THIS IS THE END MY FRIEND..

..Λοιπόν…

Περίμενα να έρθει η κατάλληλη στιγμή, να γίνουν αρκετά γεγονότα, για να έχουμε πολλά να πούμε..

Καταρχάς, χώρισα!!!! γιούπι!!!!

Κατά δεύτερον, έχω χάσει σχεδόν 10 κιλά από την καλοπέραση, κυριολεκτικά μιλώντας, καθώς θυμίζω τον παλιό καλό μου εαυτό στην εκδρομή μου στην Ιταλία.. Τόσο καλά!!!

Αλλά για να μιλήσουμε λίγο πιο αναλυτικά…

Από την στιγμή μου άρχισα την δουλειά στο ξενοδοχείο, βρέθηκα με ανθρώπους που μου ανέβασαν τόσο πολύ την ψυχολογία που πραγματικά αναρωτιόμουν γιατί τόσα χρόνια, καθόμουν και απορροφούσα τα σκατά της τράπεζας,, της μιάς και της άλλης πατσαβούρας σαλεμένης, τις απαιτητικές και προσβλητικές συμπεριφορές των συναδέλφων και την κάθε παπαριά που θα ξεστόμιζε ο κάθε κακομοίρης.

Από την τρίτη μέρα στην νέα μου δουλειά, αισθανόμουν σαν εκείνες τις μέρες στην Ιταλία, που νόμιζα ότι ήμουν θεά και όλοι με γούσταραν.  Αφού είπα ότι δεν θα ξαναβρίσω τόσο πολύ είχα αλλάξει μέσα μου.

Ετσι, καλά που αισθανόμουν στη δουλειά, καθώς ερχόμουν στο σπίτι και έβλεπα τον άντρα στην ίδια θέση του καναπέ που έχει κάνει πλέον γούβα απο το πολύ καθισιό, αισθανόμουν μέσα μου όλο και πιο πολύ αυτό το τέλος που δεν έλεγε να έρθει.

Βέβαια , για να λέμε και του στραβού το δίκιο, βοήθησε και ένα καλό παιδάκι απο το ξενοδοχείο για να το πάρω απόφαση και να τον στείλω στη μανούλα του.

Αν και το είχα πάρει απόφαση και του μουρμουρούσα αρκετές μέρες πρίν μπούμε στην τελική ευθεία, μια μέρα, ο κύριος άντρας, μπήκε στο προφίλ του μέσενγκερ μου και διάβασε κάτι ωραιότατα μηνύματα που ανταλλάσσαμε με τον άλλο κύριο συνάδελφο, που έλεγαν τι ωραίο είναι το φεγγάρι και το ηλιοβασίλεμα και κάτι ποιητικά, και θεώρησε ότι παίζει φάση με τον συνάδελφο.

Η αλήθεια είναι ότι είχα ανεβεί τόσο ψυχολογικά που χέστηκα να πώ για την σκηνή ζηλοτυπίας και για το γεγονός ότι παραδέχτηκε ότι εκείνος φταίει για το αν γουσταρίζω άλλον άντρα, τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα, να πάμε αγγλία καναδά και όπου στο διάλα θέλω, αρκεί να είμαστε μαζί, να μην χωρίσουμε, να κάνω ότι θέλω αλλά να μην τον χωρίσω και κάτι τέτοια νόστιμα που με άφησαν εντελών απαθέστατη στο όλο σκηνικό.

Του ανακοίνωσα ότι δεν υπάρχει περίπτωση να του δώσω άλλη ευκαιρία για το μέλλον, δεν υπάρχει καμία ελπίδα να ξανανοιώσω ότι ένοιωθα για εκείνον, πόσο μάλλον να νοιώσω την ερωτική έλξη που, για να λέμε του στραβού το δίκιο, ένα εξαναγκαστικό έργο ήταν για μένα, απαίτησα να σηκωθεί να φύγει για να ηρεμήσω και να αφήσουμε τα πράγματα να έρθουν όπως πρέπει, με εμάς χώρια.

Και έφυγε…

Και εγώ έκανα πάρτυ στο σπίτι, με το κολονάτο κρυστάλλινο ποτήρι γεμάτο κόκκινο κρασί, και ακούγοντας τραγουδάκια που αγαπάω.

Τα πρωινά στη δουλειά πάνε σφαίρα, περνάω υπέροχα και όταν γυρίζω σπίτι, όλα είναι ήρεμα και όμορφα με το παιδάκι μου να προσαρμόζεται στα νέα δεδομένα.

Μπορεί βέβαια τα μηνύματα του απαρηγόρητου συζύγου και του μετανοιωμένου να συνεχίζουν, αλλά το ίδιο μου κάνει.

Μπορεί να με λέει ότι είμαι σκληρή και άκαρδη που δεν του δίνω ένα ξεροκόμματο ελπίδας και του μιλάω μόνο για το παιδί και όχι για μας, αλλά το ίδιο μου κάνει.

Μπορεί να νομίζει ότι έχω βρεί ερωτικό ενδιαφέρον σε άλλον άντρα, ότι έχω ξεμυαλιστεί και τα σχετικά, αλλά το ίδιο μου κάνει.

Και η αλήθεια έιναι ότι μπορεί να είχα ενθουσιαστεί με τον συνάδελφο που μου έκανε τόσα κοπλιμέντα και μου έλεγε τόσο ωραία λόγια, αλλά δυστυχώς κόπηκαν απότομα γιατί, βρήκε γκόμενα… αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία…

Το γεγονός είναι ότι αισθάνομαι τόσο γεμάτη και τόσο όμορφα, τα δέκα κιλά που έχασα φαίνονται σαν πενήντα και πετάω στα ουράνια.

Και μπορεί να αισθάνομαι ότι ίσως και να πεθάνω αγάμητη, δίχως ένα χάδι, ένα καλό λόγο και μια κουβεντούλα, άντε και λίγο ρομαντικό σέξ που τόσο τελικά είχα ανάγκη τόσο χρόνια που δεν μπορώ να τα μετρήσω, αλλά αυτό είναι κάτι που μπορεί, μια στο εκατομμύριο να αλλάξει, γιατί πλέον η ελπίδα μου είναι ότι, αφού υπέφερα τόσο πολύ, στερήθηκα τόσα πολλά, υπέμεινα άλλα τόσα, ίσως, να βρεθεί κάτι εκει έξω και για μένα.

Εγώ πλέον είμαι τόσο καλά, αν και το λέω με ένα κολονάτο κρυστάλλινο ποτήρι κρασί παρέα, αλλά δεν νομίζω ότι αυτό μιλάει μόνο.

Στεφανία, άρχισε τα μαντολινάτα…. Μια νέα εποχή ξεκινά.

Εγώ και η λουλού μου..

ΤΑ ΚΟΦΤΑ ΣΕΝΤΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΤΑΞΩΤΑ ΒΡΑΚΙΑ

Με τον θάνατο του παππού μου, ήρθε ο καιρός για τους γονείς μου να φέρουν τα πράγματα του σπιτιού του από το πέραμα, που τα είχε κλειδωμένα για περισσότερο από 15 χρόνια, σε ένα υπόγειο της πολυκατοικίας που έμενε.

Τα κλειδιά τα είχε δώσει σε ένα ένοικο της πολυκατοικίας του, για να έχει τον νού του, ο οποίος είχε πεθάνει πολλά χρόνια πρίν.  Στο υπόγειο ξέραμε ότι ήταν παρατημένο όλο το βιός τους, πράγματα ακριβά σαλόνια τηλεοράσεις ρούχα σεντόνια χαλιά, τα πάντα.

Ξεκίνησαν οι γονείς μου για το πέραμα, κανόνισαν μεταφορική και ξεκίνησαν το ξεδιάλεγμα των πραγμάτων.  Η μάνα μου η φουκαριάρα, με δάκρυα στα μάτια, ξεχώριζε την προίκα της γιαγιάς, πετούσε αχρησιμοποίητα σεντόνια, κοφτά τραπεζομάντηλα και ακριβά σέτ από πετσέτες κουβέρτες, όλα διαλεγμένα, όλα μοναδικά.  Τύλιγε σερβίτσια κρυστάλλινα και μπιμπελό, πορσελάνες και σαλόνια που κόστισαν μια περιουσία.

Της είχα πεί, αφού θα φέρει πράγματα από το πέραμα, να φέρει και κάτι ρούχα δικά μου που είχα αφήσει στο σπίτι μου, πολλά χρόνια, πράγματα που θα μπορούσε να τα είχε ήδη φέρει ο άντρας με τα τόσα ταξίδια του πάνω κάτω, για να δεί τους φίλους και τη μανούλα του, αλλά πού να κουβαλάει τώρα…

Όταν με το καλό τα έφεραν, ξεκίνησε η διαδικασία του πλυσίματος των πραγμάτων και θυμόμουν το κάθε πράγμα που είχε η γιαγιά μου φυλαγμένο, ή μοστραρισμένο στο σκρίνιο της, και, καθώς το φύλαγα με μεγάλη ευλάβεια,  στα δικά μου πράγματα, το κοιτούσα πλέον με άλλα μάτια.

Είχε ένα σέτ πορσελάνης τσαγιού από την Ιαπωνία, που στον πάτο των φλιτζανιών έβλεπες την γκέισα, τα σέτ της από ασημένια κουτάλια και πιρούνια, τα οποία τα έβγαζε την ώρα του φρούτου στα μεγάλα τραπέζια που έστηνε και είχαν μείνει ξακουστά στο πέραμα για του πουλιού του γάλα που προσέφεραν.  Κρυστάλλινα λεπτεπίλεπτα ποτήρια όλων των ειδών, με χρυσά περιγράμματα και χρώματα, κοφτά σεντόνια και τραπεζομάντηλα που έστρωνε τις καλές μέρες στο σπίτι της, πετσέτες με το μονόγραμμα της, και μαντήλια που οι καλές κυρίες και κύριοι της εποχής είχαν στην τσέπη τους αντί των χαρτομάντηλων.  Κουβέρτες βελούδινες, μαχαιροπίρουνα, εργαλεία κουζίνας που τα βλέπεις σε αντικερί….

Τα φύλαξα για την προίκα της μικρής, και ελπίζω να τα εκτιμήσει κάποτε όπως τα εκτιμώ εγώ..

Όταν τελείωσα με τα πράγματα της γιαγιάς μου, ξεκίνησα να ξεδιαλέγω τα δικά μου ρούχα που είχα αφήσει στις ντουλάπες του περάματος εδώ και 10 χρόνια.  Παπούτσια, τσάντες και κουστούμια που φορούσα στη δουλειά μου, μπλούζες μάλλινες και πουκάμισα, μπουφάν και …. βρακιά…

2 τσάντες με εσώρουχα, αρκετά από τα οποία δεν είχα κάν φορέσει!!  Στρίνγκ και σέτ στα κουτιά τους, σε διάφορα χρώματα και σχέδια, μεταξωτά και σατέν και άλλα πολύ καλά βαμβακερά που τώρα δεν μπαίνει ούτε ο μισός μου κώλος μέσα!!!

Τα έπλυνα και τα φύλαξα με πολλά αρωματικά σακουλάκια, μαζί με την υπόλοιπη προίκα για την μικρή λουλού…. Εβαλα και ένα γράμμα μέσα, σε περίπτωση που πάθω καμιά άνοια ή πεθάνω πρίν μπορέσω να της τα παραδώσω η ίδια, υπογραμμίζοντας ότι, έκανα τα πάντα να έχει μέχρι και μεταξωτά βρακιά να φοράει, γιαυτό να μην δεκτεί τίποτα λιγότερο από κανένα μπάσταρδο μουλάρι τυχόν βρεθεί στο δρόμο της, και την πατήσει σαν τη βλαμένη τη μάνα της.

Τα έκλεισα στο μπαούλο με την ευχή ότι θα τα εκτιμήσει τόσο εκείνη όσο και αυτοί με τους οποίους θα θελήσει ο Θεός να κάνει οικογένεια.  Ας δώσει ο Θεός..

 

 

ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΜΕΤΑ

Στο τέλος της τελευταίας ημέρας του Απριλίου, με την μεγάλη Πρωτομαγιά να περιμένει στη γωνία, μου ήρθε η έμπνευση να γράψω..

Κλείνει ένας χρόνος που αποφάσισα να πάρω την μεγάλη απόφαση να φύγω από την τράπεζα, ξεκινώντας με πολύ άγχος να ψάχνω την αρχή της νέας μου εργατικής ζωής, χωρίς να ξέρω ακριβώς από πού να αρχίσω.

Βασικά δεν θέλω να θυμάμαι το άγχος που είχα όλο αυτό τον καιρό, την αγωνία αλλά και την απογοήτευση που ένοιωσα όταν τα αρχικά μου σχέδια δεν έπιασαν τους στόχους που είχα βάλει.  Αγγλίες, εστιατόρια, λάντζες, 2 μέρες σε συσκευαστήριο πορτοκαλιών, κρέμες, ουζερί και τέλος ξεκινάμε σαιζόν σε ξενοδοχείο..

Από την άλλη, άντρες με μπρός-πίσω σε αγγλίες, πεταμένα, χαμένα λεφτά που με ιδρώτα τα έβγαλα, μετά από τόσα χρόνια στις τράπεζες, σπαστικές κωλίτιδες και άρνηση για μια παραπάνω προσπάθεια από τον άνθρωπο που κάποτε είχε υποσχεθεί ότι δεν θα πρόδιδε ποτέ…

Εγώ από την άλλη να προσπαθώ να ρίξω το φταίξιμο σε άλλα πράγματα, στην αγγλία, στην γλώσσα, στην αδελφή μου ίσως, σε μένα που δεν έκανα την προσπάθεια ακόμα πιο έυκολη από ότι ήταν ήδη, στην μάνα του που δεν τον έμαθε να θυσιάζεται, να εκτιμά και μπλά μπλά μπλά..

Η δουλειά είναι το μεγαλύτερο αντικαταθλιπτικό του κόσμου, και απορώ πώς μπορούν οι άνθρωποι και βολεύονται σε μια δικαιολογία ότι δεν βρίσκουν δουλειά και μετράνε χρόνια ανεργίας..

Στην περιοχή που μένω, ένα θα σας πώ, δεν υπάρχει Αλβανός άνεργος, ο τόπος έχει γεμίσει Βούλγαρους και Ρουμάνους, κυκλοφορούν με ωραία αμάξια, με μαλλί κομμωτηρίου και χρυσά κολιέ και δακτυλίδια.

Αυτοί οι άνθρωποι, κάνουν την όποια πατρίδα, τόπο τους και βλέπεις Έλληνες να επιλέγουν να κάνουν ή όχι μια δουλειά στον τόπο τους, ενώ σκέφτονται θετικά να φύγουν στο εξωτερικό για να κάνουν ότι να είναι από δουλειά.  Βλακείες, αν με ρωτήσεις εμένα.  Λίγοι είναι αυτοί που το λεει η καρδούλα τους να μεταναστεύσουν.  Συνήθως είναι άνθρωποι που δεν έχουν φτάσει στο χείλος της απόγνωσης, αλλά θέλουν να συνεχίσουν να ζουν την ζωή τους με αξιοπρέπεια και τις ανέσεις, που είχαν αποκτήσει πρίν η κρίση χτυπήσει.

Στο ξενοδοχείο που δουλεύω, ο υπεύθυνος της λάντζας είναι Αλβανός, ενώ έχει βάλει την γυναίκα του, τον γιό του και έναν ανηψιό σε διάφορες θέσεις του ξενοδοχείου.  Τα παιδιά τους, σπουδάζουν.  Περίπου τα ίδια ισχύουν και για άλλα ξενοδοχεία της περιοχής.

Δεν με πειράζει καθόλου και λίγο νευριάζω όταν ακούω ανθρώπους και τους κρίνουν ότι έχουν πάρει όλες τις δουλειές.  Και πολύ καλά μας κάνουν!!!  Στη θέση που έχω, είχαν άλλους πέρσι και τους απέλυσαν όλους γιατί ο ένας έβγαζε το μάτι στον άλλο, δημιουργούσαν ίντριγκες και πηγαδάκια.  Μόνο οι άλβανοί έμειναν από τους παλιούς!! Αυτοί, είναι μονιασμένοι και υποστηρίζονται μεταξύ τους και πιστεύω ότι μας κοροιδεύουν κρυφά που αλληλοτρωγόμαστε, ενώ θα μπορούσαμε μονιασμένοι να κάνουμε παπάδες!!

Γαμώ την άποψή μας ότι, είμαστε το κέντρο του κόσμου!!

Για άλλη μια φορά για αλλού ξεκίνησα και αλλού με πήγα.. Δεν ξέρω ούτε τι ήθελα αρχικά να γράψω!!  Το καλό είναι ότι, επιτέλους, νοιώθω ηρεμία για την δουλειά που ξεκινάω, αρχίζοντας πάλι να κάνω όνειρα για το επόμενο ταξίδι μου, που τόσο αγαπάω.  Για μένα αύριο αλλάζει ο χρόνος.  Καλημέρα καινούρια μου ζωή!!

 

 

ΣΑΝ Η ΚΟΡΗ ΓΕΝΝΗΘΕΙ ΤΗΣ ΠΕΘΕΡΑΣ ΘΑ ΜΟΙΑΣΕΙ!!!!

Παρατηρώ τη μικρή λουλού, καθώς μεγαλώνει, περνά τις φάσεις της, μπαίνει στην προ εφηβεία, με τις αντιδράσεις που υποθέτω είναι φυσιολογικές κα με ι τις διάφορες εκρήξεις της που μου θυμίζουν το σόι του άντρα….

Δεν μου αρέσει καθόλου!!!!!

Την παρατηρώ καθώς μιλά με ύφος και νεύρα, όταν κάτι δεν την αρέσει, όταν μου πάει κόντρα, όταν δεν θέλει να παραδεχτεί ότι έχω δίκιο και όταν δεν θέλει να με ακούσει και μου έρχονται εικόνες στο μυαλό, σαν φωτιζόμενη λάμπα πάνω από το κεφάλι μου, από τα καπρίτσια και τα καμώματα διαφόρων ανθρώπων του σογιού του άντρα και από άτομα που η μικρή λουλού δεν τα έχει δεί ποτέ, ή δεν τα θυμάται και είναι λές και της έχουν κάνει φροντιστήριο εκείνοι!!!!!

Ακόμα και κινήσεις χεριών και προσώπου, το πώς κάνουν μια συγκεκριμένη ρυτίδα στο μέτωπο, μόνο αυτό το σόι, ή ένα συγκεκριμένο τίναγμα των μαλλιών που είχα δεί κάποιες λίγες φορές από κάτι θηλυκά του σογιού και που συναντάς σε κάτι παρακμιακούς ανθρώπους, σε δραματικές ταινίες…

Σου λέω, μου έρχεται να γκρεμίσω το σπίτι από τα νεύρα μου, δεν ξέρω τι να κάνω για να ηρεμήσω.. Την κοιτάω και την ξανακοιτάω και θέλω να βρίσω τον εαυτό μου, που παντρεύτηκα τον πατέρα της και έκανα το λάθος να διαιωνίσω αυτό το συγκεκριμένο γονίδιο.

Τελικά, έχουν δίκιο όσοι λένε ότι όταν παντρεύεσαι έναν άνθρωπο παντρεύεσαι όλο του το σόι.

Παρότι, λοιπόν αυτούς τους ανθρώπους δεν τους έχει δεί και δεν τους συναναστρέφεται καθόλου και εμείς, εννοώντας εμένα και τους γονείς μου, δεν συμπεριφερόμαστε έτσι ποτέ, και ο πατέρας της δεν κάνει αυτά τα ηλίθια κουνήματα της μέσης του με το τίναγμα των μαλλιών και την συγκεκριμένη γκριμάτσα με την συγκεκριμένη ρυτίδα πάνω από το μέτωπο, εκείνη ξέρει και τα κάνει και δεν θα υπήρχε περίπτωση να τα έχει ξεπατικώσει από πουθενά, αν δεν υπήρχαν στο ντι εν έι της, έτσι πιστεύω.

Όπως για παράδειγμα, αυτή η άρνηση της για τα αγγλικά…  Πόλεμος γίνεται μια φορά την εβδομάδα που έχει μάθημα!!!! Και επειδή είναι έτσι της έχω βάλει μόνο μια μέρα, γιατί αν είχε δύο θα είχαμε δράματα!!!

Μερικές φορές απελπίζομαι τόσο που πραγματικά δεν ξέρω τι να κάνω.  Το μόνο που μου έρχεται στο μυαλό είναι να ανοίξω την πόρτα και να πέσω από το μπαλκόνι.

Τόση ομοιότητα με δαύτες τις σουσουράδες ξαδέλφες της είναι παράξενο!!

Τείνω να πιστεύω ότι τα χαρακτηριστικά μας, και τα εξωτερικά και τα εσωτερικά, τα παίρνουμε στο ντί εν έι μας, άσχετα με την όποια διαπαιδαγώγηση και μόρφωση πάρουμε από το άμεσο περιβάλλον μας.

Γιαυτό θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεχτικοί, ποιόν επιλέγουμε για πατέρα των παιδιών μας, καθώς αυτά μπορεί να μην μοιάσουν σε εμάς….

Εγώ μάλλον είχα φιλική συμμετοχή στην όλη διαδικασία….

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!!

Και εκεί που περίμενα έστω κάποιος να με καλέσει για μια θετική συνέντευξη, είχα δύο προτάσεις για δουλειά και βρέθηκα στη δύσκολη κατάσταση να πρέπει να διαλέξω ανάμεσα τους!!!

Η μία αφορά εργασία σε ξενοδοχείο και η άλλη σέρβις σε καφέ ουζερί σνάκ ενναλακτικό μπάρ άφτερ και τα ρέστα.

Τα χρήματα καλά και στις δύο, οι εργοδότες φαίνονται πολύ καλοί, η διαφορά στο ωράριο…

Στο καφέ κλπ είναι κυρίως βράδυ, στην καλύτερη περίπτωση, επειδή έχω τη μικρή λουλού, να πηγαίνω 10 το πρωί και να φεύγω 6 το απόγευμα εκτός από τις αργίες και το καλοκαίρι που τα σχολεία θα είναι κλειστά, οπότε θα μπορώ να κάθομαι και περισσότερα βράδια.

Στο ξενοδοχείο υπάρχουν βάρδιες, μια πρωινή 6 με 2 και μια βραδυνή 3 με 11.

Η δουλειά θα είναι σχεδόν η ίδια, καλωσόρισμα και γλυκά λογάκια στους τουρίστες, να προσέχω το φούντ στάιλινγκ να βγαίνουν τα πιάτα ωραία, και θα συνεργάζομαι με τον σέφ για το τι αρέσει και τι όχι, να προσέχω τους καλούς πελάτες και αυτά.

Και στις δύο θα χρειαστώ τις ξένες γλώσσες, σύν τα γαλλικά που ήδη έχω αρχίσει και το χειμώνα θα ξεκινήσω και γερμανικά…  Βλέπεις περιμένουμε πολλούς τέτοιους και ιδίως στο ξενοδοχείο που συνεργάζεται αποκλειστικώς με γερμανικά και ρωσικά πρακτορεία.

Τελικά αποφάσισα να διαλέξω το ξενοδοχείο, αν και θα είναι σκοτώστρα στη δουλειά, γιατί το βραδινό ωράριο είναι δράμα για τη μικρή λουλού.  Ήδη το περσινό καλοκαίρι που δούλευα στο ιταλικό εστιατόριο, που ήταν αποκλειστικά βράδυ, είδα και έπαθα να τελειώσω τη σαιζόν, καθώς είχα κάθε μέρα κλάματα και τη μικρή να με περιμένει το βράδυ ότι ώρα και να γυρίσω..

Ήδη την σπρώχνω κάθε μέρα για να διαβάσει, καθώς βαριέται, αν λείπω κιόλας και δεν την βλέπω καθόλου, θα χάσω τη μπάλα και δεν πρόκειται να την βρώ ποτέ ξανά…

Οπότε, αγαπητοί μου και συμπαθέστατοι αναγνώστες, αρχίζω την νέα μου καριέρα στα σχεδόν 40 μου, ως ξενοδοχοϋπάλληλος και ελπίζω τουλάχιστον να βγάλω αυτή τη σαιζόν σώα…

Η νέα μου περιπέτεια ξεκινά στις 22 Απριλίου.  Μέχρι τότε, θα απολαύσω λίγο ακόμη την ηρεμία, την οικογενειακή θαλπωρή και την ξεκούραση, καθώς μετά την ημερομηνία σταθμό, θα ξαναβρώ γαλήνη τέλος Οκτωβρίου!!!

Ένα μεγάλο ευχαριστώ οφείλω στον Θεό, που χωρίς την βοήθειά του δεν θα μπορούσα να κάθομαι αυτή τη στιγμή ήρεμη και να γράφω.  Το μόνο που φοβάμαι είναι μήπως είμαι πολύ μεγάλη πλέον για τέτοιες ταλαιπωρίες και 7ήμερη σερί εργασία όπως το ξενοδοχείο απαιτεί, με 2 ρεπό το μήνα…

Ο |Θεός να βάλει το χέρι του να σταθώ στα πόδια μου…

Η ΚΥΡΙΑ ΡΕΝΑ Η ΠΑΤΣΑΒΟΥΡΑ..

Σήμερα θα σας διηγηθώ την αξιολύπητη και ιστορία μιας κυρίας που δραστηριοποιείται στην περιοχή που μένω, με την ιδιότητα του ξενοδόχου.

Η κυρία ρένα (γιατί μόνο με μικρό θα μπορούσα να γράψω το όνομά της), τυχαίνει να έχει ένα ξενοδοχείο, το οποίο, το δουλεύει σε συνεργασία με κάτι σουηδούς , μισό μισό δηλαδή, με το δικό της κομμάτι να το έχει δώσει τα παιδιά της, τα οποία φαίνονται ως ξενοδόχοι, αλλά στην ουσία εκείνη κάνει το κουμάντο.

Η μαλακισμένη σκατοκρητικιά και βρωμιάρα, που όμως βρίσκει πολλούς όμοιούς της σε όλη την Ελλάδα, αναλαμβάνει να προσλάβει προσωπικό καθαριότητας και καμαριέρων, ενώ την εποπτεία και την επιλογή του άλλου το αναλαμβάνουν οι σουηδοί συνέταιροι.

Σε αυτό το ξενοδοχείο, δεν πάει κανένας τυχαίος να δουλέψει.  Τα άτομα που εργάζονται εκεί είναι γνωστά και δουλεύουν χρόνια για αυτήν, είναι εντελώς χαμηλού επιπέδου, και μαζί με την κυρία ρένα κατακλέβουν ότι μπορούν και ότι προλάβουν.

Στην κυρία ήθελε να με συστήσει μια κοπέλα πρώην υπάλληλος ως καμαριέρα, αλλά δίσταζε και αργότερα μου είπε τον λόγο, εξιστορώντας τα περιστατικά που στο άκουσμά τους ήμουν ήδη έτοιμη να πάω και να της κάνω τη ζωή πατίνι.

Γεγονός πρώτο ΚΑΝΟΝΑΣ ΠΡΩΤΟΣ. : Όταν τελειώνουν οι κοπέλες την βάρδιά τους πρέπει να πηγαίνουν να της καθαρίζουν το σπίτι καθώς και τον στάβλο με κάτι πρόβατα και κατσίκια και κότες που έχει. Τις φωνάζει, περιμένοντας να περάσουν την πόρτα του ξενοδοχείου, απόμερα μην την πάρουν χαμπάρι οι σουηδοί και τις λεει, ότι για να έχουν δουλειά και του χρόνου να πάνε να την ξεβρωμίσουν την πατσαβούρα.

Γεγονός δεύτερο ΚΑΝΟΝΑΣ ΔΕΥΤΕΡΟΣ :  Η κουζίνα και ότι έχουν τα ψυγεία ανήκουν και σε εκείνη.  Υποχρέωνε τα κορίτσια να κατέβουν στην κουζίνα και με τσάντες που τους έδινε, τους διέταζε να πάρουν φαγητά από το ψυγείο, κρυφά για να μην τις δούν οι σέφ, καθώς αυτοί ανήκουν στην επίβλεψη των σουηδών.  Ήταν άπειρες οι φορές που γινόταν αυτό και όταν τους έπερνε χαμπάρι ο σέφ, τις απειλούσε να μην μιλήσουν ότι εκείνη τις είχε στείλει.  Το αποτέλεσμα ήταν να αναγκαστεί ο σέφ να βάλει κλειδαριές στα ψυγεία, πράγμα που δεν την εμπόδισε καθώς και πάλι, έλεγε στα κορίτσια να πάνε να αρπάξουν τα φαγητά, τα οποία μετά χαριστικώς μοίραζε με μεγαλύτερο το μερίδιο το δικό της με την συνένοχη στο έγκλημα.

Γεγονός τρίτο ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΡΙΤΟΣ :  Ότι αφήνουν οι τουρίστες στα δωμάτια το αρπάζουμε.  Σαφώς αυτά γίνονταν κατά βούληση, δηλαδή οι ίδιες οι καμαριέρες έπαιρναν ότι άφηναν, και πολλές φορές είχε γίνει μεγάλο σκηνικό καθώς κατόπιν οι τουρίστες ζητούσαν να τους παραδωθούν τυχόν πράγματα που είχαν ξεχάσει και που εντελώς παραδόξως δεν βρίσκονταν αργότερα.  Μάλιστα σε δυο περιστατικά είχε έρθει και η αστυνομία.  Για να προλάβει η ίδια να πάρει κάτι πρίν το πάρουν οι καμαριέρες, φρόντιζε να βρίσκεται και εκείνη στο δωμάτια αναχώρησης ώστε να μπαίνει πρώτη και να αρπάζει ότι προλάβει να δεί το μάτι της.  Αν τύχαινε να αφήσουν μπουρμπουάρ για συγκεκριμένη καμαριέρα, σαφώς το σούφρωνε με την δικαιολογία ότι θα το μοιράσει εξίσου σε όλες τις κοπέλες.

Η κυρία ρένα η σκατοκαριόλα, είναι κοντά 50φέυγα και συνταξιούχος, δεν γνωρίζω δε, σε ποιόν έκανε πίπες κάποια χρόνια για να δικαιούται να παίρνει σύνταξη.

Το σίγουρο είναι ότι, αν δεν βρώ δουλειά μέχρι να ανοίξουν τα ξενοδοχεία, θα πάω εκεί να ζητήσω δουλειά, όχι ως απελπισμένη, γιατί αυτό ψάχνει έτσι και αλλιώς, καθώς τα χρήματα που δίνει είναι 7ήμερη εργασία 10ωρα με 600 ευρώ, αλλά ως ευκαιρία να τα κάνω όλα πουτάνα ανεβάζοντας σε ζωντανή μετάδοση σε όλα τα κοινωνικά δίκτυα τα καμώματά της, και τα καμώματα κάποιων υπαλλήλων της, που κινούνται στα ίδια επίπεδα με αυτή τη βρωμόψυχη εκμεταλλεύτρια, αυτήν την χοντρή ξανθοτσουλίτσα, έτσι, μήπως και με αυτό τον τρόπο κάτι γίνει και βγούν στην φόρα αυτοί οι ξεδιάντροποι άνθρωποι που χοντραίνουν την κωλάρα τους εις βάρος των ανθρώπων που πάνε να βγάλουν ένα κομμάτι ψωμί.  Περιττό να πώ ότι, το μόνιμο προσωπικό της, προέρχεται από το ανατολικό μπλόκ…

…Γιατί είμαι πολύ τσαντισμένη…

ΛΙΓΟ ΦΩΣ..

Σε δέκα μέρες φεύγει και ο Γενάρης. …

Σήμερα είχα πάει να αφήσω ένα βιογραφικό σε ένα ξενοδοχείο σε κοντινή περιοχή από το σπίτι μου, της τάξεως των 12 χιλιομέτρων σε απόσταση.  Παρότι μια φίλη μου μίλησε σε κάποιον υπεύθυνο να πάω για δουλειά σε οποιοδήποτε πόστο υπάρχει διαθέσιμο, τελικά κατέληξα να μιλάω με τον γενικό διευθυντή του ξενοδοχείου, έναν πολύ καταρτισμένο άνθρωπο και σοβαρό και που ο ίδιος μόλις είδε το βαρύ βιογραφικό μου, με απέκλεισε από την θέση της καμαριέρας, αμέσως, καθώς είπε ότι θα ήταν πολύ υποτιμητικό εκ μέρους του να γνωρίζει ότι με τέτοιες γνώσεις θα εργάζομαι σε αυτό το πόστο… Θα με έβαζε front Office αν ήξερα γερμανικά, πράγμα που δεν προλαβαίνω να μάθω τώρα, αλλά που μάλλον, αν βρώ δουλειά, θα ξεκινήσω άμεσα από την επόμενη σαιζόν.  Αυτή τη στιγμή ξεκίνησα γαλλικά, με μια κυρία Γαλλίδα που μένει στην περιοχή μου.

Στο δια ταύτα, ο γενικός διευθυντής, ετών 53 όπως που είπε, λόγω του πτυχίου σέφ και της προυπηρεσίας σε κουζίνα το προηγούμενο καλοκαίρι, θα σκεφτεί αν με βάλει στο μπουφέ.  Πήρε κατευθείαν τον σέφ του, για να κανονίσει συνάντηση μαζί του, καθώς εκείνος θα έχει την τελική απόφαση για την πρόσληψή μου.

Θα κανονίσει είπε να συναντηθούμε την άλλη βδομάδα και αν του κάνω , θα με ειδοποιήσει.

Από την άλλη, πήρα τηλέφωνο έναν κρητίκαρο, ονόματι Γιώργη, που έχει ένα καραβάκι και κάνει βολτούλες σε παραλίες που είναι δυσπρόσιτες με αυτοκίνητο, ο οποίος δεν γνωρίζει την αγγλική και από ότι προσπαθούσα να καταλάβω, ούτε την ελληνική, καθώς μιλάει τόσο βαριά κρητικά που σχεδόν δεν έβγαζα άκρη, και ο οποίος θέλει ένα άτομο να κανονίζει το μιλητό, την αλληλογραφία και την συνεννόηση στα αγγλικά, να ενημερώνει την ιστοσελίδα του και να ανεβάζει φωτογραφίες από τις κρουαζιέρες.

Έστειλα και δυο βιογραφικά μέσω 2 γνωστών μήπως και τα προωθήσουν σε κανέναν δικό τους, γιατί εγώ με το σταυρό στο χέρι έχοντας στείλει 264 μέχρι στιγμής δεν βρήκα άκρη.

Βασικά και ο κύριος μέσω του γνωστού μου που πήγα στο ξενοδοχείο, αφού θαμπώθηκε από τα πτυχία τις γνώσεις και το παρουσιαστικό μου, κατέληξε να μου λεει, ότι αν μπορώ να φύγω εξωτερικό γιατί εδώ, δεν υπάρχει δυνατότητα μια αξιοπρεπούς ζωής όπως την ξέραμε.

Μου έλεγε ότι, σύμφωνα με τις γνώσεις μου, θα έπρεπε να παίρνω τουλάχιστον 3000 ευρώ πράγμα που δεν γίνεται, χωρίς να διευκρινίσει το οικονομικό μέρος της υπόθεσης, αφού ο σέφ κάνει κουμάντο στις προσλήψεις του προσωπικού κουζίνας…

Τουλάχιστον, έχω να ελπίζω μέχρι την άλλη βδομάδα..

Από την άλλη, τίποτα άλλο δεν έχει αλλάξει δυστυχώς, η αγαπημένη μου Στεφανία θα κουνάει το κεφάλι της, καθώς, ο καιρός είναι άσχημος, και ο κώλος μας καλομαθημένος….

Ελπίζω να έχω καλύτερα νέα σύντομα, από ολες τις μεριές…

 

ΠΟΡΤΕΣ ΚΛΕΙΣΤΕΣ ΠΑΝΤΟΥ

Στις 24 Νοεμβρίου πέθανε ο παππούς μου. Αισθάνθηκα ότι έκλεισε ενας πολύ μεγάλος κύκλος καλών πραγμάτων και καλής ζωής , της δικής μου ζωής.  Αισθανόμουν για μέρες ότι , τίποτα καλό δεν πρόκειται να μου συμβεί από τώρα και πέρα.  Ότι τα πάντα θα έχουν μια πολύ κακή κατάληξη πλέον.

Ένα μήνα αργότερα, δεν έχει αλλάξει τίποτα, σαφώς δεν έχει γίνει τίποτα καλό και οι ατυχίες μου διαδέχονται η μία την άλλη με γοργούς ρυθμούς.

Σήμερα και εχθές είχα πάει σε ένα εποχικό συσκευαστήριο σε ένα χωριό του κερατά, 26 χιλιόμετρα από το σπίτι μου, για να με τσεκάρουν οι αφεντικοί αν τους κάνω.  Από την πρώτη στιγμή, που έφτασα εκεί και συνάντησα τους υπόλοιπους «συναδέλφους», έπαθα σόκ και αισθάνθηκα ότι πραγματικά δεν ανήκω εγώ εκει πέρα.  Γυναίκες ηλικιών 50 και βάλε, χωρίς κάποια στοιχειώδη μόρφωση, με κουτσομπολίστικο παρουσιαστικό και το βλέμμα επικριτικό, να με κοιτάνε πολύ περίεργα, λές και δεν το ξέρω ήδη ότι δεν ανήκω εκει πέρα.

Ο Ανδρέας, ο υπεύθυνος, ένα παιδί καλό όπως φαίνεται και πολύ συμπαθητικός, μου το είχε πεί από την πρώτη στιγμή ότι δεν είμαι εγώ για εκεί.

Έκλαιγα όλη την ώρα στο αυτοκίνητο, όχι για το γεγονός ότι η μέση μου με πονούσε φρικτά από την 8ωρη ορθοστασία να διαλέγω τα πιο όμορφα πορτοκάλια που θα ταξίδευαν στο Βέλγιο, αλλά από την απογοήτευση που δεν υπάρχει πουθενά μια θέση για μένα, σε ολόκληρη την Ελλάδα!!!

Τα βιογραφικά που έχω στείλει μόνο αυτό τον μήνα ξεπερνάνε τα 160 και δεν έχει τελειώσει ο Δεκέμβριος.  Χώρια τα τηλέφωνα που έχω πάρει, τις βλακείες που έχω ακούσει από τους «so called» επιχειρηματίες, να αραδιάζω τα προσόντα μου τα πτυχία μου και τις γνώσεις μου, να με κοροιδεύουν, όταν δεν ξέρουν πώς να μου το φέρουν ότι δεν ενδιαφέρονται επειδή έχω παιδί και εκείνοι θέλουν κάποιον με όλα αυτά τα προσόντα και άλλα τόσα αλλά πιο μικρή και χωρίς υποχρεώσεις.

Στο συσκευαστήριο λοιπόν, που πήγα 2 μέρες, με ήθελαν.. Αλλά με τι τίμημα.. 560 ευρώ το μήνα αν εργαζόμουν 8αωρο, και από αυτά θα κρατούσαν τα 100 για ασφαλιστικές εισφορές.  Ήθελα 100 ευρώ για βενζίνη, οπότε και πραγματικά δεν θα έβγαινα αφού 270 μόνο είναι η δόση του στεγαστικού μου.

Γυρίζοντας, ο αυχένας μου με είχε πεθάνει, η μέση μου μου έδινε σουβλιές και με κλάματα πήρα τηλέφωνο τον Ανδρέα, να του πώ ότι δεν θα πάω την Τρίτη που μου είπε να πάω να ξεκινήσω.  Ηταν το δεύτερο πιο δύσκολο πράγμα που αναγκάστηκα να κάνω αυτό το διάστημα, μετά τον αποχαιρετισμό του παππού μου. Και σκεφτόμουν και σήμερα, ότι ο παππούς πέθανε και ησύχασε.  Η κόλαση έχει ξαμοληθεί και δεν μπορούμε να την παλέψουμε.

Η απογοήτευση που νοιώθω δεν περιγράφεται πλέον.  Οι γονείς μου παίρνουν γάλα για την μικρή από το σουπερ μάρκετ και η μάνα μου τσοντάρει για το μπαλέτο της μικρής και για το πιάνο της.  Εγώ όπως μπορώ, φτιάχνω κρέμες και αρώματα και άλατα ενεργού οξυγόνου αλλά δεν βγάζω παραπάνω από 50 ευρώ το μήνα.  Ο άντρας σαφώς, βγάζει την ουρά του εκτός, και απλά λεεί ότι κακώς ήρθε το 2012 εδώ να κάτσει, γιατί δεν είχε σκοπό να συμβιώσει με την ζωή εδώ, μόνο για την μικρή κατέβηκε και έπρεπε να μην έχει έρθει ποτέ, να είχαμε χωρίσει από τότε.  Αλλά λύση δεν δίνει βέβαια στο πρόβλημα του 2016 που θα γίνει 2017.

Η απόφαση να φύγω από την δουλειά μου, για να δώσω την ευκαιρία στην οικογένειά μου να κάνει μια καινούρια αρχή στο εξωτερικό, για ένα καλύτερο μέλλον για το παιδί μας και μια σταδιοδρομία για τον άντρα, ήταν εντελώς μα εντελώς λάθος.  Το λάθος αυτό, δεν μπορώ να το διορθώσω, δεν γίνεται απλά. Είμαι πολύ μεγάλη για δουλειά στην Ελλάδα, και τα προσόντα υπερκαλύπτουν όποιες θέσεις έχω ενδιαφερθεί.

Το εξωτερικό, είναι δύσκολο για το παλέψω μόνη με το παιδί μου.  Και η αδελφή μου δεν είναι σε θέση να βοηθήσει γιατί και εκείνη παλεύει μόνη της με μια δουλειά μεροκάματο που όμως πληρώνεται τουλάχιστον καλά.  Το παιδί δεν θέλει να την αφήσω στη μαμά μου και εγώ δεν μπορώ να την πάρω μαζί μου αμέσως.

Αυτό είναι το σημερινό ελληνικό δεδομένο.  Λυπάμαι πάρα πολύ που έκανα το λάθος να πιστέψω ότι οι πραγματικά φοβερές ικανότητές μου και προσόντα, δεν μετράνε εδώ στην ελλαδάρα γιατί έχω ένα παιδί και είμαι άνω των 35.

Αχ ρε παππού, έχει χώρο εκεί και για μένα;;;

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΜΙΑΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ.

Το καλοκαίρι, ανάμεσα στις σκέψεις μου για το μέλλον μας, μου ήρθε η ιδέα να ανοίξω μια δική μου επιχείρηση.

Ξέρεις, μετά από χρόνια μαλακιών που ανέχεσαι στον εργασιακό χώρο, φτάνεις σε κάποιο στάδιο που δεν ανέχεσαι και πολλά πολλά, γιατί τα νεύρα σου είναι ήδη σπασμένα από τους χίλιους δυό μαλάκες που πρέπει να συναναστρέφεσαι ανά τους καιρούς.

Η επιχείρηση που ήθελα να ξεκινήσω ήταν ένα βιβλιοπωλείο.

Πολύ ωραία ιδέα έτσι;; Να είσαι μέσα στην υπέροχη μυρωδιά των καινούριων βιβλίων, την ησυχία του αναγνωστηρίου τα όμορφα ξεσκονισμένα ράφια με τα πολύχρωμα εξώφυλλα των βιβλίων, τα μικρά δωράκια, ωραίες ιδέες για δώράκια σε μικρούς και μεγάλους κλπ κλπ.

Έκανα μια έρευνα αγοράς λοιπόν, έκανα συζήτηση με τον λογιστή για τα διαδικαστικά, έκανα και ένα πρόχειρο ισολογισμό και μια πρόχειρη οικονομική ανάλυση με βάθος 2 ετών.

Όλα καλά μέχρι εκεί.  Και αφού έκανα τα βασικά πρώτα βήματα, τον προυπολογισμό, βγήκα να ρωτήσω για τιμές σε ενοίκια…

Υπήρχαν κάποια μαγαζιά στο χωριό, ξενοίκιαστα για χρόνια, μπορεί και δεκαετία κοντά, τα οποία είναι όμορφα και αποπνέουν μια ζεστασιά, χαρακτηριστικό του χωριού των 600 κατοίκων (λέμε τώρα), οπότε και λέω, πόσα θα θέλουν πιά χωριό είναι, και αρχίζω να κάνω τηλέφωνα για να μάθω τιμές.

Και παθαίνω κοκομπλόκο…. «δεν ζητάω λιγότερα από 450 ευρώ», μου λεει η πρώτη πατσαβούρα σκατόκαριόλα κωλόγρια, που έχει το δικό της μαγαζί κλειστό και ξενοίκιαστο για 7 χρόνια, που έιναι με το ένα πόδι στον τάφο, που το παίζει και αριστοκράτισσα και πολιτισμένη γαμώ το σπίτι της.  «Είναι πολύ περισσότερα από αυτά που είχα στο μυαλό μου» της λέω, ενώ μέσα μου θέλω να την βρίσω σε γλώσσα που δεν θα μάθει ποτέ όσες ζωές και να ξαναζήσει η παλιογαλοπούλα..

Και πάω στο επόμενο μαγαζί, «Θέλω 300 ευρώ» μου λέει ενας παππούλης που πρόσφατα έβαψε το μαγαζί.

«Πόσα τετραγωνικά είναι» τον ρωτάω, «35» μου λεει.  «Δεν νομίζετε ότι είναι κομματάκι πολλά για το χωριό που βρισκόμαστε; Ξέρετε θέλω να ανοίξω ένα βιβλιοπωλείο στην περιοχή, και θα ανεβάζει και το επίπεδο του τόπου ένα τέτοιο μαγαζί».

Η απάντηση του είναι σταθερή στα 300 το μήνα.  Και ενώ ήθελα να του πώ να τα βάλει στην κωλάρα του ο ξεκωλιάρης, δίνω τόπο στην οργή και πάω και στον τρίτο.

Εκείνη ήθελε 250 το μήνα μόνο, δε λέω καλά λεφτά ήταν, αλλά το μαγαζί έξω από το χωριό, οπότε και αν ο κάθε κακομοίρης θέλει να πάρει κάτι και πρέπει να αναγκαστεί να μπεί στο αμάξι, δεν τον νοιάζει να πάει και στην διπλανή πόλη να αγοράσει.  Βλέπεις εδώ, δεν μπορούν να πάνε ούτε στην χέστρα χωρίς το μεταφορικό τους μέσο.. είναι λάρτζ οι άνθρωποι.

Και μου ήρθε στο μυαλό η παροιμία «ο πνιγμένος από τα μαλλιά πιάνεται».  Τον κόσμο δεν τον νοιάζει αν κάτι είναι για το καλό του μεσομακροπρόθεσμα, αν είναι για το γενικό καλό, αν ανοίγει το μάτι και ελευθερώνει το πνεύμα, αρκεί ό καθένας να κοιτάει την πάρτη του. Και μπορεί να έχουν τα μαγαζιά του κλειστά να τα τρώει η υγρασία και οι αράχνες, αλλά όταν έμαθαν ότι ενας μαλάκας ψάχνει για μαγαζί, είπαν να βγάλουν τα σπασμένα μονομιάς.  Λες και δεν ζούν στην σημερινή εποχή.  Αλήτες παιδί μου , μην πώ και τίποτα χειρότερο…

Βασικά κάπως έτσι είναι και η ελληνική κοινωνία και οικονομία.  Όταν κάποιος θέλει να ανοίξει επιχείρηση, η κυβέρνηση, τον βλέπει σαν τον μαλάκα που θα βγάλει το φίδι από την τρύπα, τον φορολογεί μέχρι να σκάσει και να χρωστάει για καμιά 30ετία μετά που θα κλείσει την επιχείρηση του, γιατί είναι δεδομένο ότι θα την κλείσει με τέτοια μέτρα, δίχως να δώσει μια χείρα βοηθείας σε εκείνους που τολμούν, λές και δεν ξέρει ότι μια σωστή επιχείρηση θα φέρει περισσότερα έσοδα στο κράτος.

Μια άλλη απόδειξη στο ότι αυτή η χώρα είναι καταδικασμένη να διαλυθεί, είναι το σημερινό μου άρθρο, καθώς τις κυβερνήσεις τις κάνουν άνθρωποι σαν τα πατσαβούρια που τιμολογούν τα προς ενοικίαση μαγαζιά τους σε ονειροπόλους απόλυτα ικανούς ανθρώπους.

450 και 300 να είναι οι ώρες σας , και αυτές στο κρεβάτι με σωληνάκια από τις μύτες και τους κώλους σας ρε κοθώνια, στα διάλα….

 

ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΗ.

Μπορεί να το έχω αναφέρει και άλλη φορά, ότι τέλος της δεκαετίας του 80 οικογενειακώς πεινούσαμε στην κυριολεξία.  Τότε οι δουλειές των γονιών μου δεν πήγαιναν καθόλου, δεν υπήρχαν, και ο πατέρας με τον παππού μου γύριζαν όλη την Ελλάδα για να βρούν ένα μεροκάματο.  εκείνη την εποχή, ήταν η πιο δύσκολη για μένα, γιατί ήμουν στις τελευταίες τάξεις του δημοτικού, ακριβώς στην εποχή που αρχίζουν τα παιδάκια να παρακολουθούν μόδα, να φτιάχνουν μόδα και να δημιουργούν τις πρώτες εντυπώσεις στο σύνολο των άλλων παιδιών.  Τότε λοιπόν, σταμάτησαν να είναι δεδομένα, τα ασορτί παπούτσια με το σύνολο των ρούχων, τα καινούρια παιχνίδια, τα αξεσουάρ και τα διάφορα μάστ, όπως συγκεκριμένα κοκκαλάκια για τα μαλλιά, τρέντι βραχιόλα και μάρκες στα ρούχα.  Εδώ είχε σταματήσει να το φαγητό να θεωρείται δεδομένο και είχε αναλάβει η γιαγιά μου αποκλειστικά το μαγείρεμα, καθώς είχε κάνει και στην κατοχή.  Πάντρευε τα φασόλια με το κοφτό μακαρονάκι και τις φακές με το ρύζι. Το ψωμί αν περίσσευε γινόταν φρυγανισμένο στο φούρνο, τυχόν φρούτα που θα μας έδιναν αν δεν τα τρώγαμε γίνονταν μαρμελάδα και το ψάρι σαβόρο.  Τα ρούχα έγιναν μεταχειρισμένα και το βράδυ είχαμε μονο μια λάμπα αναμμένη.

Το χειρότερό μου ήταν όταν πήγαινα στο σχολείο, καθώς αντιμετώπιζα μπούλινγκ γιατί η μαμά μου μας ετοίμαζε φρυγανιές με βούτηρο για κολατσιό και στις τυχόν εκδρομές έβαζε και σαλάμι… εκεί να δείς δούλεμα που έπεφτε. Περιττό να αναφέρω τα σχόλια για τα ρούχα και τα παπούτσια, και το αφάνα μαλλί που δεν έβαζα μαλακτικό γιατί ήταν ακριβό.  Κάναμε μπάνιο με πράσινο σαπούνι.

Το χειρότερο όλων βέβαια ήταν όταν πήγα στο γυμνάσιο, καθώς η αφραγκιά συνεχιζόταν… Δεν περιγράφω άλλο, που λέει και ένας άλλος γνωστός κύριος…

Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν να μεγαλώσω για να μπορώ να αρχίσω να δουλεύω και να μην ξαναπεράσω αυτά που βίωνα.  Ηθελα να κάνω ταξίδια, να γνωρίσω τον κόσμο και να κάνω πολλούς φίλους.  Ηθελα να φύγω από την Ελλάδα και να μην ξαναπατήσω το πόδι μου.

Τότε τουλάχιστον, το να βρώ μια δουλειά ήταν ένα σχετικά σίγουρο όνειρο, και οφείλω να ομολογήσω ότι δεν κουράστηκα να βρίσκω δουλειές.

Θυμάμαι μια μέρα, καλοκαίρι ερχόταν, μόλις είχαν κλείσει τα σχολεία, τρίτη γυμνασίου είχα τελειώσει και είπα, «θα πάω με το λεωφορείο στον Πειραιά και θα βρώ δουλειά σήμερα».  Και έτσι έγινε, κατέβηκα στον σταθμό του ηλεκτρικού, απέναντι ήταν μια κρουασαντερί ζητούσε κοπέλα, πήγα συμφώνησα και την επόμενη έπιασα δουλειά..  και την δουλειά 6 το πρωί με 2 το μεσημέρι και 2 με 10 το βράδυ βάρδιες.  Και για λίγα χρήματα που συγκριτικά με το σήμερα μάλλον στα ίδια κυμαίνονται, 68000 δραχμές το μήνα χωρίς υπερωρίες και 6 μερες την εβδομάδα εργασία, αλλά τότε η τυρόπιτα είχε 50 δραχμές και 120 δραχμές….

Τα χρόνια πέρασαν, τα σκατόπαιδα έγιναν σκατοενήλικες και έμαθαν στα δικά τους σκατόπαιδα πως ο άνθρωπος μετριέται με τα λεφτά που έχει και όχι με τον χαρακτήρα του.  Ο σωστός άνθρωπος μετριέται με τον ποιόν ξέρει και όχι τι ξέρει, με το τι δουλειά κάνει και όχι ποια δουλειά ξέρει να κάνει.

Κάποια στιγμή ήρθε και ο άντρας στο προσκήνιο, από το ίδιο βιοτικό επίπεδο και αυτός από εργάτες μεροκαματιάρηδες χωρίς πολλά πολλά.  Και ενώ εγώ ονειρευόμουν να ξεφύγω από αυτή την κατάσταση, μάλλον εκείνον ονειρευόταν κάποιον να τον πάρει από το χεράκι να κάνει την υπέρβαση, χωρίς πολύ δικό του κόπο στο τέλος τέλος. Αλλά, πιστεύω ότι ακόμα και να μην βρισκόταν κάποιον δεν θα έσκαγε και πολύ.  Είχε ταυτιστεί με την μοίρα των γονιών του, τις στερήσεις και τους υποβιβασμούς.  Είχε μάθει ότι δεν πειράζει να μην κοιτάς τον ήλιο, να μην έχεις όνειρα γιατί, θέλουν κόπο να πραγματοποιηθούν.

Και ενώ τα χρόνια περνούσαν και εγώ έχτιζα όνειρα, ζωή, σχέδια, ήρθε αυτή η στιγμή στη ζωή  κοιτάς πίσω σου και βλέπεις ότι καλά τα έχτιζες αλλά μπροστά δεν φαίνεται τίποτα το στέρεο να τα κρατήσει.  Θέλεις η κατάσταση που περνάμε, θέλεις η κοινωνία που ζούμε που είναι σύσκατη, ανακαλύπτω ξαφνικά ότι, η δουλειά μου, δεν είναι δουλειά αλλά δουλεία, επειδή δεν εκτιμάται η προσφορά και η ικανότητα αλλά το πρόσωπο που γνωρίζεις και έχεις για πλάτες, το σπίτι που έχτισα δεν μου ανήκει πραγματικά αλλά κάποιοι μαλάκες ζητάνε από τον κόπο αυτό να αρπάξουν τον φόρο που τους αναλογεί, λες και δεν ξέρουμε ότι το έχουμε ήδη πληρώσει, με τα υλικά που πήραμε για να το χτίσουμε, με τις δόσεις που δίνουμε για να το ξεχρεώσουμε, το παιδί που έχω, το φλομώνουν στις μαλακίες στο σχολείο της πλάκας και το μαθαίνουν πώς να είναι ηλίθιο και χωρίς σκέψη, και ο ελεύθερος χρόνος για τα ταξίδια και χαλάρωση κάθε άλλο παρά απόλαυση φέρνει, γιατί βλέπεις και συγκρίνεις πώς ζεί μια οργανωμένη κοινωνία με υποδομές και πώς φυτοζωείς εσύ….

Και βρίσκομαι για άλλη μια φορά, στα πρόθυρα να περάσω τα ίδια που πέρασα την δεκαετία του 80.  Γιατί δεν συμμερίζεται ο άντρας τις ίδιες ανησυχίες με μένα, ότι τα πράγματα πάνε ντουγρού για το χειρότερο σενάριο, ότι σε λίγο δεν θα έχουμε ούτε ελπίδα να ζήσουμε, ότι θα ζούμε με το φόβο μην πάθουμε κάτι.  Και ενώ έχω όλες τις ικανότητες να φύγω, τώρα που είμαι νέα ακόμα, τώρα που το βιογραφικό μου λεει κάτι σε κάποιους ανθρώπους, εγώ κάθομαι και κάθε μέρα, βυθίζομαι ακόμα και πιο πολύ σε αυτόν τον στάβλο που λέγεται ελληνικός τρόπος ζωής, μέχρις ότου η μπόχα από τη σκατίλα να γίνει δεύτερη φύση μου.

Ναι ναι, αγανακτώ πάλι, όπως λέει και το κατινάκι μου, μέχρι να κάνω πάλι το μπάμ.

Γιατί τη μιζέρια την έζησα, και δεν θέλω να την ξαναζήσω…