιαξα κρεμούλες που μου ζητάνε. Έφτιαξα και σαπουνάκια, σκατά βγήκαν, αλλά θα τα ξανακάνω…

Το μεσημέρι, με πιάνει πάλι η απογοήτευση… Η μούρη μου μακραίνει  και τα μάτια μου γέμίζουν δάκρυα..

Ο πατέρας  μου λείπει εκτός πόλης να κάνει μια εξέταση για επικείμενη εγχείρηση που ίσως θα χρειαστεί να κάνει, δεν ξέρουμε κιόλας γιατί εδώ οι γιατροί, κάποιοι από αυτούς, μαλάκες και κουρασμένοι από την κατάσταση που επικρατεί στην ελλαδάρα, από τα λίγα λεφτά που παίρνουν πλέον, που τα περιθώρια να ζητήσουν φακελάκι στενεύουν, γιατί πλέον γιατροί υπάρχουν πολλοί και ο κόσμος που έχει λεφτά διαλέγει πλέον(τι ήθελα να πώ το ξέχασα), δεν του τα έλεγαν καλά τα πράγματα, πολύ περίπλοκα και «πήγαινε σε εκείνη τη κυρία που έχει καλό μηχάνημα , κάνει 500 ευρώ , θα πληρώσεις , και αυτήν την εξέταση θα μου φέρεις να δώ «, οπότε και το συζητήσαμε γύρω γύρω, και βρέθηκε λύση να πάει στη Θεσσαλονίκη να κάνει εκεί αυτήν την εξέταση που ο γιατρός δεν ήθελε να του πεί τι ακριβώς είναι και τι είναι;;; Μαγνητική!!!!

Πάει λοιπόν ο μπαμπάς στη Θεσσαλονίκη, και να δεί και τον λευκό Πύργο, παθαίνει ο παππούς και τρίτο έμφραγμα και τρέχει η μαμά στα νοσοκομεία.. πώς;; αφού δεν οδηγεί!! Την πηγαίνω εγώ με το αμάξι, μετά πάω την μικρή μπαλέτο και ωδείο, να διαβάσουμε και να μιλήσουμε το βράδυ, πάει η μέρα…

Η δασκάλα της μικρής, ζητάει και άλλες κρέμες γιατί της άρεσαν, άρεσαν και στη μαμά της και την αδελφή της, οπότε έχω και άλλες παραγγελίες..

Πώς;; τα βαζάκια τελειώνουν, κάνουν λίγο ακριβούτσικα, ας πάρω τουλάχιστον 2 τώρα που τα θέλω να με πληρώσουν και μετά βλέπω..

Νευριάζω με τον εαυτό μου… παλιότερα δεν με ένοιαζε, έπαιρνα για καβάντζα, τώρα κάνω οικονομία, πρέπει να βγούν τα έξοδα που είναι πολλά, μπαλέτο ωδείο αγγλικά δάνειο λογαριασμοί ένφια η πιστωτική που έφτασε 2.300 με τα ταξίδια στην αγγλία…

Ένα καινούριο γατί μας ακολούθησε σπίτι, είναι μικρούλι και γεμάτο ψύλλους.  Το έκανα μπάνιο αλλά δεν έχω σπρέι για τους ψύλλους και κάνει 10 ευρώ… Αλλά τι να κάνω, είναι αμαρτία να μην το βοηθήσω…

Η λουλού της έβγαλε όνομα, την φωνάζει και κάνει χαρές…

Και εγώ σκέφτομαι χίλιους τρόπους να πληρώσω τα έξοδα… και σκέφτομαι να φύγω να πάω να δουλέψω έξω, με τις κρέμες δεν βγαίνουν όλα τα έξοδα.

Τα πήρα τα χάπια μου σήμερα;;; να θυμηθώ τις κινήσεις μου από το πρωί, ήπια νερό, ήπια τα χάπια;;

Η λουλού θα πεινάσει σε λίγο, πρέπει να πάω να φτιάξω κάτι και ο σβέρκος μου πονάει…

Πότε θα τελειώσει και αυτή η μέρα…

 

ΕΝΑ ΑΚΟΜΗ ΤΑΞΙΔΙ.

Μου αρέσει να κοιτάω τις φωτογραφίες από τα ταξίδια μου.  Προσπαθώ να θυμηθώ τα γεγονότα που έζησα και που με την βοήθεια των εικόνων ξαναχρωματίζουν όμορφα τις αναμνήσεις μου.

Το πιο όμορφο μέρος που έχω πάει μέχρι τώρα είναι ο Καναδάς.

Είχα υποσχεθεί να βάλω φωτογραφίες από το ταξίδι μας αλλά δεν το έκανα, ίσως γιατί δεν ήθελα να πιστέψω ότι γύρισα από ένα τόσο όμορφο μέρος που κάλλιστα μπορεί να θεωρηθεί το ιδανικό μέρος για να ζείς.

Οι Καναδοί είναι ένα μείγμα ανθρώπων και φυλών με πολύ έντονο το αίσθημα του τραγουδιού των παλαιών μας χρόνων «we are the World».

Ολες οι θρησκείες και όλες οι φάρες συνυπάρχουν αρμονικά και αυτό που τουλάχιστον είδα εγώ είναι ότι σέβονται ο ένας τον άλλον και έχουν αποδεχτεί ότι η διαφορετικότητα μας κάνει ξεχωριστούς. Είδαμε τα πάντα, από μορμόνους μέχρι ορθόδοξους εβραίους, αυτούς με την καπελαδούρα και τις φαβορίτες του κόκοτα σε μπουκλέ να κρέμονται δεξιά και αριστερά από τα αυτιά τους.

Είναι φοβερά ευγενικοί και χαμογελαστοί, πολύ άνετοι και ήρεμοι.  Πέρασα μια φοβερή περίοδο στεναχώριας όταν γύρισα γιατί, όσο και να το έψαξα δεν θα μπορέσω ποτέ να μεταναστεύσω στον Καναδά, που για μένα, είναι η ιδανική χώρα να ζείς και να μεγαλώνεις οικογένεια.

Και ενώ λεει το γνωμικό «παπούτσι από τον τόπο σου» εγώ δεν θα συμφωνήσω, αν μπορούσα να διαλέξω θα έπαιρνα το «timberland»!!!

Καναδά σε λατρεύω!!

Ορίστε μερικές φωτογραφίες από το ταξίδι μας…

Η λίμνη Οντάριο μεγάλη και πλατιά σαν θάλασσα..

Η λίμνη Οντάριο μεγάλη και πλατιά σαν θάλασσα..

ουρανοξύστης

ουρανοξύστης

Η λίμνη Οντάριο από το ψηλότερο κτήριο του Τορόντο.

Η λίμνη Οντάριο από το ψηλότερο κτήριο του Τορόντο.

το ρολόι κάποιος το έχασε. Συνηθίζουν να βάζουν ότι βρούν κάτω σε εμφανές σημείο για να το βρεί ο κάτοχος του.

το ρολόι κάποιος το έχασε. Συνηθίζουν να βάζουν ότι βρούν κάτω σε εμφανές σημείο για να το βρεί ο κάτοχος του.

πεζοδρόμιο με σπιτάκια

πεζοδρόμιο με σπιτάκια

μαύρο σκιουράκι. Υπάρχουν πάρα πολλά και είναι πολύ φιλικά τρώνε από το χέρι σου και δεν φοβούνται

μαύρο σκιουράκι. Υπάρχουν πάρα πολλά και είναι πολύ φιλικά τρώνε από το χέρι σου και δεν φοβούνται

τεράστιο πάρκο γύρω από υπέροχα σπίτια.

τεράστιο πάρκο γύρω από υπέροχα σπίτια.